Φασισμός : Το τέρας

Βασίλης Ραφαηλίδης
εφ.  Έθνος, 2/10/83

"Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο φασισμός ήταν άγνωστος, τόσο σαν κοινωνικό κίνημα όσο και σαν κόμμα. Ακόμα και σαν λέξη. Μέχρι τότε, 

κυριαρχούσε στον κόσμο μας ο παραδοσιακός φιλελευθερισμός με την απειρία των αντιφάσεων και των παλινδρομήσεών του, ενώ τα κομουνιστικά καθεστώτα εμφανίστηκαν κι αυτά μόνο μετά από τούτον τον σημαδιακό για την ιστορία του αιώνα μας πόλεμο. Αυτός ο πόλεμος λοιπόν, ο λεγόμενος Μεγάλος, που ωστόσο ήταν πολύ μικρός σε σχέση με τον μεγαλύτερο που θα τον ακολουθήσει ύστερα από 25 μόλις χρόνια, έδειξε στις μάζες την πλήρη χρεοκοπία του αστικού φιλελευθερισμού, αφού ήταν πόλεμος ανάμεσα σε αστικές χώρες.
Ο Μεσσίας είναι ένα περίεργο ον που ενσαρκώνεται και αποσαρκώνεται περιοδικά, ίσα ίσα για να διατηρεί άσβεστη τη μεταφυσική ελπίδα των σε όλα μικρομεσαίων. Χίτλερ και Μουσολίνι. Adolf Hitler and Benito Mussolini
Οι μάζες μετά τον πόλεμο ένιωσαν απατημένες, όχι μόνο γιατί τίποτα δεν άλλαξε στη ζωή-τους, όπως λίγα χρόνια πριν τους υπόσχονταν οι “αρχηγοί” για να τους παρασύρουν στο μακελειό “με το χαμόγελο στα χείλη” αλλά και διότι η μίζερη ζωή τους επιδεινωνόταν συνεχώς και περισσότερο, εξαιτίας της μεγάλης οικονομικής κρίσης που ήρθε να προστεθεί το 1929, και που βάζει οριστικά τέρμα στην υποσχεμένη για μετά τον πόλεμο ευτυχία. Οι μαρξιστές και οι κομουνιστές έχουν συνείδηση της κατάστασης, και δεν εκπλήσσονται από το γεγονός πως τα πράγματα παν από το κακό στο χειρότερο.

Η συμβολή της παιδείας στην κοινωνική πρόοδο Π.Παυλίδης

/ Μια αναφορά στις παιδαγωγικές απόψεις του Α. Σ. Μακάρενκο

// Περικλής Παυλίδης, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Λομονόσωφ της Μόσχας

«Το πιο σημαντικό που συνηθίσαμε να εκτιμούμε στον άνθρωπο είναι η δύναμη και η ομορφιά. Και το μεν και το δε καθορίζονται στον άνθρωπο αποκλειστικά και μόνο από τη στάση τον απέναντι στην προοπτική. Ο άνθρωπος που καθορίζει τη συμπεριφορά του με βά­ση την πιο κοντινή προοπτική είναι και ο πιο αδύναμος. Αν ικανοποιείται μόνο με τη δική τον προοπτική, έστω και μακρινή, μπορεί να φαίνεται δυνατός, όμως δεν αισθανόμαστε την ομορφιά της προσωπικότητας και την πραγματική της αξία. Όσο ευρύτερη είναι η κολεκτίβα, οι προοπτικές της οποίας αποτελούν για το άτομο προσωπικές προοπτικές, τόσο ο άνθρω­πος είναι ομορφότερος και καλύτερος».

Α. Σ. Μακάρενκο

Στο συγκεκριμένο άρθρο πρόκειται να εξετάσουμε τις παιδαγωγικές απόψεις του Α. Σ. Μακάρενκο, ενός από τους σημαντικότερους παιδαγωγούς του αιώνα μας, στο έργο του οποίου κεντρική θέση κατέχει το πρόβλημα του κοινωνικού προσδιορισμού των στόχων και του περιεχομένου της εκπαίδευσης, η κοινωνικοποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, καθώς και ο ρόλος της παιδείας στον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Στην κοινωνία όπου κυριαρχεί ο υποδουλωτικός χαρακτήρας του καταμερισμού της εργασίας, με δεσπόζουσα την αντίθεση πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας, το σχο­λείο και ευρύτερα το σύστημα διαπαιδαγώγησης των νέων προβάλλει συνήθως ως αυτόνομη-ανεξάρτητη πραγματικότητα, η διαδικασία μετάδοσης γνώσεων ως αυτοσκοπός, η ίδια δε η γνώση προβάλλει ως αυταξία. Η αποδοχή της δεδομένης φαινομενικότητας οδηγεί τε­λικά στην απολογία της κοινωνικής διαφοροποίησης με βάση, εν προκειμένω, τη διαφορά μορφωτικού επιπέδου, ενώ παράλληλα κλείνει το δρόμο στην αναζήτηση των κοινωνικο-ταξικών αιτιών αναπαραγωγής της δεδομένης κατάστασης.

Η θεωρία των δύο κάμψεων της μέσης

Submitted by aristeroblog on Sun, 2013-09-29 08:50

 Marx Factor

Η θεωρία αυτή είναι θεωρία σαν την θεωρία των δύο άκρων. Με μια διαφορά όμως που θα την εξηγήσω αμέσως. Εδώ θα δώσω πραγματικά παραδείγματα για την θεωρία της μέσης και θα περιμένω πραγματικά παραδείγματα για την θεωρία των δύο άκρων γιατί τα υπάρχοντα είναι για γέλια.

Η θεωρία της μέσης θεωρεί ότι ζούμε σε διαρκή συμπλοκή και ποτέ σε ειρήνη, όσο υπάρχουν τάξεις και επικράτηση μιας πάνω στις άλλες. Αυτό είναι θεωρία και ξέρω πως δεν πείθει πολλούς αλλά είπαμε θεωρία είναι και η άλλη. Η θεωρία της μέσης θεωρεί ότι εφόσον υπάρχει «κράτος» δηλαδή κάποια ομάδα όσο μεγάλη και αν διακηρύσσει ότι είναι ή όσο ισχυρή αν πραγματικά είναι επικρατεί στις άλλες, τότε αυτόματα η ζωή όλων των εμπλεκόμενων ακόμα και στη διάρκεια της «επικράτειας» είναι μια καθημερινή συμπλοκή. Σε αυτή τη συμπλοκή υπάρχει ο «κρατών» ο αντιστεκόμενος και αυτοί που έχουν υποταχτεί και κοιτάν τη δαυλιά τους. Αυτοί ΔΕΝ είναι στη μέση, αυτοί είναι η ΒΑΣΗ του άκρου που επικρατεί.

18/09/2013: Κι αυτός ο κόμπος όλο μεγαλώνει…

του Κώστα Φουρίκου

αναδημοσίευση από: http://ilesxi.wordpress.com/2013/09/18/18092013-%CE%BA%CE%B9-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%82-%CE%BF-%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%82-%CF%8C%CE%BB%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9/#more-7850

Ξημέρωσε και ξέρεις ότι μετράμε έναν λιγότερο σήμερα. Παύλος Φύσσας ή αλλιώς Killah P. Ετών 34. Αντιφασίστας. Μουσικός. Ένας από μας. Και τώρα πια δεν αναπνέει. Η καρδιά του σταμάτησε από χέρι φασίστα. Κι εσύ σκέφτεσαι όλα αυτά που έπρεπε να ‘χουν γίνει και δεν έγιναν. Κι αυτόν τον κόμπο που όλο μεγαλώνει.

Το είχες προβλέψει βέβαια. Οι εκτιμήσεις είχαν γίνει έγκαιρα. «Η φασιστική βία θα κλιμακωθεί». «Μαχαιρώνουν, χτυπάνε, τραυματίζουν, κάποια στιγμή θα γίνει το κακό». Όμως συνήθιζες, ξόρκιζες ανέξοδα το κακό κι ας μην το παραδεχόσουν. Και τώρα… Ένας από μας. Που τα μάτια του έκλεισαν χωρίς να δουν το όνειρο ζωντανό. Τον αναγνώρισαν φασίστες σε μια καφετέρια λέει κι έτσι απλά του πήραν τη ζωή. Το είχες προβλέψει. Όμως τώρα έγινε. Γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

Γιατί μόνο τις κοίταζες τις ειδήσεις για τα τόσα άδεια σπίτια, τις γεμάτες βιτρίνες, τα γεμάτα ράφια των σουπερμάρκετ. Και δίπλα σου μετανάστες κι Έλληνες απόκληροι στοιβάζονταν σε τρύπες κι ωθούνταν στο περιθώριο, στην παρανομία, στο σκοτάδι. Και μετά εμφανίζονταν τα σκουλήκια για να κάνουν πολιτική με τον πόνο το δικό σου και του διπλανού σου. Να τον κατηγορήσουν και να σπείρουν το μίσος. Για να φυτρώσει κι άλλος πόνος. Και συ τους άφησες. Γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

Γιατί δεν έκανες την ανάγκη, ιστορία. Δεν ύψωσες τη συλλογικότητα στο βάθρο που της πρέπει, να την κάνεις αλληλεγγύη για την τροφή, για την επιβίωση, για τον πολιτισμό. Να την κάνεις στέκια και κοινότητες αλληλοβοήθειας για όλους κι άφησες τα σκουλήκια να κάνουν τις κρατικές επιχορηγήσεις, «συσσίτια μόνο για Έλληνες». Και να απλώνουν κι άλλο το μίσος.  Και γι αυτό ο κόμπος όλο μεγαλώνει.

ΧΙΠΣΤΕΡΙΣΜΟΣ: το ανώτατο στάδιο του μεταμοντερνισμού

αναδημοσίευση από το κυπριακό ιστολόγιο: agkarra.com

http://agkarra.com/%CF%87%CE%B9%CF%80%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B5/

[...Δεν είναι ότι το χίπστερ υποτάσσει τα πάντα στην κερδοφορία (μάλιστα πολλές φορές μπορεί και να αδιαφορεί για το κέρδος), ούτε ότι μετατρέπει τα πάντα σε εμπόρευμα. Είναι αυτή η ίδια η λογική της διαδικασίας του κύκλου του εμπορεύματος και του χρήματος, που αντικειμενοποιήθηκε σε κουλτούρα. Μια κουλτουρα που, όπως και το χρήμα, η ζωή της είναι ναρκισσιστική και αδιαφορεί για ό,τι άλλο πέρα από τον εαυτό της: το χρήμα για το χρήμα, η αισθητική για την αισθητική, η τέχνη για την τέχνη...]

Αγώνας Μαζικός Πανεκπαιδευτικός θα είναι η απάντηση από δω και μπρος!

Όπως ήταν αναμενόμενο, το φετινό καλοκαίρι ήταν τελείως διαφορετικό σε σχέση με τα προηγούμενα. Από τις μαζικότατες κινητοποιήσεις τον Ιούνη και τον Ιούλη γύρω από το πραξικοπηματικό κλείσιμο της ΕΡΤ, μέχρι τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις την ημέρα της ΔΕΘ, που ανάγκασαν τον Σαμαρά να φύγει μετά από 2 ώρες σαν κυνηγημένος, αντιλαμβανόμενος την κοινωνική οργή, τη σκυτάλη παίρνουν τώρα μια σειρά εργασιακών κλάδων στο δημόσιο τομέα με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τους εκπαιδευτικούς, τους νοσοκομειακούς γιατρούς και τους εργαζόμενους στην τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και τους διοικητικούς υπαλλήλους σε ΑΕΙ – ΤΕΙ.

Μέσα στη συγκυρία της οξυμένης κρίσης του νεοφιλελευθερισμού, η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ έχει ως στόχο να σαρώσει όλα τα κεκτημένα του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι ιδιωτικοποιήσεις, οι πλειστηριασμοί πρώτων κατοικιών και οι απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων ανοίγοντας το δρόμο για περαιτέρω αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στον ιδιωτικό τομέα, στην κατεύθυνση της υπέρβασης της κρίσης από την πλευρά του κεφαλαίου. Κοντινότερο παράδειγμα από το χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι οι επικείμενες απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ – ΤΕΙ της χώρας, με την αγαστή συνεργασία των πρυτανικών αρχών (όπως και παλαιότερα με τους εργολαβικούς).

Σ’ αυτή τη συγκυρία και ο χώρος της εκπαίδευσης συνολικά μπαίνει με πιο συγκεκριμένο τρόπο στο στόχαστρο της επιθετικής κυβερνητικής πολιτικής. Στο «Νέο Λύκειο», όπου αυξάνονται τα εξεταστικά φίλτρα, αφενός εντείνονται οι ταξικοί φραγμοί (με 42 μαθήματα για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, κλεισίματα κ συγχωνεύσεις σχολείων και 30.000 λιγότερους εκπαιδευτικούς τα τελευταία 3 χρόνια Μνημονίων), και αφετέρου δημιουργείται το νέο μοντέλο εργαζομένου (εντατικοποιημένου, πειθαρχημένου, χωρίς δικαιώματα συλλογικής διεκδίκησης, με έντονα χαρακτηριστικά ενσωμάτωσης του ατομικού δρόμου) που θα δουλεύει από τα 15 σε μαθητεία (ανασφάλιστη εργασία των 140Ε). Παράλληλα καταργούνται μια σειρά από ειδικότητες σε ΕΠΑΛ οι οποίες έρχονται να καλυφθούν από την ιδιωτική εκπαίδευση και τα ΙΙΕΚ, ζητήματα που κάνουν πιο επιτακτικό από ποτέ το αίτημα για μόρφωση και δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους.

Στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, μέσω της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης διαμορφώνεται το νέο μοντέλο του πανεπιστημίου.

Γενική Συνέλευση του συλλόγου σπουδαστών αρχ/κής_Τρίτη,17/9 στις 14.00

Όλοι στο δρόμο για την ανατροπή...!

Πρόγραμμα ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης: στο δρόμο για απεργία διαρκείας!

Ελλάδα - Συρία: Όχι άλλο σώσιμο!

αναδημοσίευση από: http://info-war.gr
του Άρη Χατζηστεφάνου


Στρατιωτικές και οικονομικές επεμβάσεις με πρόσχημα την προστασία του πληθυσμού.

Το 2001, όταν οι αμερικανικές δυνάμεις ισοπέδωναν το Αφγανιστάν, το Πεντάγωνο σε μια προσπάθεια να ενισχύσει το ανθρωπιστικό του προφίλ διέταξε τα βομβαρδιστικά να ρίχνουν τρόφιμα και φυστικοβούτυρο σε κατοίκους περιοχών που δοκιμάζονταν από την πείνα. Η κίνηση ήταν επιεικώς γελοία, αλλά, όπως απέδειξε εκείνες τις ημέρες η διάσημη συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι, ήταν και επικίνδυνη: Εκατοντάδες παιδιά που έτρεχαν να μαζέψουν τα κιβώτια έπεφταν σε ναρκοπέδια βρίσκοντας τραγικό θάνατο.

Λίγα χρόνια νωρίτερα, μια άλλη ιστορία, που αγγίζει τα όρια του αστικού μύθου, έλεγε ότι, κατά τη διάρκεια ρίψης ανθρωπιστικής βοήθειας σε περιοχές της πρώην Γιουγκοσλαβίας, ένα κοντέινερ διέλυσε σπίτια σε ένα απομακρυσμένο χωριό.
Δύσκολα μπορείς να βρεις καταλληλότερες εικόνες για να περιγράψεις τις καταστροφικές συνέπειες αυτού που οι δυτικές κοινωνίες έμαθαν να αποκαλούν «ανθρωπιστική διάσωση».

Ο όρος διευρύνθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου για να καλύψει κάτω από το μανδύα του το σύνολο των στρατιωτικών επεμβάσεων που πραγματοποιούσαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους εναντίον αυταρχικών, πλην ανεξάρτητων και εθνικά κυρίαρχων καθεστώτων. Σήμερα, η κρίση στην ευρωζώνη φαίνεται πλέον να δίνει νέο νόημα στις ανθρωπιστικές επεμβάσεις, καθώς η έννοια της «διάσωσης» περνά στο χώρο της οικονομίας με πρώτο υποψήφιο θύμα την Ελλάδα. Οι συνθήκες μιας στρατιωτικής και μιας οικονομικής επέμβασης είναι προφανώς ολότελα διαφορετικές, η λογική που διέπει και τις δύο όμως παρουσιάζει μερικές τρομακτικές ομοιότητες.