Κατοικία: δικαίωμα ή εμπόρευμα?

Το ζήτημα της κατοικίας αποτελεί σίγουρα ένα αντικείμενο που όλες και όλοι έχουμε, κάποια στιγμή, ασχοληθεί ή θα ασχοληθούμε κατά τη διάρκεια των σπουδών μας αλλά και έπειτα. Δυστυχώς πολλές φορές στη σχολή μας ξεκινάμε και καταλήγουμε να καταπιανόμαστε μόνο με τα υλικά , το εκκεντρικό design, ή ακόμα το γήπεδο γκολφ που μπορεί κάποιος να έχει στην αυλή του, χωρίς να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που σχεδιάζω και για ποιον. Χωρίς, πολλές φορές, καν να σκεφτούμε πως υπάρχει κάτι πάνω και πέρα από τα κριτήρια σχεδιασμού που μπαίνουν στη σχολή: το ίδιο το βασικό και θεμελιώδες δικαίωμα στην κατοικία, το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να έχει το δικό του σπίτι με τα απαραίτητα αγαθά (ρεύμα, νερό κλπ).

Αυτή η ανάγκη-δικαίωμα δεν είναι κάτι καινούργιο, ωστόσο δεν είναι για όλους αυτονόητο. Παραδείγματα του παρελθόντος μπορούν να δείξουν αυτή τη μεγάλη αντίθεση. Μετά από τις μεγάλες επαναστάσεις του προηγούμενου αιώνα, βλέπουμε σε σοσιαλιστικά κράτη -εξετάζοντάς τα πάντα με μια ιδιαίτερα κριτική ματιά ως προς τα θετικά αλλά και τα αρνητικά τους- η κατοικία να αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός και της καθεμίας. Αυτό σημαίνει αυτόματα πως όλες και όλοι είχανε πρόσβαση σε κατοικίες ανάλογες με τις ανάγκες τους με εξασφαλισμένο ρεύμα και νερό και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Βέβαια, παρόμοιου τύπου δομές κοινωνικής κατοίκησης μπορεί να συναντάμε και στα κράτη της καπιταλιστικής Δύσης κατά την περίοδο του Ψυχρού πολέμου, με διαφορετικό ωστόσο χαρακτήρα^[1] . Πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι εκείνη την περίοδο, η σοσιαλιστική προοπτική αποτελούσε απειλή για το κεφάλαιο, γεγονός που τα εξανάγκαζε σε τέτοιου είδους κοινωνικές παροχές όπως η κατοικία. Ταυτόχρονα, μια τέτοια κίνηση αποτελούσε προσπάθεια από πλευράς κράτους, να δείξει ένα πιο κοινωνικό πρόσωπο και να "κερδίσει" την κοινωνική συναίνεση στην ασκούμενη πολιτική γενικότερα. Εξ’ άλλου, αυτό μπορούμε να το δούμε και με την έξαρση της κοινωνικής κατοικίας κατά τις δεκαετίες του ’60- ’70 στην δυτική Ευρώπη, τόσο σε πρακτικό όσο και σε θεωρητικό επίπεδο^[2]. Στον ελλαδικό χώρο αυτή η συνθήκη της κοινωνικής κατοίκησης εμφανίζεται κατά τις δεκαετίες ’80 – ’90, με τον όρο "εργατικές κατοικίες", όπως θα τις γνωρίζουμε όλες και όλοι.

Δελτίο Τύπου ΕΑΑΚ για την παρέμβαση στην εκδήλωση του ΑΠΘ στις 6/4

Την Πέμπτη 6/4 είχε προγραμματιστεί στην αίθουσα τελετών του ΑΠΘ εκδήλωση, από την ΕΥΔΕ-ΕΤΑΚ και τη Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας σε συνεργασία με το ΑΠΘ, η οποία αφορούσε την Ενιαία Δράση Κρατικών Ενισχύσεων «ΕΡΕΥΝΩ – ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ – ΚΑΙΝΟΤΟΜΩ», στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα και Καινοτομία (ΕΣΠΑ 2014 – 2020). Στην εκδήλωση αυτή πέρα απ’ τον αντιπρύτανη Λαόπουλο παρευρέθηκε και ο αναπληρωτής Υπουργός Έρευνας και Καινοτομίας Κ.Φωτάκης.

Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ‘’αξιολογείται’’ για τα αντιδραστικά μέτρα που εφάρμοσε το προηγούμενο διάστημα και διαπραγματεύεται με τους δανειστές τα ακόμα χειρότερα που σκοπεύει να εφαρμόσει, οι κορώνες από πλευράς της, για την ανάπτυξη και την καινοτομία,δεν προσπαθούν να κάνουν τίποτα άλλο παρά να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια σε σχέση με τη βαθιά αναδιαρθρωτική πολιτική, που εφαρμόζει ενάντια στο λαό και τη νεολαία.

Σε μια συγκυρία, που η κυβέρνηση ξεπουλάει τις δημόσιες υποδομές, που επιτρέπει να βγαίνει στο σφυρί η λαϊκή περιουσία, που επιχειρεί να κάνει νόμο του κράτους την κατάργηση της μόνιμης και σταθερής δουλειάς, τα κοινωφελή 8μηνα προγράμματα ΕΣΠΑ και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, προσπαθούν να μας πείσουν ότι η λύση βρίσκεται στην ‘’υγιή’’ επιχειρηματικότητα.

Να μη ζήσουμε σα δούλοι!

Όλες και όλοι στη διαδήλωση ενάντια στα νέα μέτρα και το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης

[Κάλεσμα 

των Αντικαπιτατιλαστικών Κινήσεων 

Πόλης και Περιφέρειας 

στις διαδηλώσεις 

ενάντια στα νέα μέτρα 

στις 6 του Απρίλη] 

αναδημοσίευση από: ΑΝΥΠΑΚΟΗ στις γειτονιές των Αμπελοκήπων και της Μενεμένης

Η δήθεν διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει προδιαγεγραμμένη κατάληξη. Σκοπός του μαύρου μετώπου κεφαλαίου και ΕΕ είναι η σταδιακή επίθεση σε όλα τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζόμενων και του λαού, σε μια διαδικασία που θα ολοκληρωθεί μετά από την αξιολόγηση σε ένα 4ο μνημόνιο.

Είναι ολοφάνερο ψέμα ότι δεν θα υπάρξουν μέτρα επιπλέον λιτότητας. Υπάρχει συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης και Δανειστών για μεγάλη μείωση του αφορολόγητου που θα πλήξει όλους τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Παράλληλα θα αυξηθούν οι φόροι και τα χαράτσια. Έχουν συμφωνήσει σε πλεονάσματα που βαραίνουν κοινωνικές δαπάνες και αυξάνουν φόρους, και σε νέες μειώσεις ακόμη και του εξευτελιστικού βασικού μισθού. Εξοργιστικό είναι και το επικείμενο κύμα μειώσεων των συντάξεων μέσω της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς. Δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο ούτε στις εργασιακές σχέσεις. Θέλουν αναιρέσουν κάθε προστασία που διέπει τη μισθωτή εργασία απελευθερώνοντας πλήρως τις απολύσεις και επεκτείνοντας την ελαστική εργασία, μετατρέποντας σε κανόνα τα μπλοκάκια, τη μαθητεία και τους εργολαβικούς. Αποκορύφωμα της πρωτόγνωρης επίθεσης της “αριστερής” κυβέρνησης είναι και η συμφωνία στην αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου που βασικά θα χτυπήσει το δικαίωμα στην απεργία. Χέρι – χέρι πάει και η συμφωνία για την επίθεση στα δημόσια αγαθά, με το ξεπούλημα της ΔΕΗ το κλείσιμο δημόσιων δομών και οργανισμών και την λειτουργία όλου του δημοσίου με γνώμονα το κέρδος και ανταποδοτικά κριτήρια.

Στα σκουπίδια καταλήγει και  χιλιοπαιγμένο παραμύθι της Κυβέρνησης για “αντίμετρα”, αφού οι “εταίροι” προτιμούν καλύτερα ένα πλεόνασμα 3,5%. Ενώ μεγαλύτερο χτύπημα στη λαϊκή ιδιοκτησία είναι η ηλεκτρονική εφαρμογή των πλειστηριασμών που προωθείται.

Υπάρχει ένα μπλοκ συναίνεσης ανάμεσα σε όλα τα κόμματα που ψήφισαν τον 3ο μνημόνιο για εφαρμογή ευρωμνημονίου διαρκείας. Το ΔΝΤ αξιώνει τη δέσμευση και της αντιπολίτευσης στην υλοποίηση των μέτρων ενώ η ΕΕ απαιτεί την προνομοθέτηση μέτρων. Πάνω στις ίδιες γραμμές που προϋποθέτουν μεγαλύτερη εξαθλίωση και φτωχοποίηση λαού και  νεολαίας, ο ΣΕΒ θέλει εθνική ενότητα, συνεννόηση πάνω σε ένα “ελληνικό μνημόνιο.”

Κινητοποίηση στην Αίθουσα Τελετών ΑΠΘ

ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ 6/4 ΣΤΙΣ 10:00 ΌΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΛΕΤΩΝ ΑΠΘ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΟΥΛΑ!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ υλοποιώντας πλήρως τις πολιτικές της ΕΕ για την εκπαίδευση που στοχεύουν σε ένα πανεπιστήμιο κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες των επιχειρήσεων και του κέρδους, εντείνει την επίθεση της στην τριτοβάθμια. Ενώ λοιπόν η υποχρηματοδότηση και η διάλυση καλά κρατεί, γύρω μας και μέσα στο πανεπιστήμιο εκατομμύρια πηγαίνουν στο ερευνητικό κομμάτι και δη στο "χρήσιμο και άμεσα εμπορεύσιμο" για το κεφάλαιο ερευνητικό.

Στα πλαίσια όλης αυτής της "επιχειρηματικότητας" και του πώς το πανεπιστήμιο θα παίξει ρόλο "στη δίκαιη ανάπτυξη" που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση, αύριο έρχεται στο ΑΠΘ ο Υφυπουργός Παιδείας για να μιλήσει για την έρευνα, για τις επιχειρήσεις στα πανεπιστήμια, για "καινοτομίες" και άλλα τέτοια εύηχα.

Εμείς σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να μείνουμε με σταυρωμέν χέρια. Καλούμε όλους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες, όλους τους ερευνητές και τις ερευνήτριες που δουλεύουν για ψίχουλα, να είναι μαζί μας αύριο στις 10 στην αίθουσα τελετών του ΑΠΘ.

ΔΕ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥΣ!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΛΕΤΩΝ ΑΠΘ ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ 6/4 ΣΤΙΣ 10:00

-ΕΞΩ ΟΙ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

- ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ

- ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΡΑ!

https://www.auth.gr/news/events/23735

Για τα ΜΑΤ έξω από το ΠΑΜΑΚ

Στις 4/4 τα ΜΑΤήρθαν έξω από το ΠΑΜΑΚ για να κάνουν face control για να διασφαλίσουν την ομαλή διεξαγωγή εκδήλωσης για το προσφυγικό που συνδιοργάνωνε η Πρυτανεία του ΠΑΜΑΚ, μαζί με την UNESCO, ΜΚΟ, εκπροσώπους του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής. Η εκδήλωση αυτή από τους φορείς και μόνο που τη συνδιοργανώνουν μπορεί κανείς να καταλάβει πως είναι μια εκδήλωση που πάει να νομιμοποίησει με τη σφραγίδα του πανεπιστημίου, την εγκληματική πολιτική κυβέρνησης, ΕΕ, ΝΑΤΟ, που πνίγει πρόσφυγες στο Αιγαίο, που σπέρνει πολέμους, που τους στοιβάζει και τους γκετοποιεί σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που εν τέλει τους δολοφονεί. Παράλληλα, με αυτή την κίνηση, τόσο με τη διοργάνωση της συγκεκριμένης εκδήλωσης, όσο και με τον τρόπο τον οποίο επέλεξε η πρυτανεία του ΠΑΜΑΚ να διασφαλίσει την πάση θυσία ομαλή διεξαγωγή της με τα ΜΑΤ να περιφρουρούν και να διώχνουν φοιτητές που δεν σπουδάζουν στο ΠΑΜΑΚ, κάνοντάς τους έλεγχο στην πόρτα, απαιτώντας να δουν πάσο (!), γίνεται ξεκάθαρο πως σε μια διαδικασία επιχειρηματικής ανασυγκρότησης του πανεπιστημίου, σε μια διαδικασία δηλαδή που κομμάτι της είναι η επιλογή να ιδρυθεί πριν λίγο καιρό επώνυμη έδρα του ΓΕΕΘΑ στο ΠΑΜΑΚ για την ανάπτυξη στρατηγικών εθνικής ασφάλειας, [που ένας από τους στόχους θα είναι και η καταστολή του εσωτερικού εχθρού βλ πρόσφυγες], δεν υπάρχει άσυλο παρά μόνο για εργολάβους, ΜΚΟ, επιχειρήσεις και όποιον εφαρμόζει την αστική πολιτική εντός των πανεπιστημίων.

Η ΕΑΑΚ ήδη έδωσε μια πρώτη δυναμική απάντηση και δε θα σταματήσει να δίνει απαντώντας πως δε θα επιτρέψουμε καμιά επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, καμιά έρευνα για τις ανάγκες της αγοράς, των δυνάμεων καταστολής κλπ! Το άσυλο θα παραμείνει άσυλο αγώνων!

Κάτι έγινε στην αρχιτεκτονική...

Τι συνέβη λοιπόν την προηγούμενη Τετάρτη?

Εισαγωγή στον σχεδιασμό 2: εβδομαδιαίες παρουσιάσεις, καθημερινά έξοδα για μακέτες, εκτυπώσεις, ελάχιστος ελεύθερος χρόνος, ‘’άτυπες’’ παρουσίες [που γιατί παίρνονται αν δεν επηρεάζουν την βαθμολογία;] και γενικά μία κατάσταση που τίποτα δεν έχει να ζηλέψει από μάθημα λυκείου. Σε ενα μάθημα με αυτές τις συνθήκες αποφασίσαμε εμείς, οι “αγενείς γνωστοί-άγνωστοι”, να παρέμβουμε.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή…

Την προηγούμενη Τετάρτη κάναμε μαζί με το άλλο σχήμα κοινή παρέμβαση στο μάθημα του Σχεδιασμού 2. Αφορμή για την παρέμβαση αυτή, υπήρξε η επίθεση της καθηγήτριας του μαθήματος, απέναντι σε μέλος του συλλόγου [και μέλος του σχήματος της α.φοι.σ.α.], όταν στο προηγούμενο μάθημα ο φοιτητής μπήκε μέσα στην αίθουσα προκειμένου να κάνει μια ανακοίνωση για τις συνεχείς παρουσιάσεις. Έτσι, την προηγούμενη Τετάρτη αποφασίσαμε όχι απλώς να κάνουμε μια παρέμβαση κατά τη διάρκεια του μαθήματος και να συζητήσουμε με τους φοιτητές/τριες που το παρακολουθούν, με στόχο να γίνει μια κριτική και να εκφραστεί μια διαφορετική άποψη για τον τρόπο διεξαγωγής και το περιεχόμενο του μαθήματος. Ταυτόχρονα, επιθυμούσαμε να καταγγείλουμε τη στάση της καθηγήτριας και να υπερασπιστούμε το δικαίωμα της ελεύθερης κριτικής από πλευράς των φοιτητών [ανεξαρτήτως έτους] στα μαθήματα και του δικαιώματος έκφρασης αυτής της κριτικής, χωρίς να φιμώνεται το άτομο που την ασκεί, ούτε να εξευτελίζεται με τον τρόπο που επιχείρησε να το κάνει η καθηγήτρια. Από την παρέμβαση αυτή και την επακόλουθη συζήτηση, γεννιούνται κάποια εύλογα ερωτήματα:

//Γιατί να είναι κακό να έχουμε κάθε εβδομάδα παρουσίαση;

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

αναδημοσίευση από: Δίκτυο Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων

Στο φόντο της «διαπραγμάτευσης» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για την αξιολόγηση, κι ενώ προετοιμάζει το πιο βάρβαρο αντεργατικό νομοσχέδιο, διαμορφώνεται το έδαφος για την πιο σκληρή εκμετάλλευση των εργαζομένων, προβαίνοντας σε μια σειρά επιθετικές κινήσεις με τη στήριξη του ΟΑΕΔ. Στα πρότυπα των ευρωπαϊκών χωρών, για την περιβόητη «ενεργητική αντιμετώπιση της ανεργίας», η κυβέρνηση εξήγγειλε το πρώτο πρόγραμμα μετατροπής του επιδόματος ανεργίας σε επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών (για την πρόσληψη 10.000 ανέργων από επιχειρήσεις), ενώ ο ΟΑΕΔ αποφάσισε τη θεσμοθέτηση ποινολογίου ανέργων. Ουσιαστικά με το ΠΟΙΝΟΛΟΓΙΟ μας ζητάν να «βάλουμε πλάτη» στην μείωση των ποσοστών της ανεργίας, να απολογηθούμε για τις πολιτικές της κοινωνικής εξαθλίωσης και τα προγράμματα εργασιακής περιπλάνησης, που κλειδώνουν μία προφανή ανακύκλωση ανεργίας-εξαθλιωμένης εργασίας.

Πιο συγκεκριμένα, ΟΑΕΔ και κυβέρνηση μέσα από τα κοινωφελή προγράμματα και τα VOUCHER, που χρηματοδοτούνται από τα προγράμματα ΕΣΠΑ, δείχνουν πως οραματίζονται τη σύγχρονη εργασία, προετοιμάζοντας το νέο νομοσχέδιο για το εργασιακά, σε συνεννόηση με «θεσμούς» και ΕΕ (βλ. ομαδικές απολύσεις, μειώσεις μισθών, δυνατότητα lock out). Όλα τα παραπάνω θεσμοθετούν επί της ουσίας τους όρους της μέχρι πρότινος μαύρης εργασίας, χωρίς ασφάλιση και δικαίωμα στην περίθαλψη, χωρίς άδειες, χωρίς σταθερό ωράριο και μισθό. Κατοχυρώνεται έτσι η διαρκής συμπίεση των εργατικών κατακτήσεων (βλ. υποκατώτατο μισθό), αφήνοντας στο απυρόβλητο την εργοδοτική αυθαιρεσία. Χρησιμοποιείται λοιπόν κάθε μέσο από τη κυβέρνηση –από το ποινολόγιο ή από το πέρασμα πτυχών του, μέχρι τα κοινωφελή και το νέο εργασιακό νομοσχέδιο- για την εμπέδωση όλο και πιο σκληρών και άκρως εκμεταλλευτικών σχέσεων και όρων, ώστε να κλειδώσει τον πιο αρνητικό συσχετισμό δύναμης για τον κόσμο της εργασίας.

Επιστολή εργαζόμενου για τις εργασιακές συνθήκες στα Public

αναδημοσίευση από: Δίκτυο Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων

Το Δίκτυο Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων Θεσσαλονίκης έλαβε επιστολή-μαρτυρία εργαζόμενου για τις εργασιακές συνθήκες στα Public της Τσιμισκή. Ο εργασιακός μεσαίωνας είναι εδώ! Δεν θα σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσουμε! Δύναμη μας η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και ο αγώνας. Δημοσιεύουμε την επιστολή αυτούσια παρακάτω:

"Από την περασμένη Τετάρτη τα Public της Τσιμισκή ξεκίνησαν νέες μαζικές απολύσεις στο πλαίσιο ‘εξυγίανσης της εταιρείας’. Κάθε πρωί μετά το άνοιγμα του καταστήματος λαμβάνουμε email με τον ημερήσιο στόχο, ο οποίος ποτέ δε πέφτει κάτω από 40.000 ευρώ! Όταν αυτός ο στόχος δεν επιτυγχάνεται μπορεί να καταλάβει ο καθένας πως αυτό γυρνάει μπούμπερανγκ για τους εργαζόμενους με τη λογική ότι δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους ή αλλιώς αυτολεξεί δεν φρόντισαν ‘να επικοινωνήσουν τις προσφορές μας στους πελάτες’. Σε μία περίοδο νεκρή για την αγορά ο παραπάνω στόχος είναι τουλάχιστον ανέφικτος. Παρόλα αυτά το κατάστημα δεν κλείνει ποτέ κάτω από 35.000 ευρώ χωρίς να υπολογίζεται μέσα σε αυτό το ποσό οι ηλεκτρονικές παραγγελίες εντός καταστήματος και οι αντικαταβολές. Το πόσο ξεπερνάει έτσι τις 50.000 ευρώ σε καθημερινή βάση.

Μέσα στο Μάρτιο έγιναν δύο πράγματα: οι εργαζόμενοι περάσαμε αξιολόγηση και έγινε αλλαγή διεύθυνσης του καταστήματος. Το πρώτο προς αποφυγήν παρεξηγήσεων δεν γίνεται στα πλαίσια προόδου και προσωπικής ανέλιξης, όπως ισχυρίζονται, αλλά ήταν μία καλή αφορμή για κράξιμο και απολύσεις μετέπειτα ενώ το δεύτερο έφερε εντατικότερους ρυθμούς δουλειάς, τρομοκρατία και πάλι απολύσεις!

Το εργασιακό τοπίο στους νέους τεχνικούς