ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Read more...

ΑΝΤΙ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑΤΟΣ

Για αρχή να συστηθούμε, Είμαστε η Επιτροπή Αγώνα Φοιτητών Αρχιτεκτονικής, σχήμα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης. Ίσως να μη μας ξέρεις, μάλλον γιατί δεν ήμασταν εκεί τις ημέρες των εγγραφών, να σε βοηθήσουμε να γράψεις το όνομά σου και τον αριθμό της ταυτότητάς σου στη δήλωση ή να σε ξεναγήσουμε στις δαιδαλώδεις πτέρυγες της αρχιτεκτονικής. Είναι γιατί εμείς θέλουμε να σε συναντήσουμε και να συζητήσουμε μαζί σου στα εργαστήρια, στους διαδρόμους, στις συνελεύσεις, στους δρόμους. Να συζητήσουμε για τις πάγιες διεκδικήσεις του Συλλόγου, τα κεκτημένα του, τις ζωντανές διαδικασίες, την ανάγκη της συλλογικής δράσης, για τις κινηματικές διαδικασίες των τελευταίων χρόνων και τις νίκες του φοιτητικού κινήματος, αλλά και για την πρόσφατη εξέγερση του Δεκέμβρη με αφορμή τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου.

Σχήμα

Είναι μια ανοιχτή συλλογικότητα που αναπτύσσεται και δρα μέσα στα πλαίσια του Συλλόγου. Είναι ο χώρος στον οποίο συναντιόμαστε και συζητάμε, χωρίς προϋποθέσεις και ιεραρχίες θέματα που αφορούν στη σχολή, την εκπαίδευση αλλά και ευρύτερα την κοινωνία, καθώς όντας κομμάτι της δε μπορούμε να μην παίρνουμε θέση απέναντι σε αυτά. Οι ιδέες και οι προβληματισμοί του καθένα είναι όχι μόνο ευπρόσδεκτες, αλλά και αναγκαίες, καθώς στο σχήμα τίποτα δεν είναι λυμένο από πριν. Πιστεύουμε, και το εφαρμόζουμε στην πράξη, πως μόνο μέσα από τις αντιθέσεις μας και τη ζύμωσή τους, μπορούμε τελικά να συνδιαμορφώσουμε τις θέσεις μας, να καταλήξουμε σε δράσεις, να παράξουμε πολιτική για τον εαυτό μας, μακριά από κομματικές γραμμές και έτοιμες απαντήσεις, κόντρα στη λογική της αδιαφορίας, της ανάθεσης, της αντιπροσώπευσης και της εξατομίκευσης.

Με στόχο την κοινή δράση και τη σφαιρική εποπτεία των πραγμάτων, η Επιτροπή Αγώνα συντονίζεται με άλλα σχήματα σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και προχωρά σε κοινές δράσεις με αυτά, συγκροτώντας την Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση. Τα σχήματα της ΕΑΑΚ δεν αρκούνται να παλεύουν για μικροδιορθώσεις στο πολιτικό σκηνικό, αλλά παλεύουν με ενιαίο πολιτικό στίγμα, για να το ανατρέψουν συθέμελα. Προβάλουμε ένα αντίπαλο δέος και μια “παραφωνία” απέναντι στη καταθλιπτική ομοφωνία του αστικού μπλοκ εξουσίας και των εκφραστών του μέσα στα Πανεπιστήμια.

Η ΕΑΑΚ έχει αναφορά στο χώρο της Επαναστατικής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, εκείνης της Αριστεράς που πιστεύει στα κινήματα, στους αγώνες που οργανώνονται μέσα από συλλογικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και με τη συμμετοχή όλων. Αγώνες που με οδηγό τις ανάγκες της μεγάλης πλειοψηφίας των φοιτητών και των εργαζόμενων διεκδικούν μια άλλη εκπαίδευση και εργασία, και τελικά μια άλλη ζωή.

Σύλλογος

Το σύλλογο συγκροτούν όλοι οι εγγεγραμμένοι στη σχολή φοιτητές, δηλαδή όλοι ΕΜΕΙΣ. Όπως και σε κάθε σχολή, ο Σύλλογος Σπουδαστών Αρχιτεκτονικής (ΣΣΑ) συγκροτήθηκε με στόχο την από κοινού λήψη αποφάσεων και δραστηριοποίηση των φοιτητών, στη βάση των κοινών αναγκών και δικαιωμάτων τους. Ο Σύλλογος μπορεί να συζητά, να αποφασίζει και να κινητοποιείται από ζητήματα που αφορούν στη σχολή (πρόγραμμα σπουδών, δομή και περιεχόμενο μαθημάτων κλπ) μέχρι την πόλη και την κοινωνία ολόκληρη (παιδεία, νομοσχέδια, πόλεμος κλπ).

Γενική Συνέλευση

Είναι το ανώτερο όργανο του Συλλόγου Φοιτητών, μια ανοιχτή διαδικασία που μπορούμε να συμμετέχουμε όλοι. Η Γενική Συνέλευση βασίζεται στις αρχές της άμεσης δημοκρατίας, μακριά από λογικές αντιπροσώπευσης. Εκεί συζητάμε τα προβλήματα και τις ανάγκες μας για τη σχολή, την πόλη, την κοινωνία ολόκληρη. Μέσα από τη συζήτηση και τη γόνιμη αντιπαράθεση, καταλήγουμε σε αποφάσεις που προκύπτουν από όλους μας για τις κοινές μας ανάγκες. Η ίδια η ύπαρξη της Γενικής Συνέλευσης δεν ήταν πάντα δεδομένη, αλλά αποτελεί κεκτημένο του φοιτητικού κινήματος, η ιστορία του οποίου την έχει αναδείξει ως το μαζικότερο και αποτελεσματικότερο μέσο διεκδίκησης των αιτημάτων του.

Διοικητικό Συμβούλιο (ΔΣ)

Είναι το δευτεροβάθμιο όργανο του Συλλόγου, που αποτελείται από εννέα έδρες, οι οποίες κατανέμονται στις παρατάξεις σύμφωνα με τα εκλογικά αποτελέσματα. Είναι όργανο κλειστό και γραφειοκρατικό, που αποκλείει τη συζήτηση και την πραγματική πολιτική ζύμωση, καθώς σε αυτό έχουν δικαίωμα να συμμετέχουν, να θέτουν ζητήματα προς συζήτηση και να λαμβάνουν αποφάσεις μόνο οι εννέα εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των παρατάξεων που αναδείχθηκαν στις εκλογές. Επομένως, το ΔΣ βασίζεται στις αρχές της αντιπροσώπευσης και της έμμεσης δημοκρατίας.

Τέτοιου τύπου όργανα αντιπροσωπευτικού χαρακτήρα δε μας χωρούν, καθώς μόνο οι μαζικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες είναι αυτές που διασφαλίζουν τη συμμετοχή όλων των φοιτητών στη λήψη αποφάσεων. Το ξέρουμε, το ζήσαμε (Μάης – Ιούνης 2006, Γενάρης Μάρτης 2007, αλλά και παλαιότερα), μόνο μέσα από τις γενικές συνελεύσεις γεννιούνται τα κινήματα, μόνο μέσω αυτών διασφαλίζουν την ανεξαρτησία και τη δυναμική τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα ΔΣ έχουν λειτουργήσει ενάντια σε αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων και κινηματικών διαδικασιών. Το σχήμα συμμετέχει στο ΔΣ προκειμένου να διασφαλίσει ότι καμία απόφαση δε θα παρθεί παρακάμπτοντας το Σύλλογο και ότι όλα τα ζητήματα θα συζητηθούν στη Γενική Συνέλευση.

ΕΦΕΕ - ΦΕΑΠΘ Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας - Φοιτητική Ένωση ΑΠΘ)

Πρόκειται για ένα τριτοβάθμιο όργανο λήψης αποφάσεων, που συγκροτείται και λειτουργεί κατά αναλογία του ΔΣ ενός Συλλόγου, αλλά στο επίπεδο όλων των σχολών. Η ΕΦΕΕ και η ΦΕΑΠΘ συγκροτήθηκαν με στόχο κάποιο υποτιθέμενο συντονισμό της δράσης των φοιτητικών συλλόγων, ωστόσο η λειτουργία τους περιορίζεται στη συνδιαλλαγή των εκπροσώπων των παρατάξεων, αποτελώντας τον επίσημο συνομιλητή της εκάστοτε κυβέρνησης.

Το σχήμα είναι αντίθετο στη λειτουργία τέτοιων οργάνων, καθώς όπως τονίστηκε ήδη τέτοια όργανα αντιπροσωπευτικού χαρακτήρα δεν προάγουν την πολιτικοποίηση και την ενεργοποίηση των φοιτητών, αλλά οδηγούν στην αδιαφορία, μέσα από την παθητική λογική της αντιπροσώπευσης. Σε παλιότερα χρόνια που η ΕΦΕΕ λειτουργούσε συστηματικά, στρεφόταν κατά κανόνα εναντίων των φοιτητικών κινημάτων, τα ίδια όμως τα φοιτητικά κινήματα την έθεσαν εκτός λειτουργίας, διαλέγοντας τα ίδια τις δομές και τα μέσα οργάνωσης και συντονισμού τους, δηλαδή τις Γενικές Συνελεύσεις και τα Συντονιστικά Γενικών Συνελεύσεων.

Τμήμα

Το Τμήμα είναι το όργανο που λαμβάνει επίσημα αποφάσεις για το Τμήμα Αρχιτεκτόνων συνολικά (προϋπολογισμός, πρόγραμμα σπουδών, δομή μαθημάτων κλπ). Το Τμήμα έχει τη δική του γενική συνέλευση (στην οποία συμμετέχουν καθηγητές και φοιτητές σε αναλογία 70:30 αντίστοιχα) και το δικό του ΔΣ. Οι λειτουργίες του βασίζονται αποκλειστικά στην αρχή της αντιπροσώπευσης, τόσο για τους καθηγητές, όσο και για τους φοιτητές. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο συνηθίζεται οι φοιτητές να παρεμβαίνουν στις διαδικασίες του τμήματος είναι οι «μαζικές παραστάσεις», με τις οποίες υπερασπίζονται τις αποφάσεις των Γενικών τους Συνελεύσεων.

Πρόγραμμα Σπουδών

Μία από τις ιδιαιτερότητες της σχολής μας είναι το πρόγραμμα σπουδών. Κι αυτό γιατί δε διαμορφώθηκε κάτω από την πίεση των «ευρωπαϊκών» επιταγών για την εκπαίδευση και των νόμων της ελεύθερης αγοράς, αλλά μέσα από μακροχρόνιες διεκδικήσεις των φοιτητών του Συλλόγου. Οι διεκδικήσεις αυτές αποτυπώθηκαν από τις βασικές αρχές του προγράμματος σπουδών:

Ελευθερία Σπουδών

Η ελευθερία στις σπουδές αποτελεί μια διττή έννοια. Από τη μία εκφράζεται η ελευθερία του καθηγητή να διδάσκει κάθε γνωστική περιοχή της αρχιτεκτονικής από τη δική του οπτική γωνία, και από την άλλη η ελευθερία του φοιτητή να επιλέξει ελεύθερα και χωρίς προϋποθέσεις, στα πλαίσια της ίδιας γνωστικής περιοχής, το μάθημα και συνεπώς τον καθηγητή που θα παρακολουθήσει.

Ενότητα Θεωρίας και Σχεδιασμού

Η αρχή αυτή αντιβαίνει την τεχνητή διάσπαση του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα σε αρχιτέκτονα – «θεωρητικό φιλόσοφο» και αρχιτέκτονα «χειρώνακτα». Διασφαλίζει την ικανότητα του φοιτητή – μελλοντικού εργαζόμενου να μεταπηδάει από τη θεωρία στο σχεδιασμό και αντίστροφα, έχοντας σφαιρική εποπτεία επί του αρχιτεκτονικού έργου.

Ενιαίο Γενικό Πτυχίο

Πτυχίο που κατοχυρώνει σπουδές σε όλο το εύρος και το βάρος του γνωστικού αντικειμένου της αρχιτεκτονικής, ενάντια στην τάση πολυδιάσπασης σπουδών και αποφοίτων μέσα από κύκλους σπουδών και ειδικεύσεις. Σε εργασιακό επίπεδο κατοχυρώνει πλήρη και ίσα επαγγελματικά εργασιακά δικαιώματα σε κάθε απόφοιτο – μελλοντικό εργαζόμενο.

Αίθουσες Σχολής - Καμαράκι Συλλόγου

Δεν αντιλαμβανόμαστε τη σχολή και γενικά το πανεπιστήμιο ως ένα χώρο αποκλειστικά εκπαιδευτικής διαδικασίας, αλλά ως ένα χώρο κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης, ένα χώρο συζητήσεων και διαφόρων δραστηριοτήτων. Στην κατεύθυνση αυτή, οι αίθουσες και το καμαράκι του συλλόγου πρέπει να παραμένουν ανοιχτά όλη τη μέρα, προκειμένου να μπορούν να φιλοξενούν κάθε δραστηριότητα που επιλέγουν οι ίδιοι οι φοιτητές: συζητήσεις, αντιμαθήματα, πολιτιστικές ομάδες, ακόμα και τη συλλογική συζήτηση των ίδιων των εργαστηρίων μας, βάζοντας ουσιαστικά μια άλλη λογική για την παραγωγή του χώρου. Ένα πανεπιστήμιο με ανοιχτές αίθουσες γεμάτες κόσμο σημαίνει ένα ζωντανό πανεπιστήμιο. Αυτό αποτελεί, άλλωστε, και την καλύτερη απάντηση σε όσους προσπαθούν να καταργήσουν το άσυλο και διατείνονται ότι προστατεύουν το χώρο των πανεπιστημίων βάζοντας μπάρες και φύλακες παντού. Ωστόσο, τον τελευταίο χρόνο, το Τμήμα κλείνει τις αίθουσες, απαγορεύοντας την είσοδο σε αυτές, πέρα από την ώρα των μαθημάτων, θέλοντας να περάσει στους φοιτητές τη λογική ότι οι χώροι της σχολής δεν τους ανήκουν αλλά αποτελούν αποκλειστικά χώρους εκπαιδευτικής διαδικασίας. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει το ρόλο του Τμήματος ως υλοποιητή του «νόμου πλαίσιο» όπως αυτός αποτυπώνεται, εν προκειμένω, στους χώρους των σχολών.

Υπάρχει ο κόσμος της ιλουστρασιόν πραγματικότητας, του εφησυχασμού και της μοιρολατρίας, υπάρχει ο κόσμος της «ελεύθερης» αγοράς που απαιτεί τους ανθρώπους της σκλαβωμένους, ο κόσμος της ασφάλειας που ποινικοποιεί την κουκούλα και άρει το απόρρητο στις τηλεφωνικές μας επικοινωνίες.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος κόσμος, ο κόσμος που αρνείται να υποταχτεί στα κανάλια της ελεγχόμενης σκέψης, ο κόσμος που δεν έχει παραδώσει τα όπλα και μάχεται σε οτιδήποτε υποβαθμίζει τη ζωή του, ο κόσμος της νεολαίας, ο κόσμος που δεν θέλει να σπουδάσει για να γίνει ένας ακόμα πτυχιούχος που θα δουλεύει ανασφάλιστος με τρία ευρώ την ώρα, ο κόσμος της αμφισβήτησης, ο κόσμος που στον αγώνα δρόμου που του επιβάλλουν, προτάσσει το δρόμο του αγώνα. Ήταν εκείνος ο κόσμος που στα φοιτητικά κινήματα του 2006 - 2007 γέμισε τα αμφιθέατρα και μέσω των γενικών του συνελεύσεων αντιπάλεψε την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Μια αναδιάρθρωση που του «υποσχόταν» περεταίρω υπαγωγή του πανεπιστημίου στους νόμους της αγοράς, υποβάθμιση των σπουδών του, και τη χειροτέρευση των όρων εργασίας του. Ο κόσμος που βγήκε στους δρόμους και πάλεψε για την ανατροπή της, πίστεψε στη συλλογική του δράση, και πέτυχε την μη αναθεώρηση του άρθρου 16 αλλά και το μπλοκάρισμα της εφαρμογής μιας σειράς μέτρων.

Εκείνος ο κόσμος που μετά τη δολοφονία ενός παιδιού και ξεχειλίζοντας από την αίσθηση καταπίεσης από το σύστημα και τις δυνάμεις καταστολής του, βγήκε στους δρόμους αναζητώντας ένα όραμα, ψηλαφώντας μια άλλη ζωή. Τα πρώτα αυθόρμητα χαρακτηριστικά κατάφεραν σε ένα βαθμό να πολιτικοποιηθούν στις μαθητικές και φοιτητικές συνελεύσεις, στις συνελεύσεις γειτονιών, και στα κατειλημμένα δημόσια κτίρια που μετατράπηκαν σε κέντρα αγώνα. Έτσι η οργή μετατράπηκε σε αίτημα και διεκδίκηση.

Ο Δεκέμβρης συνεχίστηκε μέσα από το κίνημα αλληλεγγύης στη συνδικαλίστρια Κ. Κούνεβα, που δέχτηκε δολοφονική επίθεση με βιτριόλι, αλλά και μέσα από τον αγώνα ενάντια στις εργολαβίες στο ΑΠΘ, έναν αγώνα ενάντια στο καθεστώς δουλεμπορίου που δουλεύουν οι εργαζόμενοι και στο Αριστοτέλειο, έναν αγώνα που δώσαμε μαζί στη βάση της κοινής εργασιακής μας προοπτικής.

Παρά τις δυνατότητες που ανέδειξε η εξέγερση του Δεκέμβρη, δεν κατάφερε να υπερβεί τις αδυναμίες της και να αποσπάσει άμεσες κατακτήσεις και υλικές νίκες από την κυβέρνηση. Κατόρθωσε ωστόσο να αναστείλει όλα τα αντιδραστικά μέσα που προαναγγέλλονταν σε παιδεία - εργασία, όπως τα ιδιωτικά κολλέγια, την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Παρόλ’ αυτά, με τη νέα χρονιά είμαστε αντιμέτωποι με μία νέα σειρά εξαγγελιών από την καινούρια κυβέρνηση, που αφορούν στην αναγνώριση των κέντρων ελευθέρων σπουδών και κολλεγίων, τη διάσπαση των σπουδών σε 2 κύκλους, καθώς και την προώθηση όλων των μέτρων που έχουν παρθεί για την εκπαίδευση τα τελευταία χρόνια.

ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Read more...

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕ ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ

Πέρσι τέτοια εποχή για πρώτη φορά έγιναν πρυτανικές εκλογές με καθολική ψηφοφορία φοιτητών και μελών ΔΕΠ, όπως ορίζει ο νέος νόμος πλαίσιο, αποτελώντας επί της ουσίας την πρώτη κεντρική εφαρμογή του νόμου. Το φοιτητικό κίνημα απάντησε δυναμικά αποφασίζοντας μέσα από γενικές συνελεύσεις να μπλοκάρει τη διαδικασία. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και φέτος με τις προεδρικές εκλογές στις 24 Ιουνίου στη σχολή μας.


Όμως τι είναι οι προεδρικές εκλογές?
Το ερώτημα ίσως θα πρέπει να μετασχηματιστεί σωστότερα σε «ποιος είναι ο ρόλος του προέδρου».

Ο πρόεδρος και γενικά τα όργανα συνδιοίκησης (κοσμητεία, πρυτανεία, τμήματα) είναι πραγματικά οι υλοποιητές της πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης (πολιτική που τυχαία (?) παραμένει πάντα η ίδια) στα πανεπιστήμια. Είναι αυτοί που θα εφαρμόσουν το νόμο πλαίσιο (ανταποδοτικές υποτροφίες, επιχειρησιακά προγράμματα, άσυλο, βιβλιοκάρτα, διαγραφές φοιτητών), θα προωθήσουν την αξιολόγηση, θα φροντίσουν να διασπαστούν τα πτυχία μας ώστε να συμβαδίσουν με τις επιταγές τις Ε.Ε. Άρα λοιπόν το δίπολο καλός η κακός πρόεδρος, δηλαδή πρόεδρος που θα ν φοιτητών η όχι, ουσιαστικά δεν υφίσταται, αφού δεν πρόκειται για ζήτημα προσώπου, αλλά θέσης.
Στη διαδικασία ανάδειξης οργάνων συνδιοίκησης η ΕΑΑΚ δε συμμετείχε ποτέ απορρίπτοντας τον ίδιο το ρόλο των οργάνων αυτών, αλλά και τις πελατειακές σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ παρατάξεων και υποψηφίων.


Τι γίνεται όμως με το νέο μοντέλο ψηφοφορίας?
Δεν είναι πιο δημοκρατικό τώρα, αφού θα μπορούν να ψηφίζουν όλοι? Σαφώς (!!)

Τώρα θα έχουμε το δικαίωμα όλοι και όχι κάποιοι από εμάς να αναδείξουν ποιος θα αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς! Το δημοκρατικό αυτό προφίλ είναι ένα πολύ βολικό άλλοθι για την εφαρμογή κάθε αντιδραστικής πολιτικής στα παν/μια καθώς αυτός που θα την εφαρμόζει θα έχει την πλατιά συναίνεση της ακαδημαϊκής κοινότητας που εκφράστηκε με την ψήφο της.

Ας θυμηθούμε κατ’ αναλογία στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, πώς εφαρμόζονται τα πιο σκληρά μέτρα (αύξηση ορίου ηλικίας για σύνταξη, πάγωμα μισών, χτύπημα κοινωνικής ασφάλισης) με την εκάστοτε κυβέρνηση να επικαλείται τη «λαϊκή εντολή» που έχει λάβει μέσω των εκλογών. Και τελικά, μήπως δημοκρατία δεν είναι να μπορούμε να αποφασίζουμε ποιος μπορεί να αποφασίζει για εμάς, και μάλιστα με δεδομένες κατευθύνσεις, αλλά η δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς για τους εαυτούς μας. Απέναντι στη βιτρίνα της δημοκρατίας τους προβάλλουμε την πραγματική δημοκρατία των συλλογικών μας διαδικασιών, των γενικών μας συνελεύσεων.

Ας μην ξεχνάμε ότι απέναντι στην επίθεση που η εκπαίδευση δέχτηκε και ακόμα δέχεται, δε στάθηκε (κι ούτε θα μπορούσε ποτέ) κανένας πρύτανης και κανένας πρόεδρος. Ήταν οι γενικές μας συνελεύσεις και οι ριζοσπαστικές πρακτικές που αποφάσιζαν, ήταν αυτές που κατάφεραν να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16, που έχουν αφήσει μια σειρά νομοθετημάτων στα χαρτιά.

Ήταν τελικά αυτές οι διαδικασίες που έπλασαν συνειδήσεις τέτοιες που να αντιλαμβάνονται τις από τα κάτω αδιαμεσολάβητες διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων μαζί με τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις ως το μόνο δρόμο, όχι μόνο για να αντισταθούν στην επίθεση, αλλά και να διεκδικήσουν μια άλλη εκπαίδευση, ένα άλλο αύριο στην εργασία.

Και ακριβώς αυτό είναι που θέλουν να χτυπήσουν, εμπλέκοντας μας σε δημοκρατικοφανείς διαδικασίες, προκειμένου να μας δημιουργηθεί η ψευδής εντύπωση ότι έχουμε λόγο στη διοίκηση του πανεπιστημίου.


Δε συμμετέχουμε, αλλά αντίθετα μπλοκάρουμε την εκλογή πρυτανικών-προεδρικών αρχών, καθώς η οπτική με την οποία βλέπουμε το πανεπιστήμιο διέπεται από τη λογική του φοιτητικού και εργατικού ελέγχου.
Οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι μακριά από διαπλοκή κα και ρουσφέτια πρέπει να αποφασίζουν μέσα από τις γενικές τους συνελεύσεις ώστε η παραγόμενη γνώση και έρευνα να καθορίζεται από τους ίδιους και να έχει προσανατολισμό υπέρ των κοινωνικών αναγκών.


ΣΤΙΣ 24 ΙΟΥΝΙΟΥ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΔΙΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΔΥΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΡΥΒΕΙ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΜΑΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΩΝ ΠΙΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ!

Read more...

Η ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ

Σε ένα περιβάλλον που η επίθεση στην εργασία γίνεται όλο και πιο έντονη και η ανασφάλιστη εργασία και η δουλειά με το «μπλοκάκι» είναι πλέον η σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η μεγάλη πλειοψηφία των μηχανικών, έρχονται να προστεθούν και οι αλλαγές που προωθούνται στο ΤΕΕ (τεχνικό επιμελητήριο Ελλάδος). Όπως το ίδιο το ΤΕΕ ανακοινώνει: «Μετά την απόκτηση του ακαδημαϊκού τίτλου (δίπλωμα μηχανικού που χορηγείται μετά από 5ετούς διάρκειας σπουδές πανεπιστημιακού επιπέδου), οι ενδιαφερόμενοι προκειμένου να αποκτήσουν την άδεια άσκησης του επαγγέλματος του μηχανικού συμμετέχουν στις επαγγελματικές εξετάσεις που οργανώνει το ΤΕΕ σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία. Μετά την επιτυχία τους στις εξετάσεις αυτές εγγράφονται στο μητρώο του ΤΕΕ και μόνο τότε μπορούν να ασκήσουν το σχετικό επάγγελμα».

Η διοικούσα επιτροπή του ΤΕΕ έχοντας, λοιπόν, ήδη εισηγηθεί τις νέες αλλαγές προχωράει στην αντικατάσταση του υπάρχοντος συστήματος απονομής άδειας άσκησης επαγγέλματος από ένα σύστημα πιστοποίησης των ακαδημαϊκών σπουδών των διπλωματούχων μηχανικών, το οποίο αξιολογεί όχι μόνο την ακαδημαϊκή προέλευση του υποψηφίου αλλά και τα επαγγελματικά προσόντα του. Επομένως, με την πρόφαση της «αξιοκρατίας», εισάγονται ακόμα περισσότεροι φραγμοί στην είσοδο του πτυχιούχου μηχανικού στην αγορά εργασίας και ουσιαστικά αποσυνδέονται τα επαγγελματικά δικαιώματα από το πτυχίο. Επιπρόσθετα, η διαδικασία των εξετάσεων θα οδηγεί στην απονομή στους υποψηφίους διακριτών και διαβαθμισμένων επαγγελματικών τίτλων στα πρότυπα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, λογική άρρηκτα δεμένη με τη μετατροπή των πτυχίων σε ατομικούς φακέλους προσόντων. Στην κατεύθυνση αυτή δρομολογούνται, άλλωστε, χρόνια τώρα αλλαγές στην εκπαίδευση, σύμφωνα με τις επιταγές της Μπολόνια και της ΕΕ. Προωθείται έτσι ακόμα περισσότερο ο κατακερματισμός των εργαζομένων και διασπάται η δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους.

Το πρόβλημα όμως δεν έγκειται μόνο στις αλλαγές που προωθούνται στο ΤΕΕ. Ο ρόλος του ΤΕΕ είναι απολύτως σαφής, από το ίδιο του το καταστατικό λειτουργεί σαν σύμβουλος του κράτους σε ζητήματα ελεύθερης αγοράς. Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, ότι, όχι απλά δεν τάσσεται με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των τεχνικών, αλλά υπηρετεί την πολιτική των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και της ΕΕ. Βάζει φυσικά πλάτες στα συμφέροντα της εργοδοσίας, καθώς εντάσσει στους κόλπους του με τον ίδιο τρόπο εργαζόμενους και εργοδότες χωρίς να κάνει διάκριση μεταξύ μισθωτής εργασίας και ιδιοκτησίας του κεφαλαίου. Λειτουργεί σαν μια συντεχνία μηχανικών-εκπροσώπων του κατασκευαστικού κεφαλαίου που υπερασπίζεται κατεστημένα συμφέροντα μακριά από τα καθημερινά προβλήματα των νέων μηχανικών.

Το ξεκάθαρα εργοδοτικό του πρόσωπο έδειξε και στην μάχη του ασφαλιστικού. Όταν δεν άρθρωσε λέξη για την αντιασφαλιστική πραγματικότητα των μηχανικών που γίνεται όλο και χειρότερη, αλλά μάλιστα συνυπέγραψε τον αντιασφαλιστικό νόμο 3518/2006. Πράγμα απόλυτα φυσικό αφού δεν διαφωνεί με την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, την μείωση των εργοδοτικών εισφορών, την αύξηση των εργατικών εισφορών. Άλλωστε τα παραπάνω αποτελούν τον θεμέλιο λίθο και της πολιτικής του ΤΣΜΕΔΕ και του τελευταίου νόμου. Δε διαφωνεί με την κυριαρχία των δελτίων παροχής υπηρεσιών, δηλαδή τη «νόμιμη» μαύρη και ανασφάλιστη εργασία. Και η ειρωνεία μάλιστα είναι ότι οι εργαζόμενοι στο ΤΕΕ δουλεύουν κατά κόρον με δελτίο.

Κι αν το ΤΕΕ είναι ο «εκπρόσωπος» όλων των μηχανικών τι έχει να πει για:

Τους μηχανικούς των 900€;
Τα «τρελά» ωράρια εργασίας, την εργοδοτική αυθαιρεσία, τον κοινωνικό φασισμό που βιώνουν οι εργαζόμενοι μηχανικοί;
Την απελευθέρωση της Ενέργειας και τις επιπτώσεις στην κοινωνία;
Την αναδιάρθρωση των Επαγγελματικών Δικαιωμάτων όπως η ΕΕ τα νομοθετεί; (Οι κυρίαρχες δυνάμεις του ΤΕΕ αποδέχονται τον βασικό πυρήνα της πολιτικής αυτής)
Το περιβάλλον, έρμαιο στις ορέξεις του κατασκευαστικού κεφαλαίου, που βλέπει σε κάθε ελεύθερο χώρο ευκαιρίες για κέρδος (Α! είπε και γι’ αυτό, αφού η ουσιαστική συμφωνία για τις ΣυμπράξειςΔημοσίουΙδιωτικουΤομέα είναι συμβατή με τα περισσότερα έργα καταστροφής του περιβάλλοντος)


Στις ανάγκες όχι όνο των μηχανικών ,αλλά συνολικά των τεχνικών απαντά το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών. Το σωματείο δημιουργήθηκε σαν απάντηση πάνω στην πολυδιάσπαση που επικρατεί στο χώρο των τεχνικών αλλά και της μετατόπισης του ρόλου τους στην παραγωγή. Το παραδοσιακό μοντέλο του μηχανικού - ελεύθερου επαγγελματία που επικρατούσε μέχρι και τη δεκαετία του '80 έχει αρχίσει εδώ και χρόνια να υποχωρεί εξαιτίας της σημαντικής αύξησης των μικρών και μεγάλων τεχνικών εταιρειών (μελετητικών και κατασκευαστικών) που αλώνουν σήμερα την ντόπια αγορά και εντείνουν τον ανταγωνισμό, ενώ η ανάπτυξη της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών άνοιξε νέα πεδία μισθωτής διανοητικής εργασίας στον χώρο των τεχνικών. Σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία των τεχνικών δουλεύει ως μισθωτός και μάλιστα στις περισσότερες περιπτώσεις με πολύ χειρότερους όρους από το «παραδοσιακό» μοντέλο μισθωτού εργαζόμενου. Οι μισθωτοί τεχνικοί δουλεύουν με όλο και λιγότερα δικαιώματα και ελευθερίες, βιώνουν την εντατικοποίηση, την εξάρθρωση των ωραρίων και των εργασιακών σχέσεων.

Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη για όσους εργάζονται με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Αυτοί δεν προσλαμβάνονται επίσημα ως υπάλληλοι στις επιχειρήσεις που εργάζονται, αλλά βαφτίζονται «ελεύθεροι συνεργάτες» και υποχρεώνονται να δουλεύουν με όρους κατά κανόνα χειρότερους απ' ότι αν είχαν προσληφθεί σαν μισθωτοί, στερούμενοι πλήθος δικαιωμάτων που προστατεύονται από την εργατική νομοθεσία κι έχουν να κάνουν με ωράρια, άδειες, επιδόματα, αποζημίωση απόλυσης κλπ.

Σήμερα μιλάμε για μια νέα και πολυπληθή κατηγορία εργαζομένων που εκτός του ότι είναι διασπαρμένοι σε εκατοντάδες γραφεία και εργοτάξια, διασπώνται επιπλέον με κριτήρια το πτυχίο τους (ΑΕΙ,ΤΕΙ,ΙΕΚ κλπ.) και τα πρόσθετα προσόντα τους (γλώσσες, μεταπτυχιακά, σεμινάρια, κλπ.). Στον τεχνητό αυτό κάθετο και οριζόντιο διαχωρισμό, που προωθείται όλο και περισσότερο από τους εργοδότες και το κράτος, έρχεται το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών να απαντήσει με την ενότητα όλων των εργαζόμενων τεχνικών στη βάση των ενιαίων δικαιωμάτων και αναγκών τους, ανεξάρτητα από τον τρόπο αμοιβής τους ή το πτυχίο τους, απ' τη στιγμή που υπόκεινται στην ίδια εκμετάλλευση και στην ίδια καταστρατήγηση των δικαιωμάτων τους, στις ίδιες εξοντωτικές συνθήκες εργασίας, στην ίδια εργασιακή ανασφάλεια, στον ίδιο αυταρχισμό και στην εξάντληση του μυαλού και των φυσικών αντοχών τους.

Μία από τις μεγαλύτερες νίκες του Σωματείου μέχρι τώρα ήταν η υπογραφή της πρώτης Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και η μάχη για την εφαρμογή της. Ήταν ένα σημαντικό βήμα στην εμπλοκή του σωματείου με πραγματικούς όρους στην ταξική πάλη, στην ίδια του τη μαζικοποίηση και στο δυνάμωμα του. Δίνοντας μάχες για το ζήτημα της ελαστικής απασχόλησης και του δελτίου παροχής το σωματείο πέτυχε να διατυπωθούν στην πρώτη συλλογική του σύμβαση τα κριτήρια της εξαρτημένης σχέσης και να υπαχθούν στους όρους της όλοι οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα από τον τρόπο πληρωμής τους. Η σημασία αυτής της κατάκτησης είναι τεράστια τόσο για την αναγνώριση των δικαιωμάτων, όσο και για την ενότητα των εργαζόμενων του κλάδου.

Το τι δικαιούνται οι εργαζόμενοι δεν μετριέται σύμφωνα με τις ανάγκες των επιχειρήσεων, με τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητά τους, αλλά με τον πήχη των πραγματικών αναγκών τους, για ελεύθερο χρόνο και μισθούς που εξασφαλίζουν αξιοπρεπή ζωή, για μια διαφορετική σχέση με τη γνώση και την επιστήμη, για έναν άλλο ρόλο στην παραγωγή.

Οι ανάγκες αυτές μπορούν να καλυφτούν μόνο μέσα από ένα σωματείο αποκλειστικά Μισθωτών Τεχνικών, πλατύ και μαζικό, που θα συσπειρώνει εργαζόμενους τεχνικούς, κυρίως από επιχειρήσεις όπου απουσιάζει το πρωτοβάθμιο σωματείο και θα είναι, ταυτόχρονα, ανεξάρτητο από κυβερνητικές και εργοδοτικές προσταγές. Είναι το μόνο που μπορεί και θα δώσει μάχες μέχρι τέλους για τα συμφέροντα των εργαζομένων και θα αποφασίζει από τα κάτω με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας. Το ΣΜΤ δείχνει το δρόμο! Για ένα εργατικό κίνημα ανεξάρτητο , ταξικό που μέσα από πρωτοβάθμια σωματεία με οριζόντιο συντονισμό μεταξύ τους θα βάζει μπροστά επιθετικά και διεκδικητικά αιτήματα μακριά από λογικές συναίνεσης και υποταγής. Ένα εργατικό κίνημα σε μόνιμο και ουσιαστικό συντονισμό με το φοιτητικό κίνημα. Άλλωστε τα κοινά συντονιστικά εργαζόμενων και φοιτητών του Δεκέμβρη αποτελούν μερικές από τις πιο ελπιδοφόρες εικόνες από το μέλλον μας. Φοιτητές και εργαζόμενοι δέχονται κοινή και συνολική επίθεση και μαζί μπορούν να την ανατρέψουν!

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Read more...

ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΦΩΤΑ... ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ!

Τα τελευταία χρόνια και μια φορά κάθε χρόνο, διοργανώνεται από τη WWF μια διαμαρτυρία ενάντια στην κλιματική αλλαγή και το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η «ώρα της Γης». Πρόκειται για μια πρωτότυπη μέθοδο διαμαρτυρίας, καθώς οι συμμετέχοντες το μόνο που έχουν να κάνουν για να «διαμαρτυρηθούν» είναι να... κλείσουν τα φώτα του σπιτιού τους για μία ώρα, δηλώνοντας έτσι την… αντίθεση τους στην καταστροφή του περιβάλλοντος. Στη συγκεκριμένη διαμαρτυρία συμμετέχουν όχι μόνο εκατομμύρια πολίτες από δεκάδες χώρες του κόσμου, αλλά και επίσημοι κρατικοί φορείς και επιχειρήσεις. Η όλη δράση καταλήγει σε μια φιέστα, όπου τα υπερήφανα ΜΜΕ δείχνουν τα φώτα των σπιτιών, των δημοσίων κτηρίων και των επιχειρήσεων να αναβοσβήνουν, χειροκροτώντας την οικολογική ευαισθησία των πολιτών, των δημάρχων, των κυβερνήσεων και των επιχειρήσεων. Αυτό που αξίζει να δούμε είναι κατά πόσο αυτού του είδους οι ενέργειες συμβάλλουν στη αποτροπή της κλιματικής αλλαγής, άμεσα ή έμμεσα, καθώς και στη δημιουργία περιβαλλοντικής συνείδησης.

Όπως έχει δηλώσει και η ίδια η WWF που διοργανώνει τη διαμαρτυρία, παρόλο που εξοικονομείται μεγάλη ποσότητα ηλεκτρικού ρεύματος και παράλληλα μειώνεται σημαντικά η απελευθέρωση των «αερίων του θερμοκηπίου» για τη συγκεκριμένη μέρα, αυτή η ενέργεια δε συμβάλλει ούτε στο ελάχιστο στην αποτροπή της κλιματικής αλλαγής. Πώς άλλωστε θα μπορούσε να συμβάλλει, τη στιγμή που η οικιακή ρύπανση δεν αποτελεί καν συγκρίσιμο μέγεθος με τη ρύπανση των επιχειρήσεων, και η οποία δε σταματάει ούτε δευτερόλεπτο. Εξάλλου, δεν έχει σημασία πόση ενέργεια καταναλώνεται αλλά ποιος είναι ο τρόπος παραγωγής της ενέργειας αυτής. Οι επιχειρήσεις έχουν άμεσα τη δυνατότητα επιλογής μη ρυπογόνου τεχνολογίας ενώ οι πολίτες όχι, καθώς είναι οι επιχειρήσεις που επιβάλλουν το είδος της τεχνολογίας που χρησιμοποιούν και οι ίδιες και οι πολίτες, ειδικά όταν δεν υπάρχει ουσιαστικός αντίλογος από τους πολίτες και το κράτος. Η επιλογή αυτής της τεχνολογίας από τις επιχειρήσεις γίνεται με βάση το πόσο φτηνή είναι αυτή, με σκοπό τη μεγαλύτερη δυνατή μείωση του κόστους παραγωγής. Έχοντας αυτό το σκεπτικό για τον τρόπο της παραγωγής, οι επιχειρήσεις δεν ενδιαφέρονται ούτε στο ελάχιστο για το αν η τεχνολογία αυτή είναι επιβλαβής για το περιβάλλον. Αυτό, αποτελεί αντίκτυπο της όλης λογικής του κεφαλαίου, που αδιαφορεί για τις παρενέργειες της κερδοφορίας του στο περιβάλλον και τις ζωές των ανθρώπων. Από τη στιγμή, λοιπόν, που είναι ξεκάθαρο ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι επιζήμιο για το περιβάλλον και σχεδόν αποκλειστικά υπεύθυνο για την καταστροφή του, γίνεται ξεκάθαρα αντιληπτό ότι το οικολογικό πρόβλημα αποτελεί πολιτικό ζήτημα.

Σύμφωνα με τη WWF, η δράση στοχεύει στη δημιουργία οικολογικής συνείδησης και στην ένδειξη της διαμαρτυρίας των πολιτών για την κλιματική αλλαγή. Ωστόσο, η προπαγάνδιση αυτής της διαμαρτυρίας είτε από τα μέσα ενημέρωσης που την υπερπρόβαλαν είτε από τους εθελοντές της WWF, σε καμία περίπτωση δεν έδωσε πολιτικό περιεχόμενο στη δράση αυτή. Όλοι τους περιορίζονταν στο να διατυμπανίζουν πόσο αναγκαία είναι η σωτηρία του περιβάλλοντος, κανένας όμως δεν ανέφερε ποιοι είναι αυτοί που καταστρέφουν καθημερινά το περιβάλλον και σε ποιό ιδεολογικό πλαίσιο κινούνται. Έτσι, η δράση αυτή αποτελεί μια διαμαρτυρία άνευ πολιτικού περιεχομένου, που σε καμία περίπτωση δε «στοχοποιεί» τους υπεύθυνους, ούτε φυσικά είναι ικανή να δημιουργήσει οικολογική συνείδηση με πολιτικό υπόβαθρο· πόσο μάλλον να πολιτικοποιήσει ευρύτερα τους πολίτες, καταδεικνύοντας τους πραγματικούς υπεύθυνους και την κοσμοθεωρία τους, αποτελώντας κάτι παραπάνω από μια διαμαρτυρία ενάντια στο κακό που μας έφερε η μοίρα.

Επομένως, αυτή η καθόλα ειρηνική διαμαρτυρία, όχι μόνο δε μπορεί ούτε στο ελάχιστο να φοβίσει τους καπιταλιστές υπαίτιους της οικολογικής καταστροφής, καθώς δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο την ιδεολογία τους, αλλά αντίθετα μάλλον τους ευνοεί, καθώς οι πολίτες μπαίνουν στη λογική των εντός του συστήματος (και αποδεκτών από το σύστημα) ειρηνικών διαμαρτυριών, που δεν τους δημιουργούν κανένα κόπο ή προσωπικό κόστος. Τι καλύτερο για το κεφάλαιο από πολίτες που θα εξαντλούν την αντίστασή τους σε αποδεκτές από το καπιταλιστικό σύστημα διαμαρτυρίες, οι οποίες περιλαμβάνονται σε μια λογική ξεκούραστης και πρακτικά ανούσιας πάλης και δήθεν αντίστασης; Με την διαφήμιση και τελικά την υιοθέτηση τέτοιων μέσων πάλης, δημιουργείται η εντύπωση στους πολίτες πως είναι κι αυτός ένας τρόπος για «να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο», και μάλιστα πολύ αποτελεσματικός, αφού τον προτείνει η WWF και τον υιοθετούν τόσοι άνθρωποι, ακόμα μάλιστα και οι κυβερνήσεις. Έτσι, οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και οι όποιες πρωτοβουλίες, και ειδικά αυτές που δε χαρακτηρίζονται απολύτως ειρηνικές, δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

Όμως, η μεγαλύτερη υποκρισία της διαμαρτυρίας είναι η υποτιθέμενη ευαισθητοποίηση των υπεύθυνων για την καταστροφή του περιβάλλοντος, όπως διαφημίζει η WWF –ποιοι άραγε να είναι αυτοί και δεν μας τους αποκαλύπτουν– που από την επόμενη κιόλας μέρα της διαμαρτυρίας των εκατομμυρίων ανθρώπων που συμμετείχαν στη δράση αυτή, θα αντιληφθούν το έγκλημα που διαπράττουν αιώνες τώρα και θα συνδράμουν κι αυτοί στον αγώνα για τη σωτηρία του περιβάλλοντος... Μα, πως και δεν το βλέπουμε; Ήδη συμβάλλουν! Τόσες επιχειρήσεις, κυβερνήσεις και δήμοι δεν έκλεισαν για μία ώρα τα φώτα τους, καταχειροκροτούμενοι, μάλιστα, από τα πάντα έγκυρα και με δημοσιογραφική δεοντολογία ΜΜΕ; Μήπως οι επιχειρήσεις και οι κυβερνήσεις είναι οι πραγματικοί σωτήρες; Μήπως, τελικά, είναι οι πολίτες υπεύθυνοι για τις οικολογικές καταστροφές;

Όπως τελικά φαίνεται, η διοργάνωση αυτή αποτελεί την προσπάθεια απόσπασης από τους πολίτες μιας ομολογίας συνυπευθυνότητας, ή και υπαιτιότητας για την οικολογική καταστροφή. Στο σκοτάδι που δημιουργείται από το κλείσιμο των φώτων κρύβονται οι πραγματικοί υπεύθυνοι της οικολογικής καταστροφής. Αυτή είναι η πολυδιαφημισμένη διαμαρτυρία της WWF, που εξυπηρετεί καταφανώς συμφέροντα αντίθετα από τις ιδέες που διακηρύττει ότι πρεσβεύει. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι πρόεδροί της αποτελούσαν ανέκαθεν τα τσιράκια του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων. Γι’ αυτό και οι δράσεις της δεν έρχονται σε ρήξη με τις πραγματικές αιτίες της οικολογικής καταστροφής (και το ιδεολογικό πλαίσιο που τις δημιουργεί).

Αντίθετα με αυτή την απίστευτα προβεβλημένη φαρσοκωμωδία–«διαμαρτυρία», οι πραγματικά αποτελεσματικές, ανατρεπτικές, συγκρουσιακές και κυρίως πολιτικές οικολογικές δράσεις, είναι αυτές που ξεκινούν και πραγματοποιούνται «από τα κάτω», δηλαδή από πρωτοβουλίες κατοίκων και γειτονιών. Αυτές οι δράσεις όχι μόνο δεν προβάλλονται από τα ΜΜΕ, αλλά αντίθετα «θάβονται», ακριβώς γιατί καταδεικνύουν πολιτικά πρόσωπα, πολιτικές πρακτικές και ιδεολογίες που βρίσκονται πίσω από την οικολογική καταστροφή.

Αναφερόμενοι μόνο σε τελευταία συμβάντα , θυμίζουμε ότι λίγο καιρό πριν τη «διαμαρτυρία»-σόου της WWF , ο δήμαρχος της Αθήνας, ο οποίος μάλιστα πρωτοστάτησε και στην «ώρα της Γης», διέταξε εκσκαφικά μηχανήματα να κόψουν τα δέντρα σε ένα από τα ελάχιστα πάρκα της Αθήνας (Κύπρου & Πατησίων), προκειμένου να δημιουργήσουν παρκινγκ αυτοκινήτων. Οι κάτοικοι αντέδρασαν άμεσα, εμποδίζοντας τα μηχανήματα του δήμου και προχωρώντας σε δενδροφύτευση των σημείων όπου κόπηκαν τα δέντρα. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτούν επίθεση από τα ΜΑΤ, προκειμένου να εμποδιστούν να καταλάβουν το χώρο του πάρκου. Λίγες μέρες μετά επιχειρήθηκε νέα επίθεση και καταστροφή χώρου πρασίνου (πάρκο Παγκρατίου) από το δήμο για τη δημιουργία καφετέριας και θεάτρου. Και πάλι οι κάτοικοι αντέδρασαν και σταμάτησαν την τσιμεντοποίηση του πάρκου. Η πραγματική οικολογική δράση συνεχίστηκε με την κατάληψη ενός παλιού παρκινγκ στα Εξάρχεια από την Πρωτοβουλία κατοίκων Εξαρχείων, το σπάσιμο του τσιμέντου και τη δενδροφύτευση του χώρου. Ο χώρος είχε αποφασιστεί να γίνει πάρκο πριν από 20 χρόνια αλλά αντί αυτού ο χώρος εξακολουθούσε να παραμένει παρκινγκ. Ωστόσο, όλες αυτές οι οικολογικές δράσεις, ουδέποτε προβλήθηκαν από τα ΜΜΕ, καθώς έρχονταν σε ρήξη με τα αντιοικολογικά σχέδια του δήμου, που σαφώς εξυπηρετούσαν επιχειρηματικά συμφέροντα. Και φυσικά δε στηρίχτηκαν από τους επίσημους οικολογικούς φορείς.

Εκτός από οικολογικές φιέστες όπως η «ώρα της Γης», ο καπιταλισμός προσπαθεί παράλληλα να χρησιμοποιήσει και δήθεν πρακτικά μέτρα ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος, όπως για παράδειγμα η λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη». Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα νέο πεδίο κερδοφορίας για το κεφάλαιο, όπου στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος εισάγονται νέες και ίσως πιο επικίνδυνες τεχνολογίες, όπως η πυρηνική ενέργεια, που συνοδεύονται από κρατικές επιχορηγήσεις για δήθεν οικολογική παραγωγή. Τέτοιες ενέργειες, όταν δεν οδηγούν σε πιο επικίνδυνες για το περιβάλλον λύσεις, αποτελούν ένδειξη της προσπάθειας του καπιταλισμού αφενός να μην οξύνει περαιτέρω τις κοινωνικές αντιθέσεις, κρατώντας υπό τον έλεγχό του τα κυρίως πληττόμενα κοινωνικά κομμάτια, αφετέρου να επιβιώσει ως κοινωνικό σύστημα. Μια γενικευμένη οικολογική καταστροφή θα σήμαινε πιθανόν και την καταστροφή όλης της κοινωνίας, πόσο μάλλον των συστημάτων που τη διέπουν. Σε αυτή την κατεύθυνση της, έστω και αμυδρής, κατ’ ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος κινούνται όλοι οι διεθνής οργανισμοί, και φυσικά η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία με την «οικολογική εξυγίανση» των νομικών της πλαισίων επιδιώκει τη συναίνεση των πολιτών στην πολιτική της καπιταλιστικής ανάπτυξης σε «οικολογικά» πλαίσια, μέσω των επιχορηγήσεων με τεράστια ποσά των επιχειρήσεων για «οικολογικότερους» τρόπους παραγωγής. Ακόμη όμως και ένας «οικολογικότερος» τρόπος παραγωγής, αν δεν είναι στην πραγματικότητα περισσότερο επικίνδυνος για το περιβάλλον, δε θα άλλαζε τα δεδομένα, καθώς οι επιχειρήσεις δε θα σταματούσαν να αναζητούν (και να πιέζουν τα κράτη) φθηνότερες (και ενεργειακά) λύσεις για τη διαδικασία της παραγωγής –ανεξάρτητα με το πόσο επιζήμιες είναι αυτές γα το περιβάλλον και τους ανθρώπους, ούτε και θα σταματούσαν να απομυζούν τους φυσικούς πόρους. Και φυσικά ένας οικολογικότερος τρόπος διαχείρισης των προβλημάτων που δημιουργεί ο καπιταλισμός ποτέ δε θα καταφέρει να επιλύσει και τα κοινωνικά προβλήματα που συνεπάγεται η κυριαρχία του κεφαλαίου.

Τελικά, όπως δείχνει η πραγματικότητα, μόνο οι δράσεις που καταφέρνουν να ευαισθητοποιούν οικολογικά τους πολίτες και παράλληλα να τους πολιτικοποιούν, προσδίδοντας στην οικολογική δράση αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο, είναι αυτές που έρχονται σε ιδεολογική και υλική σύγκρουση με τους υπαίτιους της οικολογικής καταστροφής, την πολιτική και την ιδεολογία τους, πετυχαίνοντας υλικές νίκες απέναντί τους. Ένα παγκόσμιο κοινωνικοοικονομικό σύστημα που ακρογωνιαίος λίθος και κινητήρια δύναμή του είναι το κέρδος, είναι ένα σύστημα ιστορικά επικίνδυνο για τους ανθρώπους και το περιβάλλον. Αυτό το σύστημα δε παίρνει βελτιώσεις, πρέπει να ανατραπεί. Μόνο τότε μπορεί να πάψει η θανάσιμη οικολογική απειλή, καθώς και τα κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί.

Read more...