λίγα λόγια για το "ένα σχολείο για το Κομπάνι"...

Το ταξίδι γι’ αυτή την όμορφη ιστορία ξεκινά το Φεβρουάριο του 2015 όταν μια αποστολή εκπαιδευτικών, αποφασίζει να επισκεφτεί την περιοχή του Σουρούτς, στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, κάνοντας την αλληλεγγύη πράξη και βοηθώντας τους πρόσφυγες από το Κομπάνι της Ροζάβα (στο συριακό τμήμα του Κουρδιστάν), που είχαν εγκατασταθεί εκεί.

Ήταν μόλις ένας μήνας πριν, που οι σημαίες του ISIS σταμάτησαν να ανεμίζουν στην πόλη του Κομπάνι. Οι Κούρδοι και οι Κούρδισσες αντάρτισσες γέμισαν τον κόσμο ελπίδα, όταν μετά από την πολύμηνη πολιορκία της πόλης τους, κατάφεραν να διώξουν τους ισλαμοφασίστες που σκορπούσαν την καταστροφή και το θάνατο, βομβαρδίζοντας την πόλη και το λαό της. Η μάχη όμως, μαζί με την ελπίδα άφησε και μια πόλη γεμάτη συντρίμμια.

εκδήλωση-συζήτηση: σχεδιάζοντας "ένα σχολείο για το Κομπάνι"

Απαντώντας στο κάλεσμα της Πανελλήνιας Ένωσης Αρχιτεκτόνων (ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ) και άλλων φόρεων και συλλογικοτήτων, παίρνουμε την πρωτοβουλία να ανοίξουμε και στην πόλη της Θεσσαλονίκης το εγχείρημα του σχεδιασμού και της κατασκευής του " Σχολείου της Ελευθέριας των Λαών " στο Κομπάνι.

Παρασκευή 01_04 στις 19:00 στην αιθ. Βαλεντή
Ομιλητές/τριες:

Κωστής Μασούρας: αρχιτέκτονας / συντονιστής επιτροπής για το σχολείο στο Κομπάνι / μέλος του ΔΣ του ΣΑΔΑΣ (σύλλογος αρχιτεκτόνων)

Θάνια Βέζου: εκπαιδευτικός / μέλος της αποστολής εκπαιδευτικών στο Κομπάνι

εδώ μπορείτε να δείτε την εκδήλωση στο facebook

μάντεψε ποιος (?)....ή αλλιώς "μαργαριτάρια" από την προηγούμενη συνέλευση τμήματος καθηγητών!

 

"cops ruin everything about me"...ένα εγχειρίδιο για πανεπιστήμιο καθαρό από μπάτσους, ναρκωτικά και εταιρίες

"…Το πρόβλημα της εγκληματικότητας αυτού του τύπου στους χώρους της Πανεπιστημιούπολης είναι απολύτως γνωστό στις αστυνομικές αρχές. Η διοίκηση του ΑΠΘ επιζητεί έμπρακτα και συνεχώς, από την ανάληψη της θητείας της, τη συνδρομή των αρμόδιων αρχών σε θέματα καταπολέμησης αυτών των μορφών παραβατικών περιστατικών (ναρκωτικών και κλοπών). Θα συνεχίσει σταθερά να την επιζητεί, με την υποστήριξη της Συγκλήτου και εκφράζοντας τη βούληση του συνόλου των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας…", ανακοίνωση των πρυτανικών αρχών σχετικά με την εγκληματικότητα του ΑΠΘ,15_02_2016.

Οι ανακοινώσεις των πρυτανικών αρχών σχετικά με την εμφάνιση της αστυνομίας εντός του ασύλου αυξάνονται και πληθύνονται, σε μια προσπάθεια να μας πείσουν ότι η αστυνόμευση είναι η προϋπόθεση της ασφαλούς ύπαρξής μας εντός των χώρων του πανεπιστημίου. Μήπως όμως η αστυνόμευση θα εξασφαλίσει το ακριβώς αντίθετο;

Σύμπτωση ή προοικονομία?

Δεν είναι λίγες οι φορές που το πανεπιστημιακό άσυλο* έχει δεχτεί επιθέσεις. Και είναι  αυτές οι επιθέσεις οι οποίες σε συνδυασμό με την συνολική υποβάθμιση του πανεπιστημίου (υποχρηματοδότηση, υποστελέχωση, απλήρωτη εργασία φοιτητών, διάλυση δημ.&δωρεάν φοιτητικής μέριμνας κλπ) έχουν ως στόχο να διαλύσουν την δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, φέρνοντας χωρίς αντιστάσεις το "νέο". Αυτό το "νέο" δεν είναι άλλο από το πανεπιστήμιο των εργολαβιών, των ιδιωτών, των διδάκτρων και των αποκλεισμών. Αυτή τη δυστοπική πραγματικότητα που μας επιβάλλουν μόνο εμείς μπορούμε να την ανατρέψουμε. Κι αυτό ακριβώς θέλουν να αποτρέψουν. Τις δυναμικές διεκδικήσεις μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες (πχ συνελεύσεις), οι οποίες κατοχυρώνονται από το άσυλο. Προσπαθούν, λοιπόν, να εκμηδενίσουν τη σπουδαιότητα της ύπαρξής του, αποπροσανατολίζοντας, τόσο την ακαδημαϊκή κοινότητα, όσο και την κοινωνία ολόκληρη από τον πραγματικό του ρόλο.

Cops ruin everything around me: ένα εγχειρίδιο για πανεπιστήμιο καθαρό από μπάτσους, ναρκωτικά και εταιρείες

"…Το πρόβλημα της εγκληματικότητας αυτού του τύπου στους χώρους της Πανεπιστημιούπολης είναι απολύτως γνωστό στις αστυνομικές αρχές. Η διοίκηση του ΑΠΘ επιζητεί έμπρακτα και συνεχώς, από την ανάληψη της θητείας της, τη συνδρομή των αρμόδιων αρχών σε θέματα καταπολέμησης αυτών των μορφών παραβατικών περιστατικών (ναρκωτικών και κλοπών). Θα συνεχίσει σταθερά να την επιζητεί, με την υποστήριξη της Συγκλήτου και εκφράζοντας τη βούληση του συνόλου των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας…" ανακοίνωση των πρυτανικών αρχών σχετικά με την εγκληματικότητα του ΑΠΘ,15_02_2016

Οι ανακοινώσεις των πρυτανικών αρχών σχετικά με την εμφάνιση της αστυνομίας εντός του ασύλου αυξάνονται και πληθύνονται, ενώ παράλληλα η αστυνομία και το κράτος μεταχειρίζονται τους τοξικοεξαρτημένους σαν μπαλάκι, κλείνοντας όλο και περισσότερα κέντρα αποκατάστασης τοξικοεξαρτημένων αφήνοντάς τους στη μοίρα τους. Η συγκεκριμένη τακτική έχει ως αποτελέσματα τη προώθηση των ναρκωτικών στον χώρο του πανεπιστημίου συντελώντας στην απονέκρωση του.

Σύμπτωση ή προοικονομία?

Δεν είναι λίγες οι φορές που το πανεπιστημιακό άσυλο* έχει δεχτεί επιθέσεις. Και είναι αυτές οι επιθέσεις οι οποίες σε συνδυασμό με την συνολική υποβάθμιση του πανεπιστημίου έχουν ως στόχο να αποπροσανατολίσουν, τόσο την ακαδημαϊκή κοινότητα, όσο και την κοινωνία ολόκληρη από τον πραγματικό ρόλο του ασύλου. Έχουν ως στόχο να μηδενίσουν τη σπουδαιότητα της ύπαρξης του ασύλου και της δωρεάν εκπαίδευσης και να οδηγήσουν τελικά στην οριστική κατάργηση και των δύο.

Και όλη αυτή η κατάσταση <<ευημερίας>> ολοκληρώνεται με τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου που λειτουργεί ως αποστειρωμένος χώρος διεξαγωγής μαθημάτων και εξετάσεων, εντατικοποίησης και πειθαρχημένης καθημερινότητας στην οποία φοιτητές και εργαζόμενοι δεν έχουν περιθώρια αντίστασης και διεκδίκησης καλύτερων συνθηκών ή εναλλακτικών δρόμων. Στα πλαίσια αυτών των συνθηκών στον πανεπιστημιακό χώρο οι <<εκπλήξεις>> δεν σταματούν. Καθημερινότητα αποτελούν πια τα οι κλειδωμένες αίθουσες και τα λουκέτα σε πτέρυγες ή ακόμη και σε ολόκληρες σχολές καθ'όλη τη διάρκεια της ημέρας, πέραν των ωρών διδασκαλίας, ενώ (τα τελευταία μόλις χρόνια) έχει αποφασιστεί από τον κ.Κατσάμπαλο, κοσμήτορα του Πολυτεχνείου, τα σαββατοκύριακα οι πανεπιστημιακοί χώροι να μένουν κλειδωμένοι. Όλα τα παραπάνω συνθέτουν τη μέχρι σήμερα διαμορφωμένη πραγματικότητα στο χώρο του Πανεπιστημίου και της σχολής μας και συμπυκνώνουν την αντίληψη πολλών καθηγητών, κοσμητόρων, πρυτάνεων κ.ά. για το χαρακτήρα του χώρου. Δεν είναι καθόλου τυχαία μια αντίληψη για το χώρο και το πανεπιστήμιο που εκφράζεται συχνά πυκνά και στη δική μας σχολή, από πολλούς καθηγητές, σε μια προσπάθεια να περιγραφεί ο χώρος της σχολής ως χώρος που χωρά αποκλειστικά και μόνο ό,τι αφορά την αρχιτεκτονική με τη στενά καθορισμένη της έννοια.

Περί προσφυγικών ροών....

 

ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΦΕΡΝΟΥΝ

ΘΑΝΑΤΟ & ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ

ούτε hot spots, ούτε relocation camps, ούτε κέντρα κράτησης*

Αυτές οι τραγικές εικόνες δεν προέρχονται από ταινία, ούτε από κάποια χώρα πολύ πολύ μακρινή. Είναι εικόνες λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Θεσσαλονίκη και είναι το πραγματικό αποτέλεσμα του πολέμου. 

Όσοι/ες γλυτώνουν το θάνατο στις εμπόλεμες ζώνες, όσες/οι γλυτώνουν τον πνιγμό στις θάλασσες του Αιγαίου, στο φράχτη του Έβρου, όσες/οι επιβίωσαν τα δικτατορικά καθεστώτα, το θρησκευτικό ολοκληρωτισμό, την εξαθλίωση που επιβάλλει η Δύση στη Μέση Ανατολή, καταλήγουν στα διάφορα hot spot ή relocation camp ή κέντρα κράτησης. Φυσικά καμία από αυτές τις υποδομές δεν είναι υποδομή φιλοξενίας. Είναι απλά καλύτερες ή χειρότερες εκδοχές μιας φυλακής. 

Προβολή της ταινίας PRIDE!

"Στο Λονδίνο του 1984 μια ομάδα γκέι ακτιβιστών προσπαθεί να συγκεντρώσει χρήματα για την υποστήριξη της μεγάλης απεργίας των ανθρακωρύχων. Όταν όμως τα μέλη της χρειαστεί να μεταβούν στην Ουαλία για να συναντήσουν τους απεργούς, θα διαπιστώσουν ότι δεν είναι ακριβώς καλοδεχούμενα."

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση για την ταινία, το φύλο, τη σεξουαλικότητα και τη διαθεματικότητα στους αγώνες και τα κινήματα.

η προβολή διοργανώνεται στο πλαίσιο μιας προσπάθειας επανοικειοποίησης και ζωντανέματος των χώρων του ασύλου.

Κάτω τα χέρια από την ΚΟΠΑΝΑ!

[ αναδημοσίευση κειμένου του σχήματος ΑΡΠΑ στο παιδαγωγικό | ΕΑΑΚ ]

Καταγγέλλουμε τη στοχοποίηση της κινηματογραφικής ομάδας του Παιδαγωγικού (Κ.Ο.Π.ΑΝΑ.) από την εταιρία πνευματικών δικαιωμάτων UIP. Η εταιρία αυτή προέβη σε καταγγελία στη διοίκηση της σχολής ενάντια στο δικαίωμα της ΚΟΠΑΝΑ να κάνει προβολές ταινιών. Σε περίπτωση που συνεχιστούν οι προβολές η εταιρία απειλεί την κινημα/φική ομάδα με μηνύσεις!

Η επίθεσή αυτή στην ΚΟΠΑΝΑ έρχεται σε μια καθόλου τυχαία συγκυρία όπου παρατηρείται μια γενικότερη προσπάθεια απονέκρωσης του πανεπιστημίου από συλλογικές διαδικασίες, πολιτιστικές δραστηριότητες και οτιδήποτε αντιτίθεται στην κυρίαρχη κουλτούρα. Μια κουλτούρα που θέλει ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο χώρο διεξαγωγής μαθημάτων και εξετάσεων, εντατικοποίησης και πειθαρχημένης καθημερινότητας στην οποία φοιτητές και εργαζόμενοι δεν έχουν περιθώρια αντίστασης και διεκδίκησης καλύτερων συνθηκών ή εναλλακτικών δρόμων.

Δεν είναι τυχαίο ότι μία εβδομάδα πριν η πρυτανεία με πρόσχημα την αύξηση της εγκληματικότητας προτείνει την κατάργηση του ασύλου ζητώντας την παρέμβαση της αστυνομίας ενάντα σε «παραβατικές συμπεριφορές». Ως παραβατικές συμπεριφορές βέβαια, δεν εννοούν τα ναρκωτικά που η ίδια η αστυνομία ώθησε στο χώρο του πανεπιστημίου αλλά τις συλλογικές διαδικασίες και πρακτικές φοιτητών και εργαζομένων, δηλαδή τις Γενικές Συνελεύσεις, τις καταλήψεις, τις κινητοποιήσεις. Οτιδήποτε δηλαδή έρχεται σε αντίθεση με τα σχέδια της πρυτανείας, των κυβερνήσεων, της ΕΕ και των εταιριών και διεκδικεί ένα καλύτερο πανεπιστήμιο με βάση τις ανάγκες μας. Ένα απονεκρωμένο και πειθαρχημένο πανεπιστήμιο με την αστυνομία να μπαινοβγαίνει κατά το δοκούν είναι προϋπόθεση για να εφαρμοστούν οι αναδιαρθρώσεις και τα νομοσχέδια που ονειρεύονται κυβερνήσεις και Ευρωπαϊκή Ένωση ώστε να καταστήσουν το πανεπιστήμιο εύφορο για τα κέρδη των επιχειρήσεων. Εξ άλλου στα σχέδια της κυβέρνησης είναι και ο νέος Νόμος Φίλη που έρχεται να εμβαθύνει τις παραπάνω κατευθύνσεις.

Οι κινηματογραφικές ομάδες και τα διάφορα πολιτισμικά εγχειρήματα εντός του πανεπιστημίου δρουν ενάντια σε αυτές τις επιδιώξεις και για αυτό το λόγο αντιμετωπίζονται εχθρικά από την πρυτανεία. Από εκεί και πέρα, η κινηματογραφική ομάδα του Παιδαγωγικού δεν έχει σκοπό το κέρδος, αλλά προσπαθεί να επανανοηματοδοτήσει το χώρο του πανεπιστημίου ως χώρο ελεύθερης διάδοσης των ιδεών και των ίδιων των επιτευγμάτων του πολιτισμού. Έτσι και αλλιώς ζούμε σε μια περίοδο όπου πλέον ελάχιστες και ελάχιστοι έχουμε τη δυνατότητα να πληρώνουμε για να αποκτούμε πρόσβαση σε ταινίες, θέατρο κλπ. Στόχος των κινηματογραφικών και πολιτισμικών ομάδων είναι και η κοινωνικοποίηση των φοιτητριών/φοιτητών μεταξύ τους ενάντια στην κουλτούρα της αποξένωσης και ανταγωνισμού που προβάλλουν τα κυρίαρχα πρότυπα. Μέσα από τις προβολές ταινιών, τις θεατρικές ομάδες/παραστάσεις, τα πάρτι κλπ δίνεται η δυνατότητα φθηνής συλλογικής διασκέδασης, ανταλλαγής προβληματισμών, ζύμωσης και πολιτικοποίησης. Για εμάς τα «πνευματικά δικαιώματα» της κάθε εταιρίας δε σημαίνουν απολύτως τίποτα όταν στέκονται εμπόδιο στην ελεύθερη πρόσβαση στον πολιτισμό ο οποίος είναι κεκτημένο και αγαθό όλης της ανθρωπότητας.

Από αυτή την άποψη, στηρίζουμε την κινηματογραφική ομάδα του Παιδαγωγικού ενάντια στην επίθεση που δέχτηκε και καλούμε τον κόσμο της σχολής και το ίδιο το φοιτητικό κίνημα να εξασφαλίσει τη δυνατότητα απρόσκοπτης δράσης των πολιτιστικών ομάδων. Απέναντι στις απειλές των εταιριών και των πρυτανειών απαντάμε με τον αγώνα για ένα πανεπιστήμιο…

ΚΛΕΙΣΤΟ   

για τα ΜΑΤ, τους εισαγγελείς, τις εταιρίες, την αποξένωση, τον ανταγωνισμό, την πειθάρχηση

ΑΝΟΙΧΤΟ 

για τις ανάγκες, τα δικαιώματά μας, την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, τις πολιτιστικές δράσεις, τις συλλογικές διαδικασίες, τους αγώνες φοιτητών – εργαζομένων

καιρός για γενική ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ | δευτέρα στις 14.00 | αιθ. 301

όταν το εξάμηνο έχει μόλις ξεκινήσει

και από το 2ο μάθημα έχουμε να κάνουμε παρουσίαση και μακέτα...

όταν καθόμαστε στο πάτωμα για να χωρέσουμε στο μάθημα του μπετόν και όταν στο διπλανό εργαστήριο υπάρχει 1 καθηγητής για 40 ομάδες...

όταν βιβλιοθήκες κλείνουν, ή λειτουργούν με μειωμένα ωράρια  και την ίδια στιγμή απολύονται 14 εργολαβικοί από διοικητικές θέσεις του πανεπιστημίου...

όταν το ΑΠθ αξιολογείται με “άριστα”, 

ενώ παράλληλα διώχνεται κόσμος από τη λέσχη και τις εστίες...

όταν τρέχουμε μέρα-νύχτα για να πάρουμε γρήγορα πτυχίο 

και να βγούμε τελικά στην αγορά...ανεργίας...

όταν την ίδια στιγμή που σου λένε 

ότι θα γίνεις ένα με την εργασιακή επισφάλεια 

με το νέο ασφαλιστικό, σε διαγράφουν παντελώς 

από κάθε δικαίωμα στην ασφάλιση...

όταν τελικά ακούμε για ανάπτυξη

και το μόνο που βλέπουμε είναι πόλεμοι, φτώχεια 

και πρόσφυγες να πνίγονται και να στοιβάζονται σε κέντρα κράτησης...

όταν λοιπόν βλέπουμε τα πάντα γύρω μας να καταρρέουν

και την κατάσταση μέσα κι έξω από τη σχολή μας 

να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο..

τότε... μάλλον κάτι δεν πάει καλά...!

τότε, είναι καιρός να συζητήσουμε...

είναι καιρός να δούμε πως θα αλλάξουμε 

την καθημερινότητα και τις ζωές μας. 

κόντρα σε μια λογική που παπαγαλίζει 

καθημερινά στο αυτί μας ότι τίποτα δεν αλλάζει!

τότε... είναι καιρός να βγούμε από τη φούσκα μας

και να γυρίσουμε στις συλλογικές μας διαδικασίες!

είναι καιρός για...

γενική

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

σήμερα 29φεβρ | στις 14.00 | στην αιθ. 301

Και όμως θα περάσουν…

αναδημοσίευση από: παντιέρα

Πόσο νόημα θα είχε αλήθεια να κατηγορήσει κάποιος ένα ψάριεπειδή είναι βρεγμένο; Πολύ περισσότερο, με βάση ποιο δίκαιο θα μπορούσε να το καταδικάσει και με  ποια λογική θα το τιμωρούσε,  επειδή έχει τη δυνατότητα να γλιστράει και να ξεφεύγει, τραυματίζοντας το διώχτη του με τα λέπια του;

Ο λόγος αφορά  τους φράχτες που υψώνει η γερασμένη ΕΕ που βρωμάει θάνατο και φαρμακίλα, για να κρατήσει μακριά τις εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων που ζητούν νερό, ψωμί, ζωή.

Αφορά τις αρμάδες του ΝΑΤΟ που τρέχουν να σώσουν την Ευρώπη, από τους ξυπόλητους και ξεπαγιασμένους ανθρώπους και  από τα βλέμματα των παιδιών των προσφύγων.

Οι άνθρωποι που πλημμύρισαν την Εθνική Οδό Αθήνας-Θεσσαλονίκης, ότι και να κάνουν οι μικρόνοες,  θα περάσουν.

Όχι επειδή έχουν κρυμμένα τζιχαντιστικά όπλα όπως γαβγίζουν  φασίστες και ρατσιστές, αλλά, αντίθετα, επειδή δεν αποτελούν πολεμικά στρατεύματα σχεδιασμένης εισβολής, αλλά κινούνται από την αδήριτη ανάγκη της επιβίωσης έναντι του θανάτου.

Θα περάσουν όπως και να έχει.

Θα χτίσουν σκάλα θεόρατη με τα ίδια τα πτώματα των παππούδων και των πατεράδων, πάνω από όλα τα σύρματα με τις λεπίδες, για να πηδήξουν από την άλλη πλευρά τα παιδιά τους.

Οι μανάδες και οι γιαγιάδες, θα σκάψουν με τα ίδια τους τα κόκκαλα υπόγεια τούνελ σαν αυτά της περίκλειστης και ξεχασμένης  Γάζας,  για να διαβούν  οι έγκυες  και οι ανάπηροι.

Έτσι και αλλιώς, πίσω είναι ο θάνατος.