Επιτροπη Αγωνα Φοιτητων Αρχιτεκτονικης | ΕΑΑΚ

ο σκηνοθετης "των απο κατω"..ταξιδι στην αλλη θαλασσα

2012-01-30T13:05:00.000-08:00

αναδημοσιευση απο Λεσχη

Ο σκηνοθέτης των «από κάτω»- Ταξίδι στην άλλη θάλασσα

από το σημερινό σαλόνι του ΠΡΙΝ

Πόσα αλήθεια απ’ όσα μάθαμε από τον Θόδωρο Αγγελόπουλο μπορούν να χωρέσουν σε ένα σημείωμα με αφορμή το θάνατό του; Μόνο ίσως η αλήθεια για το τι σήμαινε το έργο του για όλους εκείνους που δεν μπορούν ακόμη να πιστέψουν πώς η «πηγή του ποταμού στέρεψε», πώς το «λιβάδι» έπαψε πια να «δακρύζει».

Γράφουν οι Αιμιλία Καραλή

Κωστής Ζουλιάτης

Φωτογραφία του Αλέξανδρου Λαμπρίδη. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, στα γυρίσματα της "Άλλης Θάλασσας" σε ένα σκηνικό Δεκέμβρη...

Στο έργο του μπορεί κανείς να δει –αν θέλει, αν μπορεί, αν είναι έτοιμος και πρόθυμος– μια μεγάλη ποίηση. Δεν αναφέρομαι απλώς στην ιδιαίτερη ποιητική των εικόνων του, στον ελλειπτικό και επιγραμματικό λόγο του, στη μουσικότητα των σκηνών του. Αναφέρομαι κυρίως στο ότι στις ταινίες του αποτυπώνεται το πώς «ποιείται» η ιστορία και το πώς οι άνθρωποι «ποιούν» την ιστορία.

Ο Θόδωρος έζησε, όπως έλεγε και ο ίδιος, στους μεγάλους θυμούς της ιστορίας. Η κατοχή, ο πόλεμος, ο εμφύλιος, οι δικτατορίες, η προσφυγιά (κυρίως η εσωτερική προσφυγιά), οι μεταναστεύσεις, τα επαναστατικά οράματα και οι ματαιώσεις τους, η αλαζονεία της εξουσίας και ο έρωτας αποτελούν το υλικό που μεταπλάθει στις ιστορίες που κάθε φορά αφηγείται. Όλα τα προηγούμενα όμως αξιοποιούνται μέσα από τις ζωές των απλών ανθρώπων, αυτών που βιώνουν τις ιστορικές ανατροπές, είτε προκαλώντας τες είτε βιώνοντας τις συνέπειές της.

Στο έργο του πρωταγωνιστούν «καταστάσεις» ανθρώπων: ούτε «τύποι», ούτε «χαρακτήρες». Το βίωμα, το ιστορικό βίωμα που διαμορφώνεται μέσα από την καθημερινή ζωή μεταπλάθεται σε εικόνα, συντίθεται σε μουσική, συμπυκνώνεται σε λόγο. Ο Αγγελόπουλος είναι ο σκηνοθέτης των «από κάτω». Και ο τρόπος που διαρθρώνει τα πλάνα του μνημειώνει τη ζωή τους σε εικόνες – σύμβολα της ανθρώπινης ιστορίας.

Γι’ αυτό και η καθημερινότητα αποτελούσε πάντοτε το υλικό του έργου του. Είχε τη δυνατότητα να ζει και να παρατηρεί τη ζωή, των άλλων και τη δική του, μέσα σε αυτήν και ταυτοχρόνως σε απόσταση από αυτήν. Η διαδρομή με το λεωφορείο, η παρακολούθηση της επικαιρότητας, οι συζητήσεις με τους γύρω του, η μελέτη των εφημερίδων αποτελούσαν αφορμές για να τροφοδοτηθεί ο καλλιτεχνικός του στοχασμός και να μεταπλαστεί σε πλάνο της ταινίας του.

Θυμάμαι τη διήγησή του για το υλικό στο οποίο στηρίχτηκε η περίφημη σκηνή του γάμου στην ταινία του Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991). Δύο ήταν οι πρωτογενείς του εμπειρίες. Η μια ήταν μια είδηση από τη Γαύδο στις αρχές του ’70. Είχε πεθάνει στο νησί κάποιος, αλλά δεν υπήρχε παπάς για να ψάλει τη νεκρώσιμη ακολουθία. Οι καιρικές συνθήκες ήταν δύσκολες και δεν μπορούσε να πάει ο ιερέας από την Κρήτη απέναντι για να λειτουργήσει. Έτσι έστησαν το φέρετρο στο λιμάνι της Γαύδου και ο παπάς από την Κρήτη απέναντι έψαλε την ακολουθία «στέλνοντάς» τη στην προκυμαία του νησιού όπου βρισκόταν ο νεκρός. Η δεύτερη ήταν μια είδηση του 1990. Μετά το άνοιγμα των συνόρων Αζερμπαϊτζάν – Ιράν, άνθρωποι από τα παραμεθόρια χωριά έψαχναν να βρουν συγγενείς τους από τους οποίους είχαν χωριστεί βίαια όταν επισημοποιήθηκαν τα σύνορα μεταξύ των χωρών. Επειδή τα χρόνια είχαν περάσει, οι κάτοικοι είχαν κρεμάσει στο στήθος τους φωτογραφίες των συγγενών τους από την παιδική τους ηλικία για μπορέσουν να αναγνωριστούν μέσα από αυτές.

Αυτός ο παραλογισμός των τεχνητών φραγμών μεταξύ των ανθρώπων, των συνόρων που «τρελαίνουν» συναντήθηκε με μια είδηση που πέρασε στα ψιλά των ελληνικών εφημερίδων 20 χρόνια πριν. Ο Αγγελόπουλος αναδεικνύει το βάθος αυτών των καταστάσεων δημιουργώντας τη σκηνή στο Μετέωρο βήμα με τη νύφη από τη μια μεριά του ποταμού –φυσικού και πολιτικού συνόρου– και το γαμπρό από την άλλη. Χωρίς λόγια, μόνο τη σιωπή και το ποτάμι να ενώνει τα δυο στέφανα που έριξε ο παπάς μετά την τελετή. Για άλλη μια φορά η σιωπή και η εικόνα στον Αγγελόπουλο συνιστούν την πιο ηχηρή παραγωγή λόγου και ταυτοχρόνως την πιο έντονη πηγή συναισθημάτων.

Μα για να μεταπλαστεί το άμεσο βίωμα σε γενικευμένη εμπειρία χρειάζονταν και άλλες προϋποθέσεις. Ο Αγγελόπουλος δεν είχε μόνο ένα ιδιαίτερο καλλιτεχνικό όραμα αλλά ταυτοχρόνως και ένα κοινωνικό – πολιτικό όραμα. Η μυθοπλασία του δεν αναδείκνυε μόνο τη στιγμή ή το γεγονός· ενέτασσε τα προηγούμενα σε μια πολιτική, δηλαδή ανθρώπινη ιστορική προοπτική. Δεν ήταν περιστασιακός θεατής ή σχολιαστής της ιστορίας, αλλά αναδείκνυε τις βαθύτερες δομές της και τους ορίζοντές της. Ποτέ οι ταινίες του δεν είχαν κάποιο συμβατικό τέλος αλλά υποδήλωναν πάντοτε μια αρχή. Γι’ αυτό και προκαλούσαν πάντοτε συζητήσεις, αμφιθυμικά συναισθήματα. Οι θεατές του έργου του άλλοτε γίνονταν «συνένοχοί» του και άλλοτε πολέμιοί του. Ποτέ όμως δεν έμεναν αδιάφοροι. Πάντοτε μας έδινε λόγο και επιλογές. Και τα προηγούμενα σχετίζονται πάντοτε με το νόημα που δίνει κάποιος και ειδικότερα ένας επαναστάτης στη ζωή του. Όπως εξάλλου έλεγε πάντοτε, η επανάσταση ήταν στοιχείο του έργου του.

Αυτή η διαδικασία διακρινόταν από μια βαθιά ποιητικότητα. Ο Αγγελόπουλος δεν ήταν μόνο ποιητής των εικόνων. Ήταν ποιητής με τη συμβατική χρήση του όρου. Οι αρχετυπικοί μύθοι των τραγωδιών –όχι μόνο των αρχαίων, αλλά και εκείνων που επαναλαμβάνονται ως τις μέρες μας– η δημοτική ποίηση, οι έλληνες και ξένοι ποιητές αποτέλεσαν το υπόβαθρο της δικής του ποιητικής ικανότητας. Εξάλλου αυτά τα εντοπίζουμε άμεσα και έμμεσα στα έργα του. Γνώστης της ποίησης όσο λίγοι, σφράγισε το λόγο των προσώπων του με την επιγραμματικότητα και το βάθος εκείνο που δεν διακρίνει μόνο τους ποιητές, αλλά και –κυρίως– το λαϊκό γλωσσικό αίσθημα, το οποίο τους κυριεύει και γι’ αυτό το κυριεύουν. Υπάρχουν φορές που ακούγοντάς τον νομίζεις ότι αφουγκράζεσαι τον παλμό της γλώσσας να δονείται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να καταλήγει σε έκρηξη. Απελευθερώνει όλα τα συστατικά που τη συγκροτούν: Tη μνήμη, την ευαισθησία, την αγωνία, τον αγώνα, την αρμονία, τη σκληρότητα, τη μελαγχολία, το όνειρο. Αρκεί μόνο να αναλογιστούμε τους τίτλους των ταινιών του για να το συνειδητοποιήσουμε.

Κάθε έργο του Αγγελόπουλου ήταν μια πλήρης πολιτιστική επίθεση εναντίον όλων εκείνων που εξευτελίζουν τον άνθρωπο. Ήταν πάντοτε μια πρόσκληση να αναστήσουμε ένα καινούριο συλλογικό όνειρο, να βρούμε τις λέξεις – κλειδιά που θα ξαναδώσουν το λόγο στην ιστορία και θα σταματήσουν την επέλαση της αγοράς και των απολογητών της. Το εγχείρημά του ήταν δύσκολο. Όμως όπως όλοι όσοι αγαπάνε τη ζωή, έτσι και ο Θόδωρος τρόμαζε από τις ευκολίες.

Αφομοιώνοντας τη μεγάλη κινηματογραφική παράδοση, διαμόρφωσε έναν από τους πιο ιδιαίτερους κινηματογραφικούς τρόπους. Στις ταινίες του γυρνούσαμε και συνεχώς θα γυρνάμε για να πλουτίζουμε το δικό μας τρόπο για να δούμε τον κόσμο, να τον κατανοήσουμε για να μπορέσουμε να τον αλλάξουμε. Προτού γυρίσει ένα πλάνο, προτού γράψει μια γραμμή, πάντοτε αναρωτιόταν για το νόημά τους: Tο τι καινούριο θα πρόσθετε σε ό,τι είχε ήδη κάνει, ποιους νέους δρόμους θα άνοιγε στην τέχνη του, πώς θα συναντηθεί με τους θεατές του.

Τώρα πια που ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε, μένει να ξαναπερπατήσουμε τους δρόμους του, να ξαναμπούμε μέσα στα μεγάλα του πλάνα, τα τόσο ονειρικά αλλά και τόσο πραγματικά, να ξανασκεφτούμε τα όσα μας άφησε. Ας προσπαθήσουμε να βρούμε το τοπίο πίσω από την ομίχλη, ας επιμείνουμε για το ταξίδι στα Κύθηρα, ας βγάλουμε τη σκόνη από το χρόνο. Η άλλη θάλασσα μας περιμένει, το λιβάδι πρέπει να ξαναρχίσει να δακρύζει, το βήμα πρέπει να σταματήσει να είναι μετέωρο, το βλέμμα πρέπει να αγκαλιάσει περισσότερα και καλύτερα από όσα αντίκρισε εκείνο του Οδυσσέα.

Οι ιστορίες που μας αφηγήθηκε ο Αγγελόπουλος αποτελούν μέρος της δικής μας ιστορίας, της ανθρώπινης ιστορίας. Την έζησε, τη βίωσε, μας την παρέδωσε. Αξιοποίησε το παρελθόν, το ενσωμάτωσε στο παρόν για να το προβάλει στο μέλλον. Το τέλος του δεν είναι παρά μια καινούρια αρχή. Ας προσπαθήσουμε να φτάσουμε κι εμείς το «τρίτο φτερό», την ουτοπία, δηλαδή να φτάσουμε εκεί που δεν μπορούμε.

Α.Κ

Tαξίδι στην άλλη θάλασσα

Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός, μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει (Γιάννης Ρίτσος)

Ακόμα δεν το έχω χωρέσει. Η λέξη «θάνατος» δίπλα στο όνομα του Θόδωρου Αγγελόπουλου δυσκολεύεται απελπιστικά να ταιριάξει. Διαβάζω συνέχεια τα πρωτοσέλιδα –την οριστική πληροφορία, την καταγραφή μιας τραγωδίας στην εδώ θάλασσα, την πραγματική– για να το πιστέψω. Δεν μπορώ να συγχρονιστώ, βρίσκομαι ακόμα στην άλλη θάλασσα, την πιο πραγματική – την πιο οικεία, την πιο φιλόξενη. Για την ακρίβεια, την πλέον φιλόξενη. Αυτός ίσως να είναι και ο λόγος που νιώθω βασανιστικά ξεκάθαρα ότι έφυγε ένας κοντινός άνθρωπος.

Κοντινοί είναι οι άνθρωποι που τους έχεις μεγάλη ανάγκη, που δημιουργείς δεσμούς μαζί τους, που χρειάζεσαι το άγγιγμά τους, που ανοίγουν πόρτες για να μπει ορμητικά το φως, που προχωράνε στην ομίχλη και φτιάχνουν μέσα της ξέφωτα για να βρίσκουν απάγκιο οι φόβοι και τα βλέμματα, οι δικοί σου φόβοι και τα δικά σου βλέμματα. Κοντινοί είναι οι άνθρωποι που σου δημιουργούν ανάγκες, που σε παίρνουν από το χέρι να προχωρήσετε μαζί στην ομίχλη, απλόχεροι στα ξέφωτα και τσιγκούνηδες στην παραίτηση, που σε αγγίζουν χωρίς να το ζητάς, χωρίς να το χρειάζεσαι, που σε μεγαλώνουν, δεν σε μικραίνουν, που ανοίγουν το ακρινό παράθυρο που μπάζει το φεγγάρι.

Ναι, είχαμε ανάγκη την Άλλη Θάλασσα. Όσο ανάγκη έχουμε και το Θίασο. Είχαμε ανάγκη κάθε θάλασσα του Θόδωρου, κάθε πέρασμα στην άλλη όχθη απόψε, κάθε ανάσα των εικόνων του, κάθε άγγιγμα στην Ιστορία που μας ορίζει. Η άλλη θάλασσα της ποίησής του έγινε το κανάλι για να ταξιδεύουμε στην ουτοπία, τον πιο πραγματικό τόπο που πατήσαμε στη μικρή ζωή μας.

Γι’αυτό, το βιαστικό ταξίδι του Θόδωρου για την άλλη θάλασσα του εδώ κόσμου, πριν ολοκληρώσει το ταξίδι στην άλλη θάλασσα της ουτοπίας, μεγαλώνει τη μελαγχολία, ορίζει τη θλίψη. Και η μελαγχολία του τέλους του αιώνα, που με αγωνία ομολογούσε στο Μετέωρο βήμα του πελαργού, βάρυνε κι άλλο, από τη μελαγχολία των μεγάλων αποχαιρετισμών.

Καινούριους τόπους δεν θα βρούμε, δεν θα βρούμε άλλες θάλασσες, μας γνέφει ο αλεξανδρινός ποιητής. Οι πόλεις θα μας ακολουθούν, στους δρόμους θα γυρνάμε τους ίδιους. Κι εμείς, στους δρόμους και στις πόλεις θα γυρεύουμε πάντα τις άλλες θάλασσες, εκεί μάθαμε αδέξια και λαθραία να γυρεύουμε τις θάλασσες, στις πόλεις αυτές θα ζούμε ως πρόσφυγες –εμείς οι θαλασσινοί– στους δρόμους αυτούς θα σκοτώνονται οι ποιητές μας, στις πόλεις αυτές θα συνωστίζονται όνειρα και ματαιώσεις, εικόνες και αγγίγματα, προκλήσεις και περάσματα, όρια και ξεπεράσματα. Στους δρόμους αυτούς θα τριγυρνά χωρίς σκοπό μια άχρηστη Eλλάδα που σπέρνει θάνατο, πάνω σε μηχανάκια ή τρίκυκλα, σε ώρα υπηρεσίας ή καθ’ υπέρβαση καθήκοντος, άθελά της ή με δόλο, θα σπέρνει θάνατο, στους νέους, στους ποιητές, στους αγωνιστές, στην πλέον πολύτιμη Eλλάδα, σε ό,τι αναπνέει και δεν μυρίζει θάνατο. Ο κινηματογράφος, ό,τι δεν αγαπάει το θάνατο, έγνεφε ένας άλλος ποιητής.

Τώρα όμως οι δρόμοι σκοτεινιάζουν κι άλλο, η πόλη κλείνεται στο σπίτι της, κλείνεται στα σπίτια μας, ο καθένας έχει την πόλη του, καθένας και μια αναβολή, το ταξίδι στην άλλη θάλασσα απομακρύνεται, η ουτοπία ματώνει από τις ματαιώσεις μας, οι ποιητές σωπαίνουν, οι ειδικοί φρουροί δεν φρουρούν τους ποιητές μας, φρουρούν τη σιωπή τους, φρουρούν τους σκοτεινούς καιρούς. Η καθημερινή χυδαιότητα έγινε συνήθειά μας, οι ευαισθησίες μας δεν χωράνε στις αγορές του κόσμου, συνηθίσαμε την όψη του τέρατος, συνηθίσαμε την πόλη και τους δρόμους, η πραγματικότητα έγινε αγοραία κι αυτή, δεν την αναγνωρίζουμε, δεν έχει θάλασσα. Τώρα πια δεν έχει και καπετάνιο.

Στο Βλέμμα του Οδυσσέα, ο Έρλαντ Γιόζεφσον της ταρκοφσκικής Θυσίας, αφηγείται μία στροφή του Ράινερ Μαρία Ρίλκε: Τη ζωή μου ζω σε κύκλους που όλο αυξαίνουν, που πάνω από τα πράγματα όλο αυξαίνουν, τον τελευταίο μπορεί να μην τον κλείσω, μα θα το προσπαθήσω. Κι ένας άλλος συντοπίτης του ποιητής, του χαμογελάει, από μια περασμένη εποχή, τον ακουμπάει συντροφικά στην πλάτη και μπορεί να του υποσχεθεί πως όλη η παρηγοριά του κόσμου βρίσκεται σε μια ερώτηση. Στους σκοτεινούς καιρούς θα τραγουδάμε ακόμα;

Ναι Θόδωρε, ναι Μπέρτολτ, ναι σημαίες της θλίψης μας, θα τραγουδάμε ακόμα. Για τους σκοτεινούς καιρούς θα τραγουδάμε, όπως μας το ζητήσατε. Η άλλη θάλασσα είναι αυτή η θάλασσα, αυτή που τώρα σε αποχαιρετά και σου υπόσχεται πως όλη η παρηγοριά του κόσμου είναι το ταξίδι σ’ αυτήν εδώ τη θάλασσα, το ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει, το ταξίδι σε έναν κόσμο που δεν άλλαξε όσο κι αν το ονειρευτήκαμε, την περιπέτεια ανάμεσα σ’ένα κάλεσμα κι ένα άλλο, ανάμεσα σ’ ένα αγκάλιασμα κι ένα άλλο, το ταξίδι που μας έμαθες και που τώρα πια χωρίς καπετάνιο, μόνοι –ακόμα πιο μόνοι– θα κάνουμε. Μα θα το προσπαθήσουμε.

Κ.Ζ

ημουν κι εγω εκει..στην παρελαση του Λαου

2012-01-28T02:38:00.000-08:00

Στις 6 Φεβρουαρίου,
στην πρώτη δίκη για την Παρέλαση του Λαού,
ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

Όπως στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, μαζί με χιλιάδες άλλους συμπολίτες μας, εκφράσαμε προς τους εκπροσώπους της κυβέρνησης και της πολιτείας την οργή και την αγανάκτησή μας, για την εφαρμογή της πολιτικής των μνημονίων, που εξαθλιώνει τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, στερεί τη νεολαία από κάθε προοπτική εργασίας, εκποιεί τον δημόσιο πλούτο και τη δημόσια περιουσία, αυξάνει τις στρατιές των ανέργων, συρρικνώνει την Υγεία, την Παιδεία και την Κοινωνική Πρόνοια και επιβάλλει την εποπτεία και την πολιτική και οικονομική κηδεμονία στη χώρα μας.
Έτσι και στις 6 Φεβρουαρίου, στην πρώτη δίκη για την Παρέλαση του Λαού, ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ! Και θα ’μαστε όλοι κατηγορούμενοι!

Και οι 6 που δικάζονται εκείνη τη μέρα και οι 11 για τους οποίους η εισαγγελία δεν ανακοινώνει αν και πότε θα παραπέμψει σε δίκη και οι χιλιάδες διαδηλωτές της Παρέλασης του Λαού είμαστε όλοι κατηγορούμενοι για το “αδίκημα” της ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΝΕΙ, ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ!

Όλοι εμείς, οι χιλιάδες διαδηλωτές, δε σταματήσαμε καμιά παρέλαση. Αντίθετα δώσαμε στην επέτειο το πραγματικό της νόημα. Παρέλαση εκείνη τη μέρα έκανε ο λαός! Βροντοφωνάξαμε “ΟΧΙ” στην τρόικα , το μνημόνιο, την αντιλαϊκή πολιτική! Δηλώσαμε την εναντίωσή μας στη φτώχεια και την αδικία που μας επιβάλλουν και βιώνουμε σε κάθε φάση της ζωής μας. Μιλήσαμε για το δικαίωμά μας για μια καλύτερη ζωή για μας και τα παιδιά μας.

Το μαύρο μέτωπο της εξουσίας, με τον σχηματισμό δικογραφίας αρχικά και τη στοχοποίηση 17 από τους χιλιάδες διαδηλωτές της 28ης, με την παραπομπή σε δίκη σήμερα των 6 από τους αρχικά διωκόμενους, αλλά και την ένταση γενικότερα του αυταρχισμού και της καταστολής και την ποινικοποίηση των λαϊκών αγώνων (όπως φαίνεται κι από τις συλλήψεις την ημέρα των Θεοφανείων στη Χαλκίδα, το χτύπημα της διαδήλωσης και τις συλλήψεις στις 6 του Δεκέμβρη στη Θεσ/νίκη, ή το χτύπημα εργατικών κινητοποιήσεων σε επιχειρήσεις που κλείνουν) δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Αφού στερεί από το λαό το ΨΩΜΙ και κάθε ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ποινικοποιεί το βασικό πολιτικό δικαίωμα του λαού, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να διαδηλώνει!

Ό,τι κι αν κάνουν όμως δε μας φοβίζουν! Όπως στην απεργία στις 19-20 Οκτώβρη, όπως στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου σ’ όλη την Ελλάδα, όπως στην Χαλκίδα την ημέρα των Θεοφανείων θα συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε. Και δηλώνουμε από τώρα ότι ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠOΜΕΝΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ, θα τη μετατρέψουμε και αυτή σε ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

Απαιτούμε την αθώωση των 6 διαδηλωτών που δικάζονται στις 6 του Φλεβάρη και την οριστική παύση κάθε δίωξης σε βάρος όλων όσων στις 28 Οκτωβρίου 2011 υπερασπίστηκαν τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Καλούμε όλο το λαό της πόλης σε συγκέντρωση συμπαράταξης-αλληλεγγύης

την Δευτέρα 6 του Φλεβάρη, 9.00π.μ., στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

“ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ στην Παρέλαση του Λαού”

ανακοινωση ΕΑΑΚ θεσσαλονικης: στις 15 φλεβαρη, μπλοκαρουμε τα συμβουλια διοικησης

2012-01-24T01:28:00.000-08:00

Με μετωπο νεολαιας - εργαζομενων παλευουμε για

την παιδεια των αναγκων μας,

για την ανατροπη του επιχειρηματικου πανεπιστημιου,

για την ανατροπη της συγκυβερνησης του κεφαλαιου

Στις 15 Φλεβαρη: ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟ

Στις 15 Φλεβάρη ορίστηκαν στο ΑΠΘ οι διαδικασίες ανάδειξης του Συμβουλίου Διοίκησης, πτυχής του νόμου που ψηφίστηκε στις 24 Αυγούστου από το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Η υπερψήφιση του νόμου από τα κόμματα που σήμερα συγκροτούν τη συγκυβέρνηση του κεφαλαίου υπό τη πρωθυπουργία του ανθρώπου των τραπεζών και της ΕΕ Λουκά Παπαδήμου, αποτέλεσε πρόβα τζενεράλε της προσπάθειας του κεφαλαίου να προωθήσει, παρά τις ολοένα και εντεινόμενες κινητοποιήσεις εργαζομένων και νεολαίας την πολιτική ισοπέδωσης των δικαιωμάτων του λαού σε εργασία, παιδεία και δημοκρατία. Αυτή η πολιτική υπηρετεί σταθερά την προσπάθεια του κεφαλαίου να υπερβεί την κρίση του, φορτώνοντας τα βάρη σε εργαζόμενους και νεολαία.
Στην περίοδο που διανύουμε η συγκυβέρνηση του Παπαδήμου έχει βάλει στο μάτι τους μισθούς των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα, τις συλλογικές συμβάσεις, τα ασφαλιστικά δικαιώματα και τη μονιμότητα στο δημόσιο. Η εφάρμογή όμως όλων των παραπάνω είναι οργανικά συνδεδεμένη με τις τεράστιες αλλαγές στο χώρο της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες. Δεν ήταν άλλωστε τυχαίες οι δηλώσεις τις Διαμαντοπούλου ότι «η συγκυβέρνηση αποτελεί ευκαιρία για να ευοδωθούν οι αλλαγές...» στο πεδίο αυτό. Ωστόσο η επιτακτική ανάγκη από την πλευρά του κεφαλαίου για πλήρη εφαρμογή του νόμου και όλων των αλλαγών στην τριτοβάθμια, δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί άμεσα από τα υπάρχοντα διοικητικά όργανα (σύγκλητος, πρυτανεία) αλλά απαιτεί ένα νέο πιο ευέλικτο και αυταρχικό όργανο, αυτό του συμβουλίου διοίκησης.

Το συμβούλιο διοίκησης θα αποτελείται από 8 πανεπιστημιακούς, 6 εξωπανεπιστημιακούς (άνθρωποι του επιχειρηματικού κόσμου, των «γραμμάτων και των τεχνών») και 1 φοιτητή κομπάρσο, ο οποίος θα εκλέγεται από ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο. Το όργανο αυτό θα συγκεντρώνει όλες τις διοικητικές, οικονομικές και ακαδημαϊκές αρμοδιότητες ασκώντας εξουσία στα πρότυπα των ξένων πανεπιστημίων αποτελώντας το μακρύ χέρι της κυβέρνησης και της αγοράς μέσα στο πανεπιστήμιο.

Βασικός στόχος του συμβουλίου διοίκησης είναι η απαρέγκλιτη εφαρμογή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και η διαμόρφωση του νέου πανεπιστημίου, που βάση των αναγκών του κεφαλαίου θα παράγει το νέο μοντέλο ευέλικτου, πειθήνιου και αναλώσιμου εργαζομένου. Θα καθορίζει λοιπόν τα προγράμματα σπουδών με κατεύθυνση τη διάλυση των πτυχίων και την αντικατάστασή τους από τον ατομικό φάκελο προσόντων, ενώ ταυτόχρονα θα παρεμβαίνει στον τρόπο φοίτησης εντατικοποιώντας τους ρυθμούς σπουδών. Στην κατεύθυνση διαμόρφωσης του νέου μοντέλου εργαζομένου αποσκοπούν άλλωσε σειρά μέτρων που λαμβάνονται ή έχουν ήδη ληφθεί στην εργασία. Χαρακτηριστική είναι η επίθεση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, το σύμφωνο πρώτης απασχόλησης και η χρηματοδότηση και ανάπτυξη βαθμίδων δια βίου μάθησης – επανακατάρτισης. Το κεφάλαιο προσπαθεί να υπερβεί την κρίση διαμορφώνοντας εργαζόμενους χωρίς καμία συλλογική κατοχύρωση, που θα διαπραγματεύονται ατομικά τα δικαιώματα τους, που θα ζουν με μισθούς πείνας, θα εργάζονται με εντατικοποιημένους ρυθμούς και με εξοντωτικά ωράρια, ενώ θα επανακαταρτίζονται με δικά τους έξοδα προκειμένου να αποφύγουν το φάσμα της ανεργίας.

Όψεις του νέου πανεπιστημίου αποτελούν γεγονότα όπως η απώλεια εξεταστικών σε πολλά τμήματα ή ο ορισμός ταχύρρυθμών εξεταστικών και οι ανακοινώσεις τμημάτων για διαγραφές φοιτητων. Ήδη έχουν ασκηθεί πειθαρχικές και ποινικές διώξεις σε 3 συναδέλφους στο Χημικό του Α.Π.Θ., στο Φυσικό και το Πολυτεχνείο Κρήτης. Κινήσεις οι οποίες έρχονται ως επιστέγασμα στην προσπάθεια της προηγούμενης αλλά και της τωρινής κυβέρνησης να στοχοποιήσει και να καταστείλλει τις συλλογικές διεκδικήσεις και τις ριζοσπαστικές πρακτικές. Τέτοιου τύπου αρμοδιότητες περνούν πλέον στα Συμβούλια Διοίκησης, τα οποία είναι υπεύθυνα για τη σύνταξη του εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας του πανεπιστημίου. Στο νέο αυταρχικό Πανεπιστήμιο δεν θα χωράει το άσυλο, η δημοκρατία των συνελεύσεων και οι μαζικές παραστάσεις σε τμήματα και συγκλήτους με σκοπό την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των αναγκών μας. Κι αυτό συμβαίνει διότι το μαχητικό φοιτητικό κίνημα αποτέλεσε το μεγαλύτερο εμπόδιο που συναντούσαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις για την προώθηση των αλλαγών στην εκπαίδευση. Γιατί μέσα στις διαδικασίες του ο κόσμος διαπαιδαγωγούνταν στον αγώνα και μάθαινε να πετυχαίνει νίκες, αποτελώντας σημείο αναφοράς για ολόκληρη την κοινωνία. Με αυτό το φοιτητικό κίνημα το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ θέλει να ξεμπερδεύει. Για αυτό η υπουργός και το επιτελείο της, μαζί με ΠΑΣΠ - ΔΑΠ και τους φοιτητές των «Ανοιχτών Πανεπιστημίων» προετοιμάζει νόμο για το φοιτητικό συνδικαλισμό και τις φοιτητικές παρατάξεις.

Ακόμα, με το συμβούλιο διοίκησης δεν αλλάζει απλά ο οικονομικός διαχειριστής του πανεπιστημίου. Η απόσυρση του κράτους από τη χρηματοδότηση της τριτοβάθμιας, οδηγεί σε οικονομικό στραγγαλισμό τα ιδρύματα (φέτος ο προϋπολογισμός του ΑΠΘ μειώθηκε κατά 60%). Το συμβούλιο διοίκησης (όπως άλλωστε ήδη κάνει και η σύγκλητος σήμερα) θα στραφεί στην αξιοποίηση τόσο της περιουσίας του πανεπιστημίου όσο και στην αναζήτηση πόρων μέσω ιδιωτικών κεφαλαίων. Με άλλα λόγια με τη συγκρότησή του επιχειρείται ένα άμεσο και βαθύ πλήγμα στο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, βαθαίνοντας τα επιχειρηματικά-ανταποδοτικά κριτήρια στη λειτουργία της. Παράλληλα το πανεπιστήμιο αναπτύσσει περεταίρω την επιχειρηματική του δραστηριότητα, πολλές φορές εκμεταλλευόμενο φθηνή και μαύρη εργασία φοιτητών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λογικής είναι η αντιμετώπιση της φοιτητική μέριμνας. Επί της ουσίας καταργείται ως κοινωνική παροχή και δικαίωμα και μετατρέπεται σε υπηρεσία την οποία μπορούν απολαμβάνουν είτε οι «καλοί φοιτητές» (άριστη σταδιοδρομία και διαγωγή), είτε οι φοιτητές-πελάτες (βλ. αύξηση των ενοικίων στις εστίες). Κάτι το οποίο ήδη ξεκίνησε με τα φοιτητικά πάσο, αλλά αναμένεται να εφαρμοστεί και για τη σίτιση και γιατί όχι και στις ίδιες τις σπουδές, με την επιβολή διδάκτρων.

Στα παραπάνω προστίθεται και η αντιμετώπιση των εργαζομένων του πανεπιστημίου, είτε αυτοί εργάζονται για να έλθει εις πέρας η ερευνητική και εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά και τόσες άλλες λειτουργίες όπως η καθαριότητα, οι διοικητικές υπηρεσίες κ.ο.κ. Στο νέο πανεπιστήμιο οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν άμεσα τον κίνδυνο των απολύσεων, είτε με την εφαρμογή του μέτρου της εφεδρείας, είτε με τις ραγδαίες συγχωνεύσεις που θα δρομολογήσει το Συμβούλιο Διοίκησης με τη συγκρότησή του. Επιπλέον η παράδοση του εργατικού δυναμικού του πανεπιστημίου στις εταιρίες υπενοικίασης εργαζομένων, θα γενικευτεί με αποτέλεσμα όχι μόνο οι εργαζόμενοι να μένουν απλήρωτοι δυο και τρεις μήνες (βλ. εργαζόμενοι στην καθαριότητα στο ΑΠΘ), αλλά το πανεπιστήμιο να μετατραπεί σε εργασιακό κάτεργο, όπου οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, οι μισθοί πείνας και η εργοδοτική τρομοκρατία θα αλωνίζουν. Το παρόν και το μέλλον αυτών των ανθρώπων δε διαφέρει και πολύ από τη δική μας εργασιακή προοπτική.

Τέλος η έρευνα, μια από τις βασικές λειτουργίες του πανεπιστημίου, μετατρέπεται και αυτή σε πηγή χρηματοδότησης για το πανεπιστήμιο. Υπό το καθεστώς λοιπόν της οικονομικής ασφυξίας, αυτή θα δένεται ολοένα και περισσότερο με τις ανάγκες της αγοράς και του κεφαλαίου. Ανάγκες οι οποίες σήμερα στους καιρούς της κρίσης, φαίνεται όλο και περισσότερο, σε όλο και πιο πολύ κόσμο πόσο εχθρικές είναι προς τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Τα παραδείγματα άλλωστε σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα, ποτέ δεν έλειψαν (βλ. έρευνες για ΝΑΤΟ κ.ο.κ.). Το συμβούλιο διοίκησης που θα είναι υπεύθυνο για το στρατηγικό σχεδιασμό του εκάστοτε ιδρύματος, θα φροντίσει να κλείσει τις καλύτερες και πιο επικερδής συμφωνίες για το πανεπιστήμιο.

Γνωρίζουμε ήδη ότι ένα μεγάλο κομμάτι των καθηγητών σπεύδει να συμβάλλει στην εφαρμογή του νόμου και στη συγκρότηση των συμβουλίων διοίκησης. Στο ΑΠΘ η εφορευτική επιτροπή των «προθύμων του υπουργείου», που έχει αναλάβει τη διεξαγωγή των εκλογών για τα συμβούλια διοίκησης όρισε ημερομηνία ανάδειξης τους τη 15^η Φλεβάρη. Παράλληλα, καθηγητές, όπως ο Γιαννακουδάκης (υποψήφιος), δίνουν τα διαπιστευτήριά τους στην υπουργό, μηνύοντας φοιτητές και διώκοντας τους ποινικά για τη συνδικαλιστική τους δράση (3 συμφοιτητές μας από το τμήμα Χημείας). Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να ξεκαθαρίσουμε ότι η κριτική που ασκούμε στο νέο μοντέλο διοίκησης του πανεπιστημίου δεν γίνεται από τη σκοπιά της υπεράσπισης του παλιού. Άλλωστε ακόμα κι ο «σκληροπυρηνικος» Μυλόπουλος, σημερινός πρύτανης του Α.Π.Θ., που σκίζει τα ρούχα του για το «δημόσιο πανεπιστήμιο» και καταριέται την ώρα και τη στιγμή που οι «εταιρίες θα αλώσουν το χώρο της τριτοβάθμιας», τελικά μπροστά στην πρώτη εφαρμογή του νόμου, πετάει τη μάσκα της ψευτοεναντίωσης, αποκαλύπτοντας ότι αποτέλεσε και αποτελεί τον εγγυητή της εφαρμογή του. Είναι λοιπόν σαφές ότι όποιος, είτε φοιτητής, είτε καθηγητής, δηλώσει υποψηφιότητα ή ταχθεί υπέρ των συμβουλίων διοίκησης τάσσεται αμέσως κατά των συμφερόντων όλων των πληττόμενων κομματιών του πανεπιστημίου. Όλοι αυτοί πρέπει να αποτελούν persona non gratta στο πανεπιστήμιο και το σημερινό φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να τους αντιμετωπίζει όπως το φοιτητικό κίνημα της μεταπολίτευσης αντιμετώπιζε τους καθηγητές που συνεργάστηκαν με τη χούντα.

Η επικείμενη συγκρότηση των συμβουλίων διοίκησης σε καμία περίπτωση δε μας βρίσκει απροετοίμαστους, καθώς το φοιτητικό κίνημα ήδη από τα τέλη Αυγούστου πήρε θέση μάχης ενάντια στο νέο Νόμο-Πλαίσιο αλλά και στη συνολικότερη πολιτική που εφαρμόζεται. Πιάνοντας το νήμα από αυτές τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις το φοιτητικό κίνημα πρέπει να ξαναβγεί στο προσκήνιο μπλοκάροντας τη συγκρότηση των συμβουλίων διοίκησης. Σε αυτή την αντιπαράθεση εμείς οι φοιτητές δε θα είμαστε μόνοι μας. Κάθε μεταπτυχιακός και διδακτορικός φοιτητής, κάθε συμβασιούχος είτε στην έρευνα είτε στη διδασκαλία, κάθε μέλος Δ.Ε.Π. που αναγνωρίζει το δίκιο της νεολαίας και των εργαζομένων και φυσικά κάθε εργαζόμενος του πανεπιστημίου θα πρέπει να δώσει τη μάχη. Το μπλοκάρισμα των Συμβουλίων Διοίκησης όμως θα είναι μια πρώτη και διαρκείας σύγκρουση με το νόμο Διαμαντοπούλου. Ο κοινός αγώνας όλων των πληττόμενων κομματιών του πανεπιστημίου θα πρέπει να θέτει ως στόχο τη συνολική ανατροπή του νόμου και της πολιτικής της φτώχεια και της εξαθλίωσης.

ΜΕ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΚΑΙ ΚΟΙΝΟ ΑΓΩΝΑ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΣΗ – ΕΕ – ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση Θεσσαλονίκης

ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ

2012-01-22T15:36:00.000-08:00

Την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου ολοκληρώνεται στο Μικτο Ορκωτο Δικαστηριο της Χαλκίδας, η δίκη του συντρόφου Γ.Ματζούνη, καθώς και άλλων 11 κατηγορουμένων που συνελήφθησαν στο πανελλαδικό, πανεκπαιδευτικο συλλαλητήριο της 8ης Μάρτη 2007.

Ήταν η ημέρα ψήφισης του "νέου" νόμου-πλαίσιο (υπουργος παιδειας Μ.Γιαννακου) για τη λειτουργία των Πανεπιστημίων και ολόκληρη εκπαιδευτική κοινότητα διαδήλωνε στους δρόμους της Αθήνας, αμφισβητώντας έμπρακτα την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, την αναθεώρηση του αρ.16 και του Συντάγματος και παλεύοντας για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής της κυβέρνησης και του κεφαλαιου.

Η κυβέρνηση για μία ακόμη φορά επέλεξε για σύμμαχό της την ωμή βία και καταστολή και η πορεία χτυπήθηκε με απίστευτη βαναυσότητα -αποτέλεσμα αυτού ήταν και οι 61 προσαγωγές.

Σε μια περίοδο οξυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων αλλά και έντονων κινηματικών διεργασιών που αμφισβητούν τη συγκυβέρνηση του κεφαλάιου και τη διεξοδο "σωτηρίας" που αυτη προτείνει, οι διώξεις αγωνιστών έχουν στόχο να τρομοκρατήσουν και να κάμψουν τις αντιστάσεις όσων ερχονται σε ρηξη με την κυριαρχη πολιτική. Ποινικοποιούν τον ίδιο τον αγώνα για ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαροτητας και διεκδίκησης των σύγχρονων εργατικών αναγκών και δικαιωμάτων.

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ
ΔΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ_ ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ

με προσκλησεις το "κοινο" στην παρελαση της 25ης Μαρτίου

2012-01-18T12:34:00.000-08:00

αναδημοσιευση απο την Αντιπολεμικη Διεθνιστικη Κινηση
http://diktiospartakos.blogspot.com/2012/01/25.html

   Η «Λαοπρόβλητη» κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, σύμφωνα με τα γκάλοπ, των οποίων κανείς φυσικά δεν αμφισβητεί την εγκυρότητα και ο πρωθυπουργός-υπάλληλος των τραπεζών, που η συντριπτική πλειοψηφία επιθυμεί να συνεχίσει και να ολοκληρώσει το-εθνοσωτήριο έργο του, πάλι σύμφωνα με τα γκάλοπ, αποφάσισε τον εκσυγχρονισμό της χώρας και στο επίπεδο των παρελάσεων.
Τέρμα πια στις άναρχες διαδικασίες και στην εθελοντική συμμετοχή.
Πλέον θα γίνουν και σε αυτό το επίπεδο οι απαραίτητες τομές, όπως αρέσκεται να λέει ο υπουργός λαϊκής χρεωκοπίας Ευ.Βενιζέλος.
Σύμφωνα με την αρθρογραφία, τα όσα συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη την 28η Οκτωβρίου φαίνεται ότι πόνεσαν πολύ και τώρα η κυβέρνηση Παπαδήμου παίρνει τα μέτρα της!!!
Εξάλλου, δεν περνά μέρα που οι πολιτικοί των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ να μην γεύονται την λαϊκή οργή, ανεξάρτητα τον αριθμό των Ματατζήδων και των μπράβων που κινητοποιούν.
Με έγγραφό της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης, δύο μήνες πριν από τη παρέλαση (!) καθορίζονται πόσα και ποια άτομα θα βρεθούν στη παρέλαση! Οκτακόσια άτομα με ονομαστικές (!!!) προσκλήσεις θα κάθονται απέναντι από την εξέδρα των επισήμων!
Με κατεπείγουσα διαταγή της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Υποστήριξης Στρατού (ΑΣΔΥΣ), σχεδιάζεται προστατευτική ανθρώπινη ασπίδα 800 αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων με τις οικογένειες τους.

Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ! Πρόκειται για ένα ακραίο αστυνομικό μέτρο πλήρως εναρμονισμένο με τον σύγχρονο Κοινοβουλευτικό Ολοκληρωτισμό! Ένα μέτρο που έρχεται να θυμίσει στους παλαιότερους τις Γιορτές της Χούντας των Συνταγματαρχών και να μετατρέψει τις παρελάσεις σε μιλιταριστικό θέαμα, σε ένα μιλιταριστικό ακροατήριο πλήρως ελεγμένο, σε ένα περιβάλλον ακραίας αστυνομικής βίας και ελέγχου!
   Το έγγραφο με ημερομηνία 20 Δεκεμβρίου 2011 εστάλη από τη Διεύθυνση Δημοσίων Σχέσεων και Εθιμοτυπίας της ΑΣΔΥΣ προς τους άμεσα ενδιαφερομένους, δηλαδή Αρχηγείο Ελληνικής Αστυνομίας, ΓΕΕΘΑ, ΓΔΑΕΕ, ΓΕΣ, ΓΕΑ, Πυροσβεστικό Σώμα κ.λπ. Διαβάστε τι γράφει:

1. Οι προσκλήσεις θα είναι ονομαστικές και οι κάτοχοι τους θα παρακολουθήσουν την παρέλαση όρθιοι σε ειδικό χώρο απέναντι από τον Άγνωστο Στρατιώτη.

2. Για την παραλαβή των προσκλήσεων (16 έως 23 Μαρτίου 2012), που θα είναι ονομαστικές, θα πρέπει να αναφέρονται οπωσδήποτε στην αποστολή των αποδεικτικών στοιχείων ονοματεπώνυμο ενδιαφερομένων καθώς και η σχέση που έχουν μεταξύ τους (στέλεχος υπηρεσίας, σύζυγος, τέκνο μέλους κ.λπ.). Δηλαδή κανονικό φακέλωμα.

3. Η είσοδος στον συγκεκριμένο περιφραγμένο χώρο για την παρακολούθηση της παρέλασης θα πραγματοποιείται από καθορισμένο σημείο (σαν πόρτα μπαρ ή νυχτερινού καταστήματος δηλαδή). Εκεί άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. «θα ελέγχουν την είσοδο, με αντιπαραβολή πρόσκλησης - Δελτίου Ταυτότητας - και ονομαστική κατάσταση ΑΣΔΥΣ», όπως αναφέρεται επακριβώς στο εν λόγω έγγραφο.

4. Οι αποδέκτες των προσκλήσεων παρακαλούνται να αναφέρουν στην ΑΣΔΥΣ ως τις 2 Μαρτίου 2012 τον αριθμό των προσκλήσεων που επιθυμούν, υποβάλλοντας ταυτόχρονα και τα ονοματεπώνυμα αυτών που θα παρακολουθήσουν την παρέλαση καθώς και τη σχέση τους με την υπηρεσία (βαθμός, μονάδα όπου ανήκει, σύζυγος, τέκνο στελέχους ή μόνιμου υπαλλήλου κ.λπ.).

Νομίζουμε ότι πλέον γίνεται σε όλους συνείδηση ότι οι μέρες της πραξικοπηματικής κυβέρνησης Παπαδήμου λιγοστεύουν.
Καθώς όμως η κοινωνική λεηλασία γενικεύεται, η εκμετάλλευση-καταπίεση της εργατικής τάξης και της νεολαίας απογειώνεται, ο κόσμος της εργασίας συνειδητοποιεί ότι πλέον υπάρχει μόνο ο δρόμος της εξέγερσης.
Τα ακραία αστυνομικά μέτρα ολοκληρωτικού χαρακτήρα αποδεικνύουν ότι και ο ταξικός αντίπαλος το γνωρίζει καλά.
Η ώρα της γενικευμένης κοινωνικής σύγκρουσης πλησιάζει..

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437

Diktiospartakos.blogspot.com

σχετικα με τις κινητοποιησεις των εργαζομενων στο ΑΠΘ

2012-01-18T12:24:00.000-08:00

   Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, οι μισθοί στα όρια της πείνας, η εργοδοτική τρομοκρατία αποτυπώνεται εντός του ΑΠΘ με τον πιο έντονο τρόπο στο καθεστώς των εργολαβιών με το οποίο δουλεύει το εργατοϋπαλληλικό προσωπικό.

   Οι εργαζόμενοι μένοντας για τρεις μήνες απλήρωτοι, έχουν ξεκινήσει κινητοποιήσεις προκειμένου να κατατεθούν τα δεδουλευμένα τους. Χθες Τρίτη, 17 Ιανουαρίου προχώρησαν σε κατάληψη της Πρυτανείας , προκειμένου να πιέσουν τη σύγκλητο να πάρει θέση και να ικανοποιήσει τα αιτήματα τους. Παρά τις υποσχέσεις του αντιπρύτανη Παντή, ότι μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου θα έχουν κατατεθεί τα δεδουλευμένα των 3 μηνών, οι εργαζόμενοι συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους με τρίωρες καθημερινές στάσεις εργασίας.

   Οι αρχές του Α.Π.Θ. να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να κινήσουν όλες τις αναγκαίες διαδικασίες με στόχο την κατάργηση των εργολαβιών και την πρόσληψη όλων των εργαζομένων σε καθεστώς μόνιμης και σταθερής δουλειάς.

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

να κατατεθουν αμεσα τα δεδουλευμενα τους

ΕΞΩ ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΘ

ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

στην ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ συνεχιζουμε μεχρι τη νικη

2012-01-16T12:51:00.000-08:00

γ.σιφωνιος: Στην ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ συνεχιζουμε μεχρι τη νικη

συνεντευξη στον Γ.Λαουταρη

Το δίλημμα που θέτει η εργοδοσία της Χαλυβουργίας Ελλάδος και το οποίο αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι είναι «μείωση μισθών ή απολύσεις». Πώς απαντάτε;

Με γενική συνέλευση θέσαμε αυτό το δίλημμα στους εργαζόμενους. Απαντήσαμε ότι αυτό το δίλημμα δεν αντιστοιχεί στις ανάγκες των εργαζομένων. Δεν μπορεί να δουλεύει κάποιος στην πιο βαριά βιομηχανία τη; χώρας, μέσα στη φωτιά και στο σίδερο για τέτοιους μισθούς που θέλει να δώσει ο Μάνεσης. Τον έχουμε χαρακτηρίσει «λαγό των βιομηχάνων». Είναι αυτός που ορίζει στη σιδηροβιομηχανία τις συμβάσεις όλου του κλάδου. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι αν περάσει ο σχεδιασμός εδώ, θα είναι μόνο η αρχή. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτός απέπεμψε τη συλλογική σύμβαση στη σιδηροβιομηχανία το 2011, ενώ είχαν συμφωνήσει να υπογράψουν σύμβαση με 20 λεπτά παραπάνω οι άλλοι σιδηροβιομήχανοι. Ο κύριος Μάνεσης «έκοψε» τη σύμβαση αυτή και την έστειλε στη διαιτησία.

Τι μισθό παίρνει ένας χαλυβουργός σήμερα;

Θα σου πω τον ανώτερο και από εκεί καταλαβαίνεις. Εγώ δουλεύω 33 χρόνια, είμαι ο πιο παλιός. Με κυλιόμενες βάρδιες τεσσάρων η μερών, με τρία Σαββατοκύριακα και νυχτερινό παίρνω 1.450 ευρώ. Ο νεοπροσλαμβανόμενος έχει 42 ευρώ μεροκάματο. Υπάρχουν και τμήματα που δουλεύουν μόνο πενθήμερο από Δευτέρα ως Παρασκευή. Εκεί ένας νεοπροσληφθείς έγγαμος παίρνει σκάρτα 900 ευρώ.

Πώς περιγράφετε τις καθημερινές συνθήκες δουλειάς;

Η κόλαση θα μας φανεί παράδεισος! Περνά από δίπλα σου το σίδερο και βράζει σε 1.700 βαθμούς. Καταλαβαίνεις τι κατάσταση ζούμε. Τα πνευμόνια μας έχουν καεί. Εδώ λιώνουν σίδερα που έχουν τα πάντα μέσα. Από ραδιενεργά υλικά μέχρι μόλυβδο, υδράργυρο και άλλα στοιχεία που ελευθερώνονται στη θερμοκρασία που χυτεύεται το σίδερο. Τα ραδιενεργά υλικά προέρχονται από τα τεμαχισμένα ραδιοακτινολογικά μηχανήματα, ακόμη και άρματα μάχης που έρχονται εδώ με τη μορφή του σκραπ από την Ουκρανία και αλλού. Στην παραλαβή υπάρχουν μετρητές ραδιενέργειας Γκάιγκερ που επειδή χτυπούσαν, τους αχρήστευσαν. Έχουμε πολλά θύματα, ακρωτηριασμένους. Αν πάμε μια βόλτα, οι πιο πολλοί χαλυβουργοί είναι σακατεμένοι.

Αυτό που λέει το τραγούδι «με τα κομμάτια μας δένει τ' ατσάλι» είναι πραγματικότητα. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δουλεύουν οι χαλυβουργοί με αυτές τις ελάχιστες αμοιβές. Γι' αυτές έχει ευθύνη η Ομοσπονδία που υπογράφει, είτε γιατί είναι συμβιβασμένη είτε γιατί είναι πολιτικοί υπάλληλοι των αφεντικών. Γι' αυτό είναι διορισμένοι σ' αυτές τις θέσεις και δουλεύουν με γραβάτες και κουστούμια. Οι συνδικαλιστές πρέπει να είναι στους χώρους παραγωγής.

Αν συνεχιστεί η απεργία, δεν υπάρχει ο φόβος να κλείσει το εργοστάσιο και να απολυθούν όλοι οι εργαζόμενοι;

Αυτό είναι το επιχείρημα του κυρίου Μάνεση. Κάθε φορά που το εργοστάσιο αυτό πρόβαλλε κάποιες διεκδικήσεις, πάντα αυτό το επιχείρημα χρησιμοποιούσε. Δεν μπορείς όμως να κλείσεις ένα εργοστάσιο της βαριάς βιομηχανίας! Κάποια στιγμή θα ξεμπλοκάρουν τα ευρωπαϊκά προγράμματα και οι παραγγελίες. Δεν μπορεί να κλείσει ένα εργοστάσιο που ξεκίνησε με παραγωγή 150.000 τόνων και σήμερα την έχει φτάσει στους 270.000 τόνους. Αυτό είναι γελοίο.

Και μόνο από την παραγωγή καταλαβαίνουμε πόσο έχουν αυξηθεί και τα κέρδη των εργοδοτών. Γνωρίζουμε βεβαίως τόσα χρόνια ότι και οι ισολογισμοί και τα επίσημα στοιχεία δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Ο κύριος Μάνεσης δηλώνει ότι έχει 450 άτομα προσωπικό, στην ουσία όμως δουλεύουν 380 στην παραγωγή. Έχει δέκα διευθυντές και άλλους τόσους γραφιάδες. Οι υπόλοιποι είναι η σωματοφυλακή του, οι ναύτες στο κότερο του, το προσωπικό στο σπίτι του. Αυτούς όλους τους πληρώνουν οι 380 εργάτες που βγάζουν την παραγωγή. Όλη η συντήρηση του κότερου πάει στην εταιρεία. Εκεί λοιπόν θα έχει ζημιά!

Ο εργοδότης μας δεν νομίζω να δηλώνει τέτοια εισοδήματα που να δικαιολογούν αυτές τις πολυτέλειες. Τα ρίχνει στην εταιρεία, η εταιρεία έχει ζημιά και μετά τα φορτώνουν στους εργάτες. Όταν είχαν κέρδη όμως δεν μας είπαν να τα μοιραστούμε! Πληρώσαμε το κέρδος τους, δεν θα πληρώσουμε και την κρίση. Την κρίση μάλιστα τη δημιούργησαν οι ίδιοι, δεν τη δημιούργησαν οι εργάτες. Όλοι οι εργάτες είναι καταχρεωμένοι: Χαράτσια, δάνεια, παιδιά που σπουδάζουν, λογαριασμοί. Δεν φτάνουν τα χρήματα να έρθουμε στη δουλειά μας.

Η τριμερής συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας τι κατάληξη είχε;

Πριν γίνει η τριμερής κάναμε επτά παρεμβάσεις στο υπουργείο Εργασίας, δέκα πορείες στο κέντρο της Αθήνας, έχουμε διαδηλώσει και στη Βουλή. Η πολιτική ηγεσία είναι αυτό που λέμε εμείς μαύρο μέτωπο. Το ΠΑΣΟΚ πέρασε νόμους που δεν θα τολμούσε να περάσει ούτε η χούντα. Νόμους τέτοιους που είχαν προγραμματίσει να περάσουν από τη συνθήκη Μάαστριχτ με αυτό το επαίσχυντο κείμενο της Λενκής Βίβλου, πώς θα μειώσουν το μισθολογικό κόστος. Τώρα το περνάνε με πρόσχημα την κρίση. Από την τριμερή δεν βγήκε τίποτα. Στην τρίτη συνάντηση έκανε ένα βήμα πίσω η εργοδοσία, θέλοντας να κάνει ελιγμό για να σπάσει την απεργία μας. Πήρε πίσω το πεντάωρο και είπε ότι θα επαναπροσλάβει 15 απολυμένους από τους 50. Από αυτή την εβδομάδα οι απολυμένοι είναι 65.

Ποια είναι η κατάσταση στο εργοστάσιο του Βόλου;

Αυτή τη στιγμή το εργοστάσιο του Βόλου λειτουργεί σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός, εφόσον ανήκει στον ίδιο όμιλο του Μάνεση. Κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά με το ίδιο προσωπικό. Έχουμε πάει οκτώ φορές. Με μαζική συμμετοχή των απεργών χαλυβουργών πάμε και τους μιλάμε. Είναι τρομοκρατημένοι, γιατί το ίδιο το σωματείο τους οδηγεί στον Καιάδα. Στη Γενική τους Συνέλευση υπήρχαν 55 στους 220 συμμετέχοντες που είπαν «όχι» στην πρόταση για το 5ωρο. Τους υποχρέωσαν όμως όλους να υπογράψουν, το σύνολο των εργαζομένων κι αυτούς που είπαν «όχι». Τώρα που τους έβαλε να υπογράψουν για 5ωρο, δουλεύουν 8ωρο, χάρη σε μας που απεργούμε. Γι' αυτό υποστηρίζουμε ότι κάνουν δουλειά απεργοσπάστη αυτή τη στιγμή. Αυτό που τους φωνάζουμε είναι ότι δεν έχουν καταλάβει τι υπογράψανε. Τους λέμε, «εφόσον δεν το εφαρμόζετε, πάρτε το πίσω τώρα να δουλεύετε με σταθερά ωράρια όπως μέχρι τώρα, να έχετε μόνιμη δουλειά». Τώρα που έχει τη νομιμοποίηση ο εργοδότης, με το πρόσχημα ότι δεν έχει δουλειά θα τους βάλει να δουλεύουν τρεις ώρες ή εκ περιτροπής, τρεις μέρες τη βδομάδα. Έχει οπλιστεί από την αντεργατική φαρέτρα της κυβέρνησης, των νόμων του Λοβέρδου και της Κατσέλη.

Αν έβγαιναν στην απεργία οι συνάδελφοι σας στο Βόλο τι θα επακολουθούσε;

Θα είχαμε κερδίσει. Ο εργοδότης έχει παραγγελίες. Είναι αυτό που λέγαμε, δεν υπάρχει περίπτωση να κλείσουν τέτοια εργοστάσια. Θα βρουν τρόπο να διοχετεύσουν τα κέρδη τους αλλού, ούτως ώστε να κρατηθούν. Άλλωστε μια χαρά κρατιούνται. Αν δεν ήταν έτσι θα το έκλεινε. Καθόλου δεν φοβάμαι ενδεχόμενο λουκέτο. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι αυτό το εργοστάσιο δεν κλείνει. Το δείχνει και η πρακτική τους, το ότι συντηρούν τα μηχανήματα, υπάρχουν φύλακες κ.λπ. Ένα εργοστάσιο που είναι να κλείσει το εγκαταλείπει ο ιδιοκτήτης.

Μέχρι πότε θα κρατήσει η απεργία σας;

Μέχρι να νικήσουμε! Μέχρι να γυρίσουν όλοι στους δουλειές τους. Θεωρούμε τους εαυτούς μας, και τους 380 που δουλεύουν στην παραγωγή, απολυμένους. Αν δεν επιστρέψουν στη δουλειά τους, με μόνιμα σταθερά ωράρια εργασίας, γιατί επιχείρησαν να κάνουν ελαστικοποίηση, δεν σταματάμε. Για να παρακάμψουν τα συνδικαλιστικά όργανα που αντιστέκονται σ' αυτή η βαρβαρότητα πάνε να φτιάξουν καινούργιους νόμους, να αποφασίζει ο βιομήχανος για τη ζωή του εργάτη. Πώς θα τον χρησιμοποιήσει και πότε. Άρα αν περάσουν αυτά τα μέτρα από εδώ, έχουν σαρώσει μετά όλη την εργατική τάξη.

Βρίσκει ανταπόκριση και συμπαράσταση ο αγώνας σας σε άλλους κλάδους;

Μόνο από την αλληλεγγύη των εργαζομένων κρατιόμαστε. Από αυτούς έχουμε πάρει το 50% της δύναμης μας. Απλοί εργαζόμενοι, ασυνδικάλιστοι και ακομμάτιστοι. «Κρατάτε και θα σας στηρίξουμε εμείς» μας λένε. Κάθε μέρα έρχονται εδώ από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ήταν εργάτες που πρωί περνώντας για τη δουλειά τους, άφηναν μια οικονομική ενίσχυση και έφευγαν. Πολλοί είναι ανώνυμοι λόγω φόβου. Έρχονται νηπιαγωγεία με τις δασκάλες τους, έρχονται σχολεία. Την περίοδο των γιορτών ο χώρος εδώ έσφυζε από παιδιά. Αγρότες μας φέρνουν τα προϊόντα τους, επαγγελματίες ότι έχουν στα μαγαζιά τους. Βοηθάνε δικηγόροι και γιατροί. Εδώ έχουμε πάνω από χίλια ψηφίσματα από όλο τον κόσμο. Έρχονται από την άκρη της Ελλάδας, από Ροδόπη, από Σάμο, από Κρήτη ήρθαν δέκα φορές. Στερεά Ελλάδα, Μεσολόγγι, Άρτα, Γιάννενα, παντού. Ολλανδία, Σουηδία, Γαλλία Βέλγιο. Αυτή τη βδομάδα ήρθαν συνδικαλιστές από το Βιετνάμ, την Κύπρο και την Ινδία. Τα ντουλάπια και των 380 εργατών είναι γεμάτα τρόφιμα.

Ποιο είναι το μήνυμα σας στους εργαζόμενους της χώρας που κι αυτοί ίσως βρίσκονται αντιμέτωποι με ανάλογα διλήμματα από τους εργοδότες τους;

Να μη δεχτούν τίποτα. Να βγούνε στο δρόμο. Όλοι έχουμε τα ίδια προβλήματα. Μισοί είναι απλήρωτοι, οι άλλοι απολυμένοι. Καλώ τον κόσμο να ξυπνήσει και να δει ότι δεν έχει να πληρώσει τους γιατρούς, τα φάρμακα των γερόντων και τα βιβλία των παιδιών. Μας τα χρωστάνε δεν τους χρωστάμε!

(ΠΡΙΝ 15/1/2012)

αναδημοσιευση απο www.aristeroblog.gr

ΣΥΝΑΥΛΙΑ οικονομικης ενισχυσης

2012-01-12T11:13:00.000-08:00

Οι φοιτητικοί σύλλογοι Αθήνας στις 13 Ιανουαρίου διοργανώνουν συναυλία αλληλεγγύης στους απεργούς χαλυβουργούς που συνεχίζουν τον απεργιακό τους αγώνα ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Ο αγώνας τους είναι παράδειγμα για όλη την εργατική τάξη που πλήττεται από την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης.
ΝΙΚΗ ΣΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ!!!
Στη συναυλία θα παίξουν:

-Στάθης Δρογώσης
-Σπύρος Γραμμένος
-Ζακ Στεφάνου
-Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος
-Joanna Drigo
-Ισμήνη Πεπέ
-Trendy Hooligans
-Skanontropo
-Klein Mein
-Karma
-Vinyl Suicide

τα έσοδα θα διατεθούν προς οικονομική ενίσχυση των απεργών.

στη μνημη του Ν. Τεμπονερα

2012-01-08T07:00:00.000-08:00

"και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες

τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι

κι είναι μες στους κοιμισμένους στρατιώτες

κι είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλικάρια"

Κ. Παλαμάς

Φέτος συμπληρώνονται 21 χρόνια από τις 8 Γενάρη 1991, όταν δολοφονήθηκε στην Πάτρα ο κομμουνιστής, μελος του ΕΑΜ (Εργατικο Αντιιμπεριλαστικο Μετωπο) καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας, από τον Ιωάννη Καλαμπόκα, τότε πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και μέλος του δημοτικού συμβουλίου της Πάτρας .

Ηταν μια πολιτική δολοφονία μέσα στη φλόγα της εξέγερσης και του κινήματος του 1990-91, ενός κινηματος με τις μαζικές καταλήψεις και συγκλονιστικά συλλαλητήρια, ένος μεγαλειώδους κίνηματος ενάντια στη συντηρητική αντεργατική πολιτική.

Το Γενάρη του 1991 ο Νίκος Τεμπονέρας, υπερασπίζοντας τους μαθητές του, την παιδεία και τις δημοκρατικές ελευθερίες, όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στον κρατικό αυταρχισμό και την βάρβαρη πολιτική κυβέρνησης και κεφαλαίου. Ταυτίστηκε με ένα κίνημα και μια ολόκληρη γενιά αγωνιστών.

Ο Νίκος Τεμπονέρας ζει και θα ζει στους αγώνες εναντια στην πολιτική της συγκυβερνησης του κεφαλαίου, ενάντια στο βαρβαρο καπιταλιστικο συστημα..Θα εκδικείται σε κάθε μάχη για την ανατροπή των νόμων και της κοινωνίας του κέρδους και της αγοράς.

Βαδίζει μαζί μας σε κάθε πορεία, απεργία, συνέλευση, κατάληψη. Με Πέτρουλα-Λαμπράκη μας οδηγεί. Σήμερα εμπνέει τους αγώνες ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου.

Ακολουθεί συντομη αναφορα στα γεγονοτα

ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ: το χρονικο των αγωνων και της θυσιας

[αναδημοσιευση απο το Blog κονσερβοκουτι]

Νίκος Τεμπονέρας (1953 – 1991) ήταν συνάδελφος, καθηγητής μαθηματικών σε σχολείο της Πάτρας. Το όνομά του έγινε ευρέως γνωστό, όταν αργά το βράδυ της 8^ης Ιανουαρίου του 1991 δολοφονήθηκε από τον Ιωάννη Καλαμπόκα, τότε πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και μέλος του δημοτικού συμβουλίου της Πάτρας, στο 3^ο Γυμνάσιο-Λύκειο Πάτρας.

Εκείνες τις μέρες, επικρατούσε έντονος αναβρασμός στον χώρο της παιδείας, λόγω της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που προωθούσε η κυβέρνηση (Νέα Δημοκρατία), ένα νομοσχέδιο που έμεινε στην ιστορία ως «νομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου», από το όνομα του τότε υπουργού παιδείας Βασίλη Κοντογιαννόπουλου.

Το νομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου προέβλεπε μεταξύ άλλων μείωση αργιών, κατάργηση αδικαιολόγητων απουσιών, γραπτές εξετάσεις και επιστροφή της αριθμητικής βαθμολογίας στο δημοτικό, σύστημα πόντων για τον έλεγχο της συμπεριφοράς των μαθητών, ακόμα και εξωσχολικά, κατάργηση των μαθητικών γενικών συνελεύσεων του σχολείου, επιβολή «ομοιόμορφης εμφάνισης», έπαρση σημαίας, υποχρεωτικό εκκλησιασμό και πρόσληψη εκπαιδευτικών κατόπιν συνέντευξης ενώ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση προέβλεπε κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, εντατικοποίηση, περικοπή φοιτητικής συμμετοχής στα όργανα συνδιοίκησης των ΑΕΙ και κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Η αντίδραση της νεολαίας στο νομοσχέδιο ήταν αναπάντεχη και εκφράστηκε μέσα από μαζικές καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων (πάνω από 65% των σχολείων της χώρας βρισκόταν υπό κατάληψη), ενώ σε όλες περίπου τις πόλεις της χώρας οι διαδηλώσεις ήταν καθημερινό φαινόμενο.

Αλλά και στο κοινοβούλιο, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεχόταν τα πυρά σύσσωμης της αντιπολίτευσης καθώς μάλιστα στελέχη του κόμματος εξέφραζαν την άποψη ότι οι καταλήψεις έπρεπε να σταματήσουν έστω και με την χρήση βίας.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ομάδες τραμπούκων αποτελούμενες κυρίως από μέλη της ΟΝΝΕΔ θα πραγματοποιήσουν, κάτω από τα «στραβά μάτια» της κυβέρνησης, επιθέσεις με ρόπαλα και λοστούς σε κατειλημμένα σχολεία όλης της χώρας, προκειμένου να διαλύσουν τις καταλήψεις.

Σε μια τέτοια επίθεση στο 3^ο Γυμνάσιο-Λύκειο Πάτρας, περίπου στις 22:30 της 8^ης Ιανουαρίου του ‘91, ο Ιωάννης Καλαμπόκας, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και επικεφαλής των τραμπούκων, δολοφόνησε τον Τεμπονέρα, που είχε σπεύσει στο σημείο για να βοηθήσει τους μαθητές του, χτυπώντας τον με σιδερολοστό στο κεφάλι.

Το απόγευμα της επομένης πραγματοποιείται διαδήλωση από 15.000 ανθρώπους προς την Νομαρχία Πατρών. Για πολλές ώρες η πόλη βρίσκεται έξω από τον έλεγχο του κράτους. Οι διαδηλωτές επιτίθενται με πέτρες ξύλα και μολότοφ στις δυνάμεις καταστολής, σε αστυνομικό τμήμα και σε τράπεζες. Οι οδομαχίες επεκτείνονται και διαρκούν επτά ώρες. Σημειώνονται τραυματισμοί και από τις δύο πλευρές και συλλαμβάνονται επτά άτομα.

Την Πέμπτη 10 Ιανουαρίου του ’91, πραγματοποιείται στην Αθήνα μαζική συγκέντρωση και πορεία προς τη Βουλή. Οι περίπου 100.000 διαδηλωτές καλύπτουν ολόκληρο το κέντρο της πόλης. Οι αστυνομικές δυνάμεις επεμβαίνουν και ακολουθεί πραγματικός πόλεμος μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας. Ανάβουν φωτιές, ρίχνονται δακρυγόνα, πέφτουν μολότοφ, στήνονται οδοφράγματα. Κατά την διάρκεια των συγκρούσεων, σημειώνεται πυρκαγιά στο κατάστημα «Κάπα-Μαρούσης» από καπνογόνο που πέταξαν αστυνομικοί, με αποτέλεσμα τον θάνατο τεσσάρων ακόμα ανθρώπων. Οι συγκρούσεις γίνονται εντονότερες. Καίγονται κλούβες των ΜΑΤ, πυρπολούνται γραφεία της ΝΔ, υπουργεία και δημόσια κτήρια, καταστρέφονται τράπεζες και επιχειρήσεις. Τα επεισόδια δεν σταματούν μέχρι το ξημέρωμα της 12^ης, 2 μέρες μετά.

Η κυβέρνηση, προκειμένου να ρίξει την ένταση, χρησιμοποιεί τον Κοντογιαννόπουλο, ο οποίος υποβάλλει την παραίτησή του την επομένη της δολοφονίας, ως εξιλαστήριο θύμα (αποτελεί ειρωνεία το γεγονός ότι μερικά χρόνια μετά ο Κοντογιαννόπουλος προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ, όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα, και μάλιστα ανέλαβε και κυβερνητικές θέσεις παρά τα όσα για τα οποία είχε κατηγορηθεί τότε από το αντιπολιτευτικό ΠΑΣΟΚ). Την θέση του αναλαμβάνει ο Γιώργος Σουφλιάς ο οποίος, κάτω από τις πιέσεις, αποσύρει το επίμαχο νομοσχέδιο από την βουλή. Οι καταλήψεις των σχολείων υποχωρούν και η κατάσταση σιγά-σιγά ηρεμεί.

Ως δράστες της δολοφονίας είχαν συλληφθεί ο Καλαμπόκας και ο Αλέκος Μαραγκός, ένα άλλο στέλεχος της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας για τον οποίο ο πρόεδρος του σωματείου κατωτέρων αστυνομικών Αχαΐας δήλωσε ότι είναι υπάλληλος της Ασφάλειας. Ο Μαραγκός απαλλάχθηκε με βούλευμα, ενώ ο Καλαμπόκας, μετά από μια χρονοβόρα δίκη, καταδικάστηκε σε ισόβια για ανθρωποκτονία από πρόθεση, χωρίς αναγνώριση ελαφρυντικών. Σε δεύτερο δικαστήριο όμως, αναγνωρίστηκαν ελαφρυντικά και η ποινή μειώθηκε σε 17 χρόνια και 8 μήνες. Τελικά, μετά από δύο ακόμα δικαστήρια, η ποινή μειώθηκε σε 16 χρόνια και 9 μήνες. Τον Φλεβάρη του ’98 ο Καλαμπόκας έκανε χρήση του δικαιώματος υφ’ όρων απόλυσης και αποφυλακίστηκε εκτίοντας μόλις 7 χρόνια στη φυλακή.

Η κηδεία του αγωνιστή Νίκου Τεμπονέρα ξεκίνησε από την Μητρόπολη της Πάτρας και ο νεκρός θάφτηκε στο 2^ο Νεκροταφείο. Στην πομπή συμμετείχαν πάνω από 50.000 άτομα που κάλυπταν απόσταση 5 με 6 χιλιόμετρα. Σήμερα, το 3^ο Λύκειο Πάτρας, τόπος του φονικού, φέρει το όνομα του Νίκου Τεμπονέρα και η 9^η του Γενάρη, έχει κηρυχθεί "Ημέρα Παιδείας και Αγώνα" από την ΟΛΜΕ.

______________________________________________

ικια μας σημειωση..

Ο συγκατηγορούμενος για τη δολοφονία Α. Μαραγκός, απαλλάχτηκε με βούλευμα, ενώ ο Ι. Καλαμπόκας καταδικάστηκε πρωτόδικα από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Βόλου σε ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία εκ προμελέτης - ποινή που σύντομα μειώθηκε και στις 2 Φεβρουαρίου 1998 αφέθηκε ελεύθερος λόγω "καλής συμπεριφοράς". Σήμερα ζει και εργάζεται στο Βόλο ως υπεύθυνος παραρτήματος της Εθνικής Τράπεζας.

Η αλλαγή του χρόνου από την Τάιμς Σκουέαρ στον Ασπρόπυργο. Ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο;

2012-01-08T06:27:00.000-08:00

του Κωστα Γουση

«Μη φοβάστε να σας κλοτσήσουν στα δόντια, αφήστε τους μώλωπες και το αίμα να διαμορφώσουν την κληρονομιά σας»

Αυτό ήταν το πρωτοχρονιάτικο μήνυμά που απέστειλε η Λέιντι Γκάγκα μέσω του twitter. Αηδία, κυνισμός, εκκεντρική ηλιθιότητα ή κάτι βαθύτερο, λιγότερο αθώο και αρκετά πιο σάπιο απ’ ότι φαίνεται με την πρώτη ματιά; Για να το σκεφτούμε λίγο καλύτερα. Αυτό που μεταφράζεται στη γλώσσα της πολιτιστικής παρακμής ως κληρονομιά των σπασμένων δοντιών, του μώλωπα και του αίματος, δεν είναι στη γλώσσα της καθωσπρέπει αστικής πολιτικής οικονομίας το δόγμα των «προγραμμάτων προσαρμογής» του ΔΝΤ και της ΕΕ; Ή στη γλώσσα της μαρξιστικής πολιτική οικονομίας ή «κριτικής της πολιτικής οικονομίας» αν προτιμάτε, η με κάθε κόστος (σε ανθρώπινη εργασία και φυσικό περιβάλλον) αντιρρόπηση της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους στην περίοδο της παγκόσμιας πολύπλευρης καπιταλιστικής κρίσης; Μήπως υπερβάλλει κανείς να σκέφτεται έτσι; Μήπως το ξαναρίξαμε στην ξύλινη γλώσσα του παρελθόντος; Ή μήπως έχει έρθει – και παραάργησε – η ώρα να ξανασκεφτούμε σε ποιους και γιατί φαίνεται ξύλινη η γλώσσα του μαρξισμού;

Η Πρωτοχρονιά της Λέιντι Γκάγκα στην Τάιμς Σκουέαρ της Νέας Υόρκης, μπροστά στην κρυστάλλινη μπάλα αντίστροφης μέτρησης του χρόνου, είχε την τιμητική της κι αποτέλεσε πρώτη είδηση στα πρωτοχρονιάτικα δελτία των 8. Μετά το «υπερθέαμα» της υψηλής προσκεκλημένης του δημάρχου Μάικλ Μπλούμπεργκ, αντίστοιχες ενδιάμεσες εικόνες από την Πουέρτα ντελ Σολ, την Πύλη του Βραδεμβούργου και το Λονδίνο μαζί με διάφορες βαρετές ρουτινιάρικες δηλώσεις ανάμεσα σε ήχους πυροτεχνημάτων για την κρίση που θα την ξεπεράσουμε όλοι μαζί και πάει λέγοντας ήρθε και η τελευταία εικόνα του ρεπορτάζ. Ρεβεγιόν με τους απεργούς στον Ασπρόπυργο ακούστηκε, πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα με πλάνα από κινητό στην πύλη της Χαλυβουργίας και τέλος. Η επόμενη είδηση ήταν ο Λουκάς Παπαδήμος με τους αστέγους της Αθήνας και οι απαιτήσεις της Τρόικας τη νέα χρονιά. Τόσες βδομάδες απεργίας πνίγονται στην αντιδημοκρατική ασφυξία της σιωπής για να δοθούν κάποια λίγα δευτερόλεπτα ενός αχταρμά εικόνων, όπου όλα τείνουν στο απόλυτο τίποτα. Πίσω απ’ αυτή την θλιβερή παρουσίαση κρύβεται ή μάλλον φανερώνεται η ενορχηστρωμένη απόπειρα αποκτήνωσης της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας και η καταστροφή της φαντασίας της.

Τι εννοούμε όμως με τον όρο «φαντασία»; Συνήθως εννοούμε την ικανότητα κάποιου να επινοεί πράγματα που δεν υπάρχουν, την ικανότητα να συνθέτει παραμύθια ή φανταστικά διηγήματα, την ικανότητα να δημιουργεί παράξενες και φανταστικές εικόνες. Ο σοβιετικός φιλόσοφος Έβαλντ Ιλιένκοφ μας περιγράφει στο βιβλίο του «Τεχνοκρατία και ανθρώπινα ιδεώδη στο σοσιαλισμό» ότι αυτή είναι μόνο μια επιμέρους λειτουργία, και για την ακρίβεια, παράγωγη, δευτερεύουσα της φαντασίας. Η κύρια λειτουργία της συνίσταται στο να επιτρέπει να βλέπουμε αυτό που είναι μπροστά στα μάτια μας, δηλαδή να κάνουμε «το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο». Ο φιλόσοφος με αναφορές στον υλισμό των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν μας εξηγεί πως οι ψυχικές ικανότητες και οι υλικοί μηχανισμοί τους είναι τελείως διαφορετικά πράγματα, αν και είναι αξεχώριστα συνδεμένα μεταξύ τους. Άλλο πράγμα η «δομή ενός πλοίου» και άλλο το αποτέλεσμα που πετυχαίνει ο άνθρωπος μέσω αυτού: μια κρουαζιέρα στη Μεσόγειο, μια συνάντηση με τους συγγενείς ή μια απεργία στο λιμάνι του Πειραιά, θα μπορούσε να συμπληρώσει κανείς.

Στις στοιχειώδεις μορφές της η φαντασία, συνεχίζει ο Ιλιένκοφ, δεν εμπεριέχει τίποτα το ιδιαίτερα ανθρώπινο. Και ο σκύλος βλέπει τα πράγματα έξω από αυτόν, αλλά βλέπει στο γύρο κόσμο αυτό που είναι σημαντικό από τη «σκυλίσια» οπτική του, δηλαδή αυτό που έχει ανάγκη να δει για να προσαρμοστεί βιολογικά στις συνθήκες ύπαρξής του. Ο άνθρωπος βλέπει πολύ περισσότερα, γιατί το βλέμμα του δεν οδηγείται από την οργανική ανάγκη του σώματός του, αλλά από της απαιτήσεις ανάπτυξης της ανθρώπινης κουλτούρας. Όταν οι φυσιολογικές ανάγκες του ζώου ικανοποιηθούν, το βλέμμα του γίνεται αδιάφορο και νυσταλέο. Το βλέμμα του ανθρώπου δεν ενδίδει απλά στη «χοντροκομμένη πρακτική ανάγκη». Το να ξέρεις να βλέπεις ανθρώπινα τον κόσμο σημαίνει να ξέρεις να βλέπεις αυτή την πραγματικότητα με τα μάτια του συνανθρώπου σου, με τα μάτια όλων των άλλων ανθρώπων, από τη σκοπιά των γενικών συλλογικών αναγκών τους. Σημαίνει να ενεργείς στην ίδια την πράξη της άμεσης παρατήρησης, σαν αντιπρόσωπος του «ανθρωπίνου γένους» με πλήρεις εξουσίες. Και στις συνθήκες της διαίρεσης του «γένους» σε τάξεις, της τάξης που πραγματοποιεί την κοινωνική πρόοδο, της εργατικής τάξης.*

Η συνομωσία της σιωπής έσπασε λοιπόν για τα καθεστωτικά ΜΜΕ μόνο και μόνο για να ξεκινήσουν από τα φανταχτερά χρώματα της Τάιμς σκουέαρ και το «υπερθέαμά» της φανταχτερής Λέιντι Γκάγκα και να φτάσει στα λίγα δευτερόλεπτα της Χαλυβουργίας και λίγο μετά στους δυστυχείς αστέγους, τους οποίους σκέφτεται τέτοιες χρονιάρες μέρες ο μεγάλοτραπεζίτης, μέλος της Τριλάτεραλ Κομίσιον και όψιμος διορισμένος Πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος. Αυτή η παρουσίαση είναι που εκπαιδεύει το βλέμμα να παραμένει αδιάφορο και νυσταλέο, δηλαδή κτηνώδες. Να θαμπώνεται σα ζώο από τα φανταχτερά χρώματα του απόλυτου τίποτα για να μην ξεχωρίζει τίποτα το ιδιαίτερο εκεί που τα χρώματα δίνουν νόημα στη ζωή. Το μεγαλείο της απεργίας που επιμένει, της Χαλυβουργίας – προπύργιο όλης της εργατικής τάξης, είναι ότι εκφράζει τη γενική απαίτηση του κόσμου της εργασίας που ωριμάζει στην κοινωνία για μια άλλη ζωή. Τα «υπερθεάματα» της κάθε λογής Λέιντι τάδε ή Λέιντι δείνα εκφράζουν την εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας ως γενική απαίτηση του κεφαλαίου που καταδικάζει σήμερα την κοινωνία στη σήψη και την παρακμή. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην Τάιμς σκουέαρ της Λέιντι Γκάγκα και του Μάικλ Μπλούμπεργκ και στη Χαλυβουργία της αλληλοβοήθειας, των επιτροπων του αγώνα, της λαϊκής έκφρασης και οργάνωσης, του γλεντιού και μιας αυθεντικά κοινωνικής συλλογικής ανθρώπινης δραστηριότητας.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο σήμερα;

Να μάθουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα με τα μάτια των Χαλυβουργών.

Όχι κάποιου φαντασιακού ιδεότυπου γίγαντα χαλυβουργού που μπορείς να θαυμάσεις ίσως αλλά όχι να του μοιάσεις, αλλά με τα μάτια των πραγματικών 400 εργατών με τις δυσκολίες τους, με τους φόβους τους, αλλά πάνω απ’ όλα με τη δύναμη της συλλογικής τους απόφασης, της αλληλεγγύης μεταξύ τους και της ευρύτερης εργατικής και κοινωνικής αλληλεγγύης. Με το ξαναζωντάνεμα της συλλογικής μνήμης, με τη συγκίνηση, με το πείσμα, με την αξιοπρέπεια, με τη μάχη για την επιβίωση που «δένεται» μέσα από την πείρα του αγώνα με τη μάχη για μια άλλη ζωή. Με τη σεμνότητα των αγωνιστών που λένε ότι δεν ήρωες, λέγοντας κατά βάση κάτι πολύ ανώτερο ∙ ότι δε δίνουν τη μάχη για την αναγνώριση, αλλά για να γίνει κάθε γωνιά της Ελλάδας μια Χαλυβουργία. Των απεργών που αλλάζουν και οι ίδιοι μέσα από το συγκλονιστικό αγώνα τους. Να μάθουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα με τα μάτια των Χαλυβουργών, όπως πριν με τα μάτια των εργατών στην ΑΓΝΟ, την Κόκα – κόλα και κάθε μικρής ή μεγάλης βιομηχανίας, των εργαζόμενων στα κάτεργα του επισιτισμού και του ευρύτερου τομέα των υπηρεσιών, των δημοσίων υπαλλήλων, των κατοίκων της Κερατέας, των 300 απεργών μεταναστών, του κάθε αγωνιζόμενου τμήματος της εργασίας και του εφεδρικού στρατού των ανέργων. Να ξεφύγουμε από το μερικό, το συντεχνιακό, τις τεχνητές διαιρέσεις, τους κατακερματισμούς, τον εύκολο δρόμο της εξαίρεσης, της συνδιαλλαγής, του συμβιβασμού. Σημαίνει να ενεργούμε στην ίδια την πράξη της άμεσης παρατήρησης, σαν αντιπρόσωποι των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας με πλήρεις εξουσίες.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο σήμερα; Είναι να είσαι Χαλυβουργός και να δεις την πραγματικότητα γύρω σου με τα μάτια του συναδέλφου σου Χαλυβουργού, με τα μάτια όλων των Χαλυβουργών από τη σκοπιά των γενικών συλλογικών αναγκών τους. Να μην ενδώσεις στη «χοντροκομμένη πρακτική ανάγκη», τον ωμό κτηνώδη εκβιασμό του Μάνεση και της φάρας των βιομηχάνων που έχουν μάθει να συμπεριφέρονται στους ανθρώπους σα ζώα, να σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν και καμιά φορά πριν ακόμη γεράσουν. Όχι πως είναι εύκολο. Και τι είναι εύκολο; Όχι απλά γιατί είναι άδικο. Τι είναι δίκαιο στην καπιταλιστική παραγωγή; Δεν είναι το θέμα να προεκτείνεις τους ηθικούς κανόνες στην πολιτική οικονομία. Το θέμα είναι να έχεις τη στάση που αρμόζει στην τάξη σου και στο μέλλον των παιδιών σου. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα των 400 Χαλυβουργών στον Ασπρόπυργο και του τείχους αλληλεγγύης που χτίζουν γύρω τους τα συνδικάτα, οι κοινωνικοί φορείς, η τοπική κοινωνία, οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές από τα γύρω σχολειά, οι συγκινητικές ζωγραφιές των παιδιών που διδάσκουν την κατά Ιλιένκοφ φαντασία. Αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί στο Βόλο και στην κρίσιμη στάση που θα κρατήσουν το επόμενο διάστημα οι υπόλοιποι Χαλυβουργοί στο δεύτερο εργοστάσιο.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο σήμερα; Να βλέπεις την πραγματικότητα γύρω σου όχι στατικά, αλλά διαλεκτικά, μέσα από την κίνησή και τις αντιφάσεις της. Τότε η καλλιεργημένη φαντασία καθοδηγείται, μας λέει ο Ιλιένκοφ, σαν από ανώτατη αρχή της, από τις πραγματικές ανάγκες της ανάπτυξης του ανθρώπου, του ζωντανού ατόμου. Τότε, δε μένεις στο πρωτοχρονιάτικο καθεστωτικό δελτίο των 8. Τότε βλέπεις το δελτίο των εργαζόμενων του ΑΛΤΕΡ, τα μηνύματα του αγώνα και του άλλου δρόμου από τους ανθρώπους του μόχθου, από τους απλήρωτους, από τους συνδικαλιστές που τιμούν τον αγώνα και δε φιλάνε κατουρημένες ποδιές. Τότε αφήνεις τη μεμψιμοιρία, τα τίποτε δε γίνεται, τίποτε δεν αλλάζει και γίνεσαι εσύ ο ίδιος κομμάτι της αλλαγής που περίμενες να δεις. Τότε ξέρεις ότι οι πλατείες όπου στήνονταν οι επίσημες πρωτοχρονιάτικες φιέστες, τα στημένα πυροτεχνήματα και οι βαρετές παράτες ήταν οι πλατείες της οργής και της αγανάκτησης μέσα στο 2011. Τότε ξέρεις ότι στην Τάιμς Σκουέαρ φέτος ο χρόνος δεν άλλαξε με καμιά Λέιντι Γκάγκα και κανένα Μάικλ Μπλούμπεργκ. Με τους μεγιστάνες του πλούτου και τους εκπροσώπους του σάπιου πολιτικού συστήματος και του παρακμιακού «πολιτισμού» όσα φώτα κι αν έχει η Τάιμς Σκουέαρ, όσο κι αν λάμπουν οι τεράστιες φωτεινές επιγραφές της, ο δρόμος θα παραμένει μουντός και άχαρος και ο χρόνος ίδιος και ρουτινιάρικος όσες φορές κι αν μετρήσει αντίστροφα η κρυστάλλινη μπάλα. Ο χρόνος φέτος στην Τάιμς Σκουέαρ άλλαξε όταν γέμισε από χιλιάδες διαδηλωτές, πανό συνδικάτων και νεολαίας μετά τις εντολές του Μπλούμπεργκ για την καταστολή του Occupy Wall Street κινήματος. Κι όπως έλεγε ο Μαγιακόφσκι στις αναμνήσεις του από το ταξίδι του στην Αμερική το 1925, στη Νέα Υόρκη ξεχωρίζει στους δρόμους ένα χέρι μ’ ένα κάμποσο βαρύ ρόπαλο: το κλομπ το οποίο δε ρυθμίζει πάντοτε την κίνηση των άλλων:

«Κάποτε-κάποτε (ας πούμε, την ώρα κάποιας διαδήλωσης), το ρόπαλο του αστυνομικού κανονίζει και το σταμάτημά σου. Ένα καλοζυγιασμένο χτύπημα στο σβέρκο και για σένα είναι πια το ίδιο αν αυτό που βλέπεις μπροστά σου είναι η Νέα Υόρκη ή το Μπελοστόκ της τσαρικής εποχής. Έτσι μας το εξήγησαν οι σύντροφοι εδώ.»**

Τόσες δεκαετίες μετά στον 21^ο πλέον αιώνα, το ίδιο καλοζυγιασμένο χτύπημα στο σβέρκο σε κάθε γωνιά της γης. Αλλά και μια καλοζυγιασμένη νίκη, η επιβολή της θέλησης των χαλυβουργών απεργών και όλου του λαού στο βιομήχανο και για σένα θα είναι το ίδιο αν αυτό που βλέπεις μπροστά σου είναι τα χαμογελαστά αποφασισμένα πρόσωπα εργατών, ανέργων κι αστέγων στη Νέα Υόρκη ή στον Ασπρόπυργο της Αττικής. Πρόσωπα αποφασισμένα να παλέψουν παντού και μέχρι τέλους για να’ ναι η ζωή όπου γης στο μπόι των ονείρων.

* Εβάλντ Ιλιένκοφ, Τεχνοκρατία και Ανθρώπινα Ιδεώδη στο Σοσιαλισμό, Οδυσσέας, 1976, σελ. 164 – 166

** Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, Πως ανακάλυψα την Αμερική, Σύγχρονη Εποχή, 1988, σελ. 76

Η ΑΝΟΙΞΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

2012-01-04T02:56:00.000-08:00

H άνοιξη αντιμετωπίζει το χειμώνα

του Mike Davis

Eισαγωγή

Στις μεγάλες αναταραχές, οι αναλογίες “πετούν σαν οβίδες”. Οι ηλεκτρισμένες διαδηλώσεις του 2011- η εν εξελίξει αραβική άνοιξη, το «καυτό» ιβηρικό και ελληνικό καλοκαίρι, το κύμα «καταλήψεων» στις Ηνωμένες Πολιτείες-αναπόφευκτα έρχονται σε σύγκριση με τις μεγαλειώδεις χρονιές του 1848, του 1905, του 1968 και του 1989. Σίγουρα μερικά θεμελιώδη πράγματα εξακολουθούν να ισχύουν, αλλά και κλασικά μοτίβα επαναλαμβάνονται. Τύραννοι τρέμουν, αλυσίδες σπάνε και τα παλάτια δέχονται έφοδο. Οι δρόμοι μετατρέπονται σε μαγικά εργαστήρια όπου δημιουργούνται πολίτες και σύντροφοι, και οι ριζοσπαστικές ιδέες μπορούν και αποκτούν ξαφνικά τελλουρική δύναμη. Τη θέση της Iskra παίρνει πλέον το Facebook.

Αλλά θα μπορέσει αυτός ο νέος κομήτης διαμαρτυρίας να δείξει αντοχή στο χειμωνιάτικο ουρανό ή πρόκειται για μία εξαιρετικά σύντομη και εκθαμβωτική βροχή μετεωριτών;
Δεδομένου ότι η μοίρα των προηγούμενων αναβληθεισών επαναστατικών ημερών μας έχει προειδοποιήσει πως η άνοιξη είναι η μικρότερη των εποχών, ειδικά όταν οι Κομμουνάροι αγωνίζονται στο όνομα ενός «διαφορετικού κόσμου», για τον οποίο δεν έχουν ακόμη κανένα πραγματικό σχέδιο ή έστω μία εξιδανικευμένη εικόνα.

Ίσως, όμως, αυτό να έρθει αργότερα. Προς το παρόν, η επιβίωση των νέων κοινωνικών κινημάτων -των καταληψιών, των αγανακτισμένων, τα μικρά ευρωπαϊκά αντι-καπιταλιστικά κόμματα και η αραβική νέα αριστερά- απαιτείται να ριζώσει σε μία μαζική αντίσταση απέναντι στην παγκόσμια οικονομική καταστροφή, πράγμα το οποίο με τη σειρά του, προϋποθέτει , ας είμαστε ειλικρινείς, ότι η σημερινή διάθεση για «οριζοντιότητα» μπορεί να φιλοξενήσει τελικά μία αρκετά πειθαρχημένη «καθετότητα», για να συζητήσει και να θεσπίσει την οργάνωση στρατηγικών. Πρόκειται για ένα τρομακτικά μεγάλο δρόμο, μόνο για να φτάσουμε στα σημεία εκκίνησης των προηγούμενων προσπαθειών για την οικοδόμηση ενός νέου κόσμου. Αλλά μια νέα γενιά έχει τουλάχιστον ξεκινήσει αυτό το ταξίδι και μάλιστα γενναία.

Θα μπορέσει η εμβάθυνση της οικονομικής κρίσης, που καταπίνει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη να επιφέρει μια κατ ‘ανάγκη παγκόσμια ανανέωση της Αριστεράς; Τα σημεία που ακολουθούν αντανακλούν τις προσωπικές μου εικασίες. Σχεδιασμένα να υποκινήσουν τη συζήτηση, είναι απλά μια εξωτερίκευση των σκέψεων μου για μερικές από τις ιστορικές ιδιαιτερότητες των γεγονότων του 2011 και για τα αποτελέσματα που μπορούν να διαμορφωθούν τα επόμενα χρόνια. Η βασική παραδοχή βασίζεται στο ότι η Δεύτερη Πράξη αυτού του δράματος θα περιλαμβάνει ως επί το πλείστον σκηνές χειμώνα, αφού θα παίζεται με φόντο την κατάρρευση των οικονομικά αναπτυσσόμενων χωρών BRIC, καθώς και τη συνέχιση της στασιμότητας σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες.

1. Kαπιταλιστικοί εφιάλτες

Πρώτον, πρέπει να αποδώσουμε φόρο τιμής στο φόβο και στον πανικό που κατέκλυσε τα υψηλά τραπέζια του καπιταλισμού. Αυτό που ήταν αδιανόητο μόλις πριν από ένα χρόνο, ακόμη και για τους περισσότερους μαρξιστές, είναι σήμερα ένα φάντασμα που στοιχειώνει τις γνώμες στις σελίδες του επιχειρηματικού Τύπου: η επικείμενη καταστροφή ενός μεγάλου μέρους του θεσμικού πλαισίου της παγκοσμιοποίησης και η υπονόμευση της μετά το 1989 διεθνούς τάξης. Υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία ότι η κρίση της Ευρωζώνης, ακολουθούμενη από μια συγχρονισμένη παγκόσμια ύφεση, θα μπορούσε να μας επιστρέψει σε έναν κόσμο της δεκαετίας του 1930, των ημι-αυταρχικών νομισματικών και εμπορικών συνασπισμών, σπαρασσόμενων από εθνικιστικές αντιθέσεις. Η ηγεμονική ρύθμιση του χρήματος και της ζήτησης, σε αυτό το σενάριο, θα πάψει να υφίσταται: οι ΗΠΑ είναι πολύ αδύναμες, η Ευρώπη είναι πολύ αποδιοργανωμένη και η Κίνα, με πήλινα πόδια, επίσης πολύ εξαρτημένη από τις εξαγωγές. Κάθε δεύτερη βαθμίδα εξουσίας θα ήθελε το δικό της πολιτικό «ασφαλιστικό συμβόλαιο» από εμπλουτισμένο ουράνιο- οι περιφερειακοί πυρηνικοί πόλεμοι θα είναι πιθανοί. Τραβηγμένο; Ίσως, αλλά έτσι προκύπτει από ένα ταξίδι στο χρόνο πίσω στις θορυβώδεις ημέρες της δεκαετίας του 1990. Τα «αναλογικά» μυαλά μας απλά δεν μπορούν να λύσουν όλες τις διαφορικές εξισώσεις που προκύπτουν από τον διαφαινόμενο κατακερματισμό της Ευρωζώνης ή από την καμένη “φλάντζα” στην κινεζική μηχανή ανάπτυξης. Παρότι η έκρηξη της Wall Street το 2008 μπορούσε περισσότερο ή λιγότερο να έχει προβλεφθεί με ακρίβεια από διάφορους εμπειρογνώμονες, αυτό που τώρα σπεύδει καταπάνω μας κινείται πέραν των προβλέψεων οποιασδήποτε Κασσάνδρας ή, εδώ που τα λέμε, ακόμα και τρίων Καρλ Μαρξ.

2. Από τη SAIGON στην KABUL

Εάν η νεοφιλελεύθερη αποκάλυψη όντως πλησιάζει, η Ουάσιγκτον και η Wall Street θα πρέπει να θεωρηθούν ως οι επικεφαλής “άγγελοι εξολόθρευσης”, έχοντας ταυτόχρονα ανατινάξει τόσο το χρηματοπιστωτικό συστήμα στον Βόρειο Ατλαντικό όσο και τη Μέση Ανατολή (και έχοντας παράλληλα τορπιλίσει κάθε ευκαιρία μετρίασης της κλιματικής καταστροφής). Οι επιδρομές του Μπους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν μπορεί να θεωρηθούν σε μια ιστορική αναδρομή ως κλασσικές πράξεις ύβρεως: γρήγορες νίκες τεθωρακισμένων και ψευδαισθήσεις μίας παντοδυναμίας, ακολουθήθηκαν από μεγάλους πολέμους φθοράς και θηριωδίας, οι οποίοι ελλόχευαν κινδύνους και έληξαν τόσο άσχημα για την Ουάσιγκτον, όπως και η επιχείρηση της Μόσχας στον ποταμό ‘Οξο, πριν από ένα τέταρτο του αιώνα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συναντήσει εμπόδια σε ένα μέτωπο από Ταλιμπάν, που υποστηρίζονται από το Πακιστάν, και από την άλλη από Σιίτες, που υποστηρίζονται από το Ιράν. Παρά το γεγονός ότι εξακολουθούν να εντασσονται στους συμμάχους του Ισραήλ, που είναι σε θέση να γεμίσει τον ουρανό με δολοφονικά τηλεκατευθυνόμενα αεροκάφη ή να συντονίσει μια θανατηφόρα επίθεση του ΝΑΤΟ, η Ουάσιγκτον δεν μπόρεσε να εγγυηθεί την ασυλία των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ, περιορίζοντας τον αριθμό των στρατιωτών στα έδαφη σύνδεσης με τη Μέση Ανατολή. Επιπλέον, οι δημοκρατικές εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο υποχρέωσαν τον Ομπάμα και τον Κλίντον να χειροκροτούν ευγενικά τον αποκεφαλισμό δύο εκ των ευνοημένων καθεστώτων τους.

Το προφανές μέρισμα της υποχώρησης -μια πιο ορθολογική εξισορρόπηση της αμερικανικής στρατιωτικής δύναμης με αποτέλεσμα τη συρρίκνωση των δημόσιων δαπανών, αλλά και της παγκόσμιας οικονομικής επιρροής – εξακολουθεί να είναι όμηρος των τρελών σχεδίων που εκκολάπτονται στο Τελ Αβίβ ή μιας θανάσιμης απειλής για το Σαουδικό απολυταρχισμό. Αν και τα μεγάλα αποθεματικά πετρελαίου του Καναδά και τα σχιστολιθικά αέρια στο Αλεγκένι μειώνουν την αμερικανική εξάρτηση από το πεδίο της Μέσης Ανατολής, δεν αποδεσμεύουν όμως την αμερικανική οικονομία, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι, από τον κόσμο της αγοράς των ενεργειακών τιμών, όπως αυτός καθορίζεται από την πολιτική στις χώρες του Κόλπου.

3. ‘Ενα Αραβικό 1848

Η ημιτελής Αραβική πολιτική επανάσταση είναι επική τόσο στο πεδίο διεξαγωγής της, όσο και στην κοινωνική ενέργειά της, μία ιστορική έκπληξη συγκρίσιμη με το 1848 ή με το 1989. Πρόκειται για την αναμόρφωση της γεωπολιτικής της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, αφήνοντας το Ισραήλ ως ένα ξεπερασμένο προπύργιο του Ψυχρού Πολέμου (και συνεπώς πιο επικίνδυνο και απρόβλεπτο από ποτέ), επιτρέποντας συγχρόνως στην Τουρκία, την υποτιμημένη από την ΕΕ (όχι και τόσο κακό πράγμα, όπως τελικά αποδεικνύεται), να διεκδικήσει εκ νέου μια κεντρική επιρροή στα κάποτε οθωμανικά εδάφη. Στην Αίγυπτο και την Τυνησία, οι εξεγέρσεις βοήθησαν επίσης να επανακτηθεί η αυθεντική έννοια της δημοκρατίας από τις «λογοκριμένες» εκδόσεις που λιανικώς πουλούσε το ΝΑΤΟ. Προβοκατόρικες παραλληλίες θα μπορούσαν να τις συγκρίνουν με « επαναστάσεις λουλουδιών», του παρελθόντος και του παρόντος.Όπως το 1848 και το 1989, η Αραβική μέγα-Ιντιφάντα αποτέλεσε μία αλυσιδωτή εξεγερτική αντίδραση εναντίον ενός περιφερειακού αυταρχικού συστήματος, με την Αίγυπτο να μπορεί να παραλληλιστεί με τη Γαλλία στο πρώτο παράδειγμα και ίσως με την Ανατολική Γερμανία στο δεύτερο. Ο ρόλος της “αντι-επαναστατικής” Ρωσίας σήμερα παίζεται από τη Σαουδική Αραβία και τα εμιράτα του Κόλπου. Η Τουρκία υποδύεται τη φιλελεύθερη Αγγλία ως ένα περιφερειακό μοντέλο του μέτριου κοινοβουλευτισμού και της οικονομικής επιτυχίας, ενώ οι Παλαιστίνιοι (τραβώντας την αναλογία σε οριακό σημείο) γίνονται μία ρομαντική χαμένη υπόθεση, όπως οι Πολωνοί. Οι Σιίτες, οργισμένοι αουτσάιντερ όπως οι Σλοβάκοι και οι Σέρβοι. (Οι Financial Times, από την πλευρά τους, πρόσφατα ενθάρρυναν τον Ομπάμα να σκέφτεται όπως ο «νέος Μέτερνιχ»).

Αξίζει να τριφτεί κανείς μέσα από τις ογκώδεις γραφές του Μαρξ και του Ένγκελς για το 1848 (όπως και με μετέπειτα κείμενα του Τρότσκι) σε αναζήτηση των βαθύτερων γνώσεων της Θεμελιώδους Μηχανικής τέτοιων επαναστάσεων. Ένα παράδειγμα είναι η πεποίθηση του Μαρξ, η οποία μετατρέπεται με την πάροδο του χρόνου σε δόγμα, ότι καμία επανάσταση στην Ευρώπη – δημοκρατική ή σοσιαλιστική- δεν θα μπορούσε να είναι επιτυχής μέχρι η Ρωσία είτε να ηττηθεί σε ένα μεγάλο πόλεμο είτε να φέρει την επανάσταση εκ των έσω. Αντικαταστείστε τη Ρωσία με τη Σαουδική Αραβία και η θέση αυτή βγάζει ακόμα νόημα.

4. Το κόμμα του λαού

Το πολιτικό Ισλάμ κερδίζει μια λαϊκή εντολή τόσο σαρωτική (αν ίσως όχι και τόσο μακράς διαρκείας), όπως αυτή που δόθηκε στα γεγονότα του 1989 στους ανατολικούς ευρωπαίους φιλελεύθερους. Δεν θα μπορούσε και να είναι διαφορετικά. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου μισού αιώνα, το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σαουδική Αραβία -οι δύο πρώτες εισβάλλοντας, η τρίτη προσηλυτίζοντας -έχουν σχεδόν επιφέρει κοσμική καταστροφή στην πολιτική του αραβικού κόσμου. Πράγματι, με την αναπόφευκτη διάλυση του τελευταίου Μπααθικού στο καταφύγιό του στη Δαμασκό, τα μεγάλα παναραβικά πολιτικά κινήματα της δεκαετίας του 1950 (Nασσεριμός, κομμουνισμός, Mπααθισμός, Μουσουλμανική Αδελφότητα) έχουν κατακερματιστεί στη Μουσουλμανική Αδελφότητα και τους Ουαχάμπι αντιπάλούς της.

Η Αδελφότητα, ειδικά στην αιγυπτιακή γενέτειρά της είναι η απόλυτη γεροντοκόρη των πολιτικών κινημάτων, αφού περίμενε περισσότερα από 75 χρόνια για να πάρει την εξουσία, παρά τη μαζική υποστήριξη που λάμβανε στις περιοχές κατά μήκος του Νείλου, η οποία υπολογίζεται ότι ανερχόταν σε αρκετά εκατομμύρια στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Η μακρά συνέχιση αυτού του παλαίμαχου, πολυ- εθνικού πολιτικού κινήματος, σε τουλάχιστον πέντε αραβικές χώρες, είναι επίσης μια από τις βασικές διαφορές μεταξύ της εξέγερσης του 2011 και το Ευρωπαϊκών προηγούμενων. Και στις δύο 1848 και 1989, τα δημοφιλή δημοκρατικά κινήματα κατείχαν μόνο εμβρυϊκά μία πολιτική οργάνωση. Το 1848, στην πραγματικότητα, δεν υπήρχαν μαζικά πολιτικά κόμματα με τη σύγχρονη έννοια εκτός των Ηνωμένων Πολιτείων. Το 1989-91, από την άλλη πλευρά, το κενό της πολιτικής οργάνωσης και κάποιου που να καταλαβαίνει από “Δημόσιες Σχέσεις”, σύντομα αντικαταστάθηκε από έναν εκφοβισμένο όχλο των Γερμανών συντηρητικών και των κομισάριων της Wall Street, ο οποίος παραγκώνισε το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικής ηγεσίας της βάσης.

Η Αδελφότητα, αντίθετα, σιωπηλά ξεπρόβαλε πάνω από την αιγυπτιακή σκηνή, ως άλλη Σφίγγα. Οι μαζικές μετωπικές οργανώσεις της, που λειτουργούν σε καθεστώς ημι-νομιμότητας, έχουν δημιουργήσει εντυπωσιακά στοιχεία ενός εναλλακτικού κράτους συμπεριλαμβανομένων των καίριων δικτύων πρόνοιας για τους φτωχούς. Οι μακρες λίστες των μαρτύρων της (συμπεριλαμβανομένου του «ισλαμικού Λένιν», Sayyid Qutb, που δολοφονήθηκε από τον Νάσερ το 1966) είναι τόσο διαδεδομένες στους περισσότερους ευσεβείς Αιγυπτίους, όπως οι λίστες των βασιλέων στους Άγγλους ή οι κατάλογοι πρόεδρων στους Αμερικανούς. Παρά την τρομακτική εικόνα της στη Δύση, έχει εξελιχθεί ώστε να αγκαλιάζει πτυχές της ελεύθερης αγοράς του Ισλαμισμού, όπως αυτές εκπροσωπούνται από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στην Τουρκία.

5. Η δεκάτη ογδόη Μπρυμαίρ της Αιγύπτου;

Ωστόσο, όπως παραστατικά αποδεικνύει το πρώτο στάδιο των βουλευτικών εκλογών της Αιγύπτου, η Αδελφότητα δεν μπορεί πλέον να ισχυριστεί ότι είναι ο αποκλειστικός εκπρόσωπος της λαϊκής ευσέβειας. Το ότι το προχειροφτιαγμένο κόμμα Al-Nour των Σαλαφιστών μπόρεσε να κερδίσει περίπου 24 τοις εκατό των ψήφων (σε σύγκριση με 38 τοις εκατό της Μουσουλμανικής Αδελφότητας) υπογραμμίζει την τρικυμία σε επίπεδο βάσης της αιγυπτιακής κοινωνίας. Πράγματι, οι Σαλαφιστές, παρά την αρχική αποχή τους από την εξέγερση της 25ης Ιανουαρίου, μπορούν και αποτελούν πλέον τη μεγαλύτερη οργάνωση στελεχών στον κόσμο Σουνιτών. Περπατώντας με τα παλιά παπούτσια της Αδελφότητας και αδρά επιδοτούμενοι από τη Riyadh, καλλιεργούν μια δυσοίωνη σύγκρουση με τους Κόπτες και τους Σουφίτες. Η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των δύο ισλαμικών στρατοπέδων κατά πάσα πιθανότητα θα αποφασιστεί τον επόμενο χρόνο από την τιμή του ψωμιού και την πολιτική του στρατού. Αν η Αδελφότητα είχε έρθει στην εξουσία νωρίτερα κατά την τελευταία δεκαετία, η παγκόσμια ανάπτυξη θα είχε ενισχύσει τόσο την ελκυστικότητα όσο και τη δυνατότητα του τουρκικού μονοπατιού. Αλλά δεδομένου ότι όλοι οι ανεμοδείκτες δείχνουν πλέον την αποτυχία, το παράδειγμα της Άγκυρας (όπως και το μοντέλο της Βραζιλίας στη Νότια Αμερική) μπορεί να απογυμνωθεί από την οικονομική επιτυχία και να χάσει σημαντική περιφερειακή εμβέλεια.

Από την άλλη πλευρά, η δημόσια εικόνα των Σαλαφιτών – άφθαρτη, αντι-πολιτική, θρησκευτική θα μαγνητίζει αυτομάτως λόγω της περαιτέρω εξαθλίωσης και των αντιληπτών απειλών εναντίον του Ισλάμ. Κάποια στοιχεία του αιγυπτιακού στρατού έχουν αναμφίβολα ήδη αναλύσει την «πακιστανική επιλογή» μίας σιωπηρής ή και επίσημης συμμαχίας με τους Σαλαφιστές. Διάφορες συνθήκες μπορεί να ενισχύσουν αυτό το σενάριο: η συνεχιζόμενη αντίσταση των στρατηγών για ουσιώδη μεταβίβαση της εξουσίας, η αδυναμία της Αδελφότητας να εκπληρώσει τις ελάχιστες δημοφιλείς προσδοκίες της οικονομικής ευημερίας, ή μία συμμαχία μεταξύ φιλελεύθερων και αριστερών που θα γίνει ο κριτής των κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών. (Το Ισραήλ, από την πλευρά του, θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την αιγυπτιακή δημοκρατία με μία μόνο αεροπορική επιδρομή. Πώς θα ανταποκριθούν άραγε τα Σουνιτικά κόμματα σε μια ενδεχόμενη επίθεση στο Ιράν;)

Σε κάθε περίπτωση, η αιγυπτιακή αριστερά έχει μελετήσει τη δέκατη όγδοη Μπρυμαίρ ήδη από τον Νάσερ. Ξέρει τα πάντα για δημοψηφίσματα, για λούμπεν προλεταριάτο, για Ναπολεόντειους ηγεμόνες και σακιά από πατάτες. Τα γκρουπούσκουλα και τα δικτυά τους, σε συμμαχία με τους εργαζόμενους και τη νεολαία όλων των δογμάτων, αποτέλεσαν νεύρο της επανάστασης της 25ης Ιανουαρίου καθώς και της ανακατάληψης της πλατείας Ταχρίρ, το Νοέμβριο. Θα υπάρξει μια ισλαμική-κυβερνητική πλειοψηφία, η οποία να μπορεί να εξασφαλίζει το δικαίωμα των νέων αριστερών και ανεξάρτητων συνδικάτων στο να οργανώνονται και να προπαγανδίζουν ανοιχτά; Αυτό θα αποτελέσει τη λυδία λίθο της αιγυπτιακής δημοκρατίας.

6. Η κατάρρευση της Μεσογείου

Η νότια Ευρώπη, εν τω μεταξύ, αντιμετωπίζει την ίδια καταστροφή με τη διαρθρωτική προσαρμογή και την αναγκαστική λιτότητα που βίωσε η Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1980. Οι ειρωνείες είναι δολοφονικές. Αν και η βόρεια-κεντρική Ευρώπη έχει αναπτύξει ξαφνικά μια οξεία περίπτωση αμνησίας, πριν από μερικά χρόνια ο οικονομικός τύπος υμνούσε την Ισπανία, την Πορτογαλία, ακόμη και την Ελλάδα (καθώς τη μη μέλος της ΕΕ Τουρκία) για τα επιτεύγματά τους στην περικοπή των δημοσίων δαπανών και την ενίσχυση των ρυθμών ανάπτυξης. Στον άμεσο απόηχο της κατάρρευσης της Wall Street, οι φόβοι της ΕΕ είχαν κυρίως επικεντρωθεί στην Ιρλανδία, τη Βαλτική και την Ανατολική Ευρώπη. Η Μεσόγειος στο σύνολό της θεωρήθηκε αρκετά καλά προστατευμένη από το οικονομικό τσουνάμι, που διέσχιζε τον Ατλαντικό με «υπερηχητική» ταχύτητα.

Από την πλευρά της, η Αραβική Μεσόγειος είχε μικρή συμμετοχή στα θρομβωτικά κυκλώματα των επενδυτικών κεφαλαίων και τη συναλλαγή παραγώγων, και ως εκ τούτου είχε ελάχιστη άμεση έκθεση στη χρηματοπιστωτική κρίση. Η νότια Ευρώπη, από τη δική της πλευρά, είχε γενικά υπάκουες κυβερνήσεις και, στην περίπτωση της Ισπανίας, ισχυρές τράπεζες. Η Ιταλία ήταν απλά πάρα πολύ μεγάλη και πλούσια για να αποτύχει, ενώ η Ελλάδα, αν και αποτελούσε μια ενόχληση, ήταν μια λιλιπούτεια οικονομία (μόλις το 2 τοις εκατό του ΑΕΠ της Ε.Ε.), της οποίας τα αμαρτήματα ελάχιστα απειλούσαν τις «Χώρες των Γιγάντων». Δεκαοκτώ μήνες αργότερα, γερμανικά και αυστριακά Limbaughs Rush ούρλιαζαν για τις «βασίλισσες πρόνοιας» της Μεσόγειου που εκβίαζαν τους συνετούς αστούς να παραδώσουν τις αποταμιεύσεις τους και να πουλήσουν τα παιδιά τους, έτσι ώστε οι Έλληνες να μπορούν να εξεγείρονται όλη την ημέρα και οι Ισπανοί να μπορούν να παίρνουν μεγαλύτερες σιέστες.

Ωστόσο, μια πιο εύλογη υπόθεση θα μπορούσε βασιστεί στο ότι η γερμανική επιτυχία στην πραγματικότητα καταστρέφει την Ευρωζώνη. Με το χαμηλό εργατικό κόστος στην Ανατολή, τα ασύγκριτα πλεονεκτήματα της παραγωγικότητάς της και τον φανατισμό α λα Κίνα- για τα τεράστια πλεονάσματα εξαγωγών, η Γερμανία στην πραγματικότητα υπέρ-ανταγωνίζεται το «ευρώ-σόι» της στη νότια Ευρώπη.

Η Ε.Ε. στο σύνολό της, εν τω μεταξύ, τρέχει το μεγαλύτερο πλεόνασμα σε σχέση με τις εξαγωγές της με την Τουρκία και τα μη πετρελαικά κράτη της Βόρειας Αφρικής (34 $ δις το 2010), εξασφαλίζοντας την εξάρτησή τους από τα εμβάσματα, τον τουρισμό και τις ξένες επενδύσεις για να ισοσκελίσουν τους λογαριασμούς. Ολόκληρη η Μεσόγειος, ως εκ τούτου, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στις κυκλικές διακυμάνσεις της ζήτησης και των επιτοκίων στην Ε.Ε., ενώ η Γερμανία, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι άλλες πλούσιες χώρες του Βορρά έχουν σημαντικές δευτερογενείς αγορές που λειτουργούν σαν απορροφητές των σοκ.

Το ευρώ είναι ο σφόνδυλος αυτής της Μεγάλης Ευρώπης των πολλαπλών ταχυτήτων. Για τη Γερμανία, το ευρώ λειτουργεί ως ένα βελτιωμένο γερμανικό μάρκο το οποίο, επειδή είναι λιγότερο ευπρόσβλητο στις αιφνίδιες ανατιμήσεις, διασφαλίζει την ανταγωνιστική τιμολόγηση των γερμανικών εξαγωγών, ενώ εκ των πραγμάτων μέσα στα πλαίσια της οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφαιρεί ελάχιστα από το de facto δικαίωμα αρνησικυρίας του Βερολίνου. Για τους νοτιοευρωπαίους, από την άλλη πλευρά, είναι μία άλλη συμφωνία του Φάουστ, που αποτελεί πόλο έλξης κεφαλαίων σε περιόδους ευνοϊκής οικονομικής συγκυρίας, αλλά αποκλείει τη χρήση των νομισματικών εργαλείων για την καταπολέμηση των εμπορικών ελλειμμάτων και της ανεργίας.

Τώρα που η ιβηρική και ελληνική ευλογιά έχουν μολύνει την Ιταλία και απειλούν και τη Γαλλία, ένα όραμα «σκληρής αγάπης» της Ευρώπης του Ευρώ αναδύεται από το Βερολίνο και το Παρίσι: η δημοσιονομική ολοκλήρωση, μέσω της αναθεώρησης της Συνθήκης. Έχοντας ήδη χάσει τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής και έχοντας αναγκαστεί να καταστρέψουν τους δημόσιους τομείς τους υπό την εποπτεία της Ε.Ε. και των τεχνικών του ΔΝΤ, οι χώρες οφειλέτες τώρα καλούνται να αποδεχθούν ένα μόνιμο γαλλο-γερμανικό veto για τους προϋπολογισμούς και τις δημόσιες δαπάνες. Το δέκατο ένατο αιώνα, η Βρετανία έστελνε συχνά ακάτους για να επιβληθεί στις ασυνεπείς χώρες στη Λατινική Αμερική ή την Ασία. Οι Σύμμαχοι προσέδεσαν τη Γερμανία με τον ίδιο τρόπο στις Βερσαλλίες και, ως εκ τούτου, έσπειραν το Τρίτο Ράιχ.

Είτε με το να υποταχθούν σε Σαρκοζί-Μέρκελ είτε επιλέγοντας την χρεωκοπία και την έξοδο από την Ευρωζώνη (και ίσως και την ΕΕ), οι μεσογειακές οικονομίες θα καταδικαστούν σε χρόνια σήψη και υπερ-ανεργία. Όμως, οι πληθυσμοί τους δεν θα πάνε έτσι έυκολα σε αυτό το μεγάλο σκοτάδι. Η Πορτογαλία και η Ελλάδα, έχοντας έρθει πιο κοντά με τις πραγματικές κοινωνικές επαναστάσεις στη δεκαετία του 1970, διατηρούν τους πιο hardcore αριστερούς πολιτισμούς στην Ευρώπη. Στην Ισπανία η νέα συντηρητική κυβέρνηση αποτελεί έναν σημαντικό και «φιλόξενο» στόχο για την αναβίωση της Ενωμένης Αριστεράς και για το πολύ μεγαλύτερο, αλλά ακόμα άμορφο, κίνημα διαμαρτυρίας των νέων. Πράγματι, το σπέρμα του αντι-καπιταλισμού είναι πιθανό να βρεθεί πίσω από τη φλόγα που θα βάλει φωτιά στην ευρωπαική ήπειρο. Αλλά τα αντι-μεταναστευτικά, αντι-Βρυξελλικά δικαίωματα μπορεί να κερδίσουν πολύ περισσότερα από την αριστερά από τη διάλυση της Ευρωζώνης, και να περιβάλουν τα βαγόνια της ΕΕ πάνω σε αυτή τη βάση. Όπως και με τους Σαλαφιστές στην Αίγυπτο ή το Τea Party στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα ευρωπαϊκά νέο-δεξιά κόμματα έχουν την πολιτική ταυτότητα και την οργή των αποδιοπομπαίων τράγων ήδη συσκευασμένη «για άμεση παράδοση στο σπίτι». Μια έκτακτη φιλοδοξία για την αντικαπιταλιστική αριστερά στη Δυτική Ευρώπη θα ήταν η ανακατάληψη του πολιτικού χώρου που κατείχαν οι κομμουνιστές για τριάντα χρόνια μετά το 1945. Οι κινήσεις υπό την ηγεσία του Marine Le Pen και Geert Wilders, από την άλλη πλευρά, έχουν βάσιμες ελπίδες για ανάρτηση μίας σοβαρής πρόκλησης ενός πολύ μεγαλύτερου και καλά προικισμένου συντηρητικού franchise στην εθνική πολιτική. Η ανάληψη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την άκρα δεξιά, τους παρέχει ένα εμπνευσμένο πρότυπο.

7. Η μηχανή της εξέγερσης

Οι εξεγέρσεις των πανεπιστημιουπόλεων του 1968 στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ είχαν τροφοδοτηθεί πνευματικά και πολιτικά από την επίθεση στο Βιετνάμ, τις εξεγέρσεις ανταρτών στη Λατινική Αμερική, την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα και τις εξεγέρσεις των γκέτο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ομοίως, οι indignados του τελευταίου έτους έχουν εμπλουτιστεί με αρχέγονη δύναμη από τα παραδείγματα της Τυνησίας και του Καΐρου. (Τα πολλά εκατομμύρια παιδιά και τα εγγόνια των Αράβων μεταναστών στη νότια Ευρώπη κάνουν με ζωντανό και έντονο τρόπο αυτή τη σύνδεση). Ως εκ τούτου, παθιασμένοι εικοσάρηδες καταλαμβάνουν τώρα τις πλατείες και στις δύο όχθες της θεμελιώδους Μεσογείου του Μπροντέλ. Το 1968, ωστόσο, λίγοι από τους λευκούς νέους που διαμαρτύρονταν στην Ευρώπη (με σημαντική εξαίρεση τη Βόρεια Ιρλανδία) και τις Ηνωμένες Πολιτείες μοιράστηκαν τις υπαρξιακές πραγματικότητες των ομολόγων τους στις χώρες του Νότου. Ακόμη και ως βαθιά αποξενωμένοι, οι περισσότεροι θα μπορούσαν να προσβλέπουν στην μετατροπή του κολλεγιακού τους πτυχίου σε μία εύπορη καριέρα της μεσαίας τάξης. Σήμερα, αντίθετα, πολλοί από τους διαδηλωτές στη Νέα Υόρκη, τη Βαρκελώνη και την Αθήνα αντιμετωπίζουν δραματικά χειρότερες προοπτικές από εκείνες των γονιών τους και πιο κοντά σε εκείνες των ομολόγων τους στην Καζαμπλάνκα και την Αλεξάνδρεια. (Μερικοί από τους καταληψίες του Zuccotti Park, αν είχαν αποφοιτήσει πριν από δέκα χρόνια, θα μπορούσαν να οδηγηθούν κατευθείαν σε μισθούς 100.000 δολάριων σε επενδύσεις αντιστάθμισης κινδύνου ή σε μία επενδυτική τράπεζα. Σήμερα εργάζονται στα Starbucks.)

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η ανεργία των νέων ενηλίκων κινείται σε επίπεδα ρεκόρ, σύμφωνα με τη ILO- τα ποσοστά κυμαίνονται μεταξύ 25 και 50 τοις εκατό στις περισσότερες από τις χώρες όπου οι νέοι πρωτοστατούν στις διαδηλώσεις. Επιπλέον, στη Βόρεια Αφρική, το χωνευτήρι της αραβικής επανάστασης, ένας βαθμός κολλεγίου είναι αντιστρόφως ανάλογος με την πιθανότητα εύρεσης απασχόλησης. Σε άλλες χώρες, η οικογενειακή επένδυση στην εκπαίδευση, πληρώνει αρνητικά μερίσματα, αν αναλογιστεί κανείς το πραγματικό χρέος που δημιουργεί. Την ίδια στιγμή, η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει γίνει σαφώς πιο περιορισμένη, όπως δραματικό τρόπο εκδηλώνεται στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Χιλή.

8. Ουρές συσσιτίων

Η οικονομική κρίση συνδυάζει τον αποπληθωρισμό των λαϊκών περιουσιακών στοιχείων (τις αξίες των κατοικιών και κατά συνέπεια των ιδίων οικογενειακών κεφαλαίων σε ΗΠΑ, Ιρλανδία, Ισπανία) με έντονο πληθωρισμό στο κόστος βασικών ειδών ζωής, όπως τα καύσιμα και τα τρόφιμα. Στην κλασική θεωρία, όπου οι γενικές τάσεις των τιμών αναμένεται να κινηθούν από κοινού με τον επιχειρηματικό κύκλο, αυτή είναι μια ασυνήθιστη διακλάδωση. Στην πραγματικότητα, μπορεί να εξελιχθεί ακόμα πιο δυσοίωνα. Η κρίση των δανείων υποθήκευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού, βρίσκεται στην καρδιά της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης και θα πρέπει να επιλυθεί είτε με την κρατική παρέμβαση είτε με απλή καταστροφή των απαιτήσεων σε αξία. Η βασική τιμή του αργού πετρελαίου, με τη σειρά της, μπορεί να μειωθεί, μιας και η ανάπτυξη της βιομηχανίας στην Ασία επιβραδύνεται και τα επίπεδα παραγωγής σημειώνουν άνοδο στο Ιράκ. (Η συζήτηση γύρω από την άνοδο του πετρελαίου μου φαίνεται τόσο απροσδιόριστη όσο και ατέρμονη).

Αλλά οι τιμές των τροφίμων φαίνεται να αυξάνονται ως κοσμική τάση, που καθορίζεται από δυνάμεις σε μεγάλο βαθμό εκτός της οικονομικής κρίσης και της βιομηχανικής ύφεσης. Πράγματι, μια αυξανόμενη χορωδία από φωνές εμπειρογνωμόνων προειδοποίουσε από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 ότι η παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια για το σύστημα καταρρέει. Πολλαπλές αιτίες ανατροφοδοτούν όσο και ενισχύουν η μία την άλλη: εκτροπή των σιτηρών για την παραγωγή κρέατος και βιοκαυσίμων, νεοφιλελεύθερη περικοπή των επιδοτήσεων όσον αφορά τα τρόφιμα, αλλά και τη στήριξη των τιμών, αχαλίνωτη κερδοσκοπία στις προθεσμιακές καλλιέργειες και την πρωταρχική γεωργική γη, μείωση των επενδύσεων στη γεωργική έρευνα, ευμετάβλητες τιμές στην ενέργεια, εξάντληση των εδαφών και των υδροφορέων, ξηρασία και την κλιματική αλλαγή και πάει λέγοντας. Στο βαθμό που η βραδύτερη ανάπτυξη θα μειώσει ορισμένες από αυτές τις πιέσεις (για παράδειγμα μειώνοντας την κατανάλωση κρέατος στην Κίνα), ο μεγάλος ρυθμός αύξησης του πληθυσμού- άλλα τρία δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλη τη διάρκεια ζωής των σημερινών διαδηλωτών- θα διατηρήσει τις πιέσεις από την πλευρά της ζήτησης (φυσικά, έχουν προωθηθεί τα GMC ως λύση- θαύμα, αλλά το πιο πιθανό είναι να προωθηθούν για τα αγρο-εταιρικά κέρδη και όχι για τις καθαρές συγκομιδές).

Το αίτημα για «Ψωμί» ήταν το πρώτο στις διαδηλώσεις στην πλατεία Ταχρίρ, με τη λέξη να αντηχεί τόσο δυνατά στην αραβική άνοιξη όπως και στο ρωσικό Οκτώβρη. Οι λόγοι είναι απλοί: οι «μέσοι» Αιγύπτιοι, για παράδειγμα, ξοδεύουν περίπου το 60 τοις εκατό του προϋπολογισμού των οικογενειών τους για το αργό πετρέλαιο (θέρμανση, μαγείρεμα, μεταφορές), για αλεύρι, φυτικά έλαια και ζάχαρη. Το 2008 αυτές οι τιμές των βασικών αγαθών ξαφνικά εκτινάχθηκαν κατά 25 τοις εκατό. Το επίσημο ποσοστό της φτώχειας στην Αίγυπτο απότομα αυξήθηκε κατά 12 τοις εκατό. Εφαρμόστε την ίδια αναλογία σε άλλες χώρες του «μεσαίου εισοδήματος» και ο πληθωρισμός διαγράφει βασικά ένα σημαντικό τμήμα της «αναδυόμενης μεσαίας τάξης» της Παγκόσμιας Τράπεζας.

9. Αναμένοντας την προσγείωση της Κίνας

Ο Μαρξ κατηγορούσε την Καλιφόρνια- τον πυρετού του Χρυσού (Gold Rush) και τη συνεπαγόμενη νομισματική τόνωση του παγκόσμιου εμπορίου-για το πρόωρο τέλος στον επαναστατικό κύκλο της δεκαετίας του 1840. Στον άμεσο απόηχο του 2008, οι λεγόμενες χώρες BRIC έγιναν η νέα Καλιφόρνια. Το αεροσκάφος Wall Street έπεσε από τον ουρανό και συνετρίβη στη γη, αλλά η Κίνα παραμένει εν πτήσει, σε σφιχτό σχεδιασμό με τη Βραζιλία και τη Νοτιοανατολική Ασία. Η Ινδία και η Ρωσία, επίσης, κατάφεραν να κρατήσουν τα αεροπλάνα τους στον αέρα. Η ανθεκτική ανύψωση των BRICs εξέπληξε τόσο τους επενδυτικούς συμβούλους, τους οικονομικούς αρθρογράφους όσο και τους επαγγελματίες αστρολόγους – όταν όλοι τους διακύρητταν ότι η Κίνα ή η Ινδία, θα μπορούσαν τώρα να κρατήσουν ψηλά τον κόσμο με το ένα χέρι, ή ότι η Βραζιλία θα είναι σύντομα πιο πλούσια από ότι η Ισπανία. Η εύφορη ευπιστία τους, φυσικά, προέκυψε από την άγνοια για τα θαυμάσια τεχνάσματα και τις τεχνικές που χρησιμοποιούν οι ‘Houdinis’ στην Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας. Το ίδιο το Πεκίνο, σε αντίθεση, έχει εκφράσει πολύ σημαντικούς φόβους για την υπερβολική εξάρτηση της χώρας από τις εξαγωγές, την ανεπάρκεια της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών, όσο και την έλλειψη ύπαρξης μίας προσιτής πολιτικής στέγασης, η οποία συνδυάζεται με τη δημιουργία μίας τεράστιας φούσκας ακινήτων.

Στα τέλη του προηγούμενου φθινοπώρου, τα άρθρα από τους αισιόδοξους πίστους της Κίνας ξαφνικά συρρικνώθηκαν στiς κύριες σελίδες και το σενάριο της «ανώμαλης προσγείωσης» έγινε το αγαπημένο των εκδοτών. Κανένας, συμπεριλαμβανομένης και της κινεζικής ηγεσίας, δεν ξέρει για πόσο ακόμη η οικονομία αυτή μπορεί να συνεχίσει να πετάει εν όψει των παγκόσμιων αντιξοοτήτων. Αλλά η αναπόφευκτη λίστα των θυμάτων των ξένων επιβατών έχει ήδη αρχίσει να καταρτίζεται: Νότια Αμερική, Αυστραλία, το μεγαλύτερο μέρος της Αφρικής και τα περισσότερα κράτη της Νοτιοανατολικής Ασίας. Και η Γερμανία-αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον-,η οποία εμπορεύεται τώρα περισσότερο με την Κίνα από ότι με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια καλά «τριγωνομετρημένη» παγκόσμια ύφεση, είναι φυσικά ακριβώς ο μη γραμμικός εφιάλτης που ανέλυσα στην αρχή. Πρόκειται σχεδόν για ταυτολογία η διαπίστωση ότι στο μπλοκ των BRIC χωρών, όπου οι λαϊκές προσδοκίες για οικονομική πρόοδο έχουν πρόσφατα αυξηθεί τόσο έντονα, ο πόνος της νέας εξαθλίωσης μπορεί να είναι πιο ανυπόφορος. Χιλιάδες πλατείες μπορεί να παρακαλούν για να καταληφθούν. Μεταξύ των οποίων μία που ονομάζεται Τιενανμέν.

Οι δυτικοί μετα-μαρξιστές-που ζουν σε χώρες όπου το απόλυτο και σχετικό μέγεθος του εργατικού δυναμικού της παραγωγής έχει μειωθεί δραματικά κατά την τελευταία γενιά- νωχελικά στοχαζόμαστε σχετικά με το κατα πόσο ή όχι ένα «προλεταριακό γραφείο» είναι πλέον παρωχημένο, υποχρεώνοντάς μας να σκεφτόμαστε με όρους «πλήθους», οριζόντιων αυθόρμητων, ή οτιδήποτε σχετικό. Αλλά αυτό δεν θα αποτελούσε συζήτηση στη μεγάλη βιομηχανοποιημένη κοινωνία που περιγράφει Το Κεφάλαιο ή ακόμα με μεγαλύτερη ακρίβεια στη βικτοριανή Βρετανία ή την Αμερική του New Deal. Διακόσια εκατομμύρια Κινέζοι εργάτες των εργοστασίων, των ορυχείων και του κατασκευαστικού τομέα αποτελούν την πιο επικίνδυνη τάξη στον πλανήτη. (Αρκεί να ρωτήσει κανείς το Συμβούλιο της Επικρατείας στο Πεκίνο). Το πλήρες ξύπνημα τους από τη φούσκα μπορεί να καθορίσει κατά πόσον μια σοσιαλιστική Γη είναι ακόμη δυνατή.

Από τη New Left Review 72, November-December 2011

Μετάφραση: Ελένη Τριανταφυλλοπούλου

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

2012-01-01T05:30:00.000-08:00

δοξα και τιμη στον ηρωικο λαο της Αιγυπτου

2011-12-28T03:29:00.000-08:00

τὸ σιγανό σας βόγγισμα
σὰν προσκλητήρι
χτυπᾶ στ᾿ ἀφτιά μας
σὰν τὸν ἀντίλαλο βροντῆς.

Στάχτη θὰ γίνεις κόσμε γερασμένε
σοῦ ῾ναι γραφτὸς ὁ δρόμος
τῆς συντριβῆς
καὶ δὲ μπορεῖς νὰ μᾶς λυγίσεις
σκοτώνοντας τ᾿ ἀδέρφια μας τῆς μάχης

Ν. Χικμέτ

Σαμίρ Αμίν: Mακρά περίοδος ριζοσπαστικοποίησης

συνέντευξη στην Κατερίνα Σταυρούλα

Με την Αίγυπτο να συνεχίζει αγωνιζόμενη και εν μέσω εκλογικής διαδικασίας, ενώ την ίδια στιγμή οι νεκροί στη Συρία αυξάνονται καθημερινά και οι διαβουλεύσεις του καθεστώτος Άσαντ με τον Αραβικό Σύνδεσμο ξεκινούν εκ νέου, οι εξελίξεις στην περιοχή και η πορεία της Αραβικής Άνοιξης αποτέλεσαν την αφορμή για τα ερωτήματα που απευθύναμε στον κορυφαίο αιγύπτιο οικονομολόγο και διανοητή Σαμίρ Αμίν, που ήταν για άλλη μια φορά ρηξικέλευθος και διαφωτιστικός.

Οι εικόνες της άγριας καταστολής των διαδηλώσεων στην Αίγυπτο έκαναν το γύρο του κόσμου αυτή την εβδομάδα. Οι δυνάμεις ασφαλείας στην προσπάθειά τους να εκκενώσουν το διοικητικό κέντρο του Καΐρου από τους διαδηλωτές χρησιμοποίησαν πραγματικά πυρά και χιλιάδες δακρυγόνα. Η καταστολή είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο 15 ανθρώπων και τον τραυματισμό πολλών εκατοντάδων. Ανάμεσα στις άγριες εικόνες που αυτή τη φορά εξαπλώθηκαν γρήγορα στο διαδίκτυο και έφτασαν σε όλα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, οι εικόνες του ξυλοδαρμού μιας γυναίκας που διαδήλωνε και που σύρθηκε στο δρόμο από στρατιώτες που της έσκισαν τα ρούχα. Eνώ η βία ξέφευγε από τον έλεγχο των διοικούντων, έφερε αποτελέσματα που δεν μπορούσε πια να διαχειριστεί το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο.

Για πρώτη φορά από την έναρξη της αιγυπτιακής επανάστασης, χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν στο κέντρο του Καΐρου. Ο λόγος για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μια κοινωνία που μετά την πτώση ενός δικτάτορα, στις πρώτες βουλευτικές εκλογές ανέδειξε σε πρώτη δύναμη ισλαμικά κόμματα, αρθρώθηκε από την πλειοψηφούσα «μειονότητα» της Αιγύπτου. Αλλά αυτή τη φορά η άγρια καταστολή έφερε κι άλλες πρωτιές. Πρόσφατα εκλεγμένοι βουλευτές οργάνωσαν διαμαρτυρία ενάντια στην καταστολή. Ταυτόχρονα, 19 επαναστατικές οργανώσεις αλλά και ακιβιστές που βρίσκονται στην πλατεία Ταχρίρ από την 25η Γενάρη, κάλεσαν την Παρασκευή την πρώτη διαδήλωση για τις ελεύθερες γυναίκες της Αιγύπτου.

Ταυτόχρονα, από την πλευρά της στρατιωτικής ηγεσίας καταρρέουν όλα τα προσχήματα «μεταβατικής διακυβέρνησης», όταν στρατηγός και σύμβουλος της υπηρεσίας υποθέσεων ηθικής των ενόπλων δυνάμεων χαρακτηρίζει τους διαδηλωτές ως «μερικούς ταραξίες του δρόμου που τους αξίζει να τους ρίξουν μέσα στους φούρνους του Χίτλερ», την ίδια στιγμή που ο στρατός προσπαθεί να περιορίσει τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης που προβάλλουν εικόνες από τις αγριότητες που διαπράττονται. Σε αυτό το πλαίσιο, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι αρνούνται, πιστοί στις συμμαχίες τους, να συμμετάσχουν στη διαδήλωση της Ταχρίρ και καλούν τους νέους να δώσουν την ευκαιρία στο διορισμένο πρωθυπουργό να ολοκληρώσει τις εκλογές.

– Πώς σχολιάζετε την άνοδο των ισλαμικών κομμάτων στις εκλογές των χωρών που αποτέλεσαν το επίκεντρο της Αραβικής Άνοιξης;

– Η εκλογική νίκη των ισλαμικών κομμάτων στην Τυνησία και ακόμα περισσότερο στην Αίγυπτο δεν αποτελεί έκπληξη. Αυτά τα κόμματα δεν καλούσαν σε εξέγερση και ήταν πραγματικά εναντίον της. Τουλάχιστον στην Αίγυπτο ξεκάθαρα οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι πήραν θέση στην αρχή, την 25η Γενάρη, ενάντια στο κίνημα και συνέχισαν με αυτή τη γραμμή για πολλές μέρες. Παρόλ’ αυτά, για πολλούς μοιάζει περίεργο το γεγονός ότι σημειώνουν αυτή τη νίκη. Τα πράγματα είναι σχετικά απλούστερα απ’ ό,τι φαίνονται. Το ισλαμικό κίνημα επωφελούταν εδώ και 20-30 χρόνια από την αποπολιτικοποίηση που προωθούσε το καθεστώς. Ο ισλαμισμός αποτελούσε το μόνο επιτρεπόμενο λόγο, παράλληλα με τον επίσημο. Έτσι, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι εμφανίζονταν ως αντιπολίτευση, ενώ στην πραγματικότητα ήταν συμμέτοχοι στο σύστημα στην Αιγύπτο ήδη από τον εποχή του Σαντάτ και μετά του Μουμπάρακ. Η ισλαμική δύναμη λοιπόν είναι αποτέλεσμα της αποπολιτικοποίησης. Αυτή η αποπολιτικοποίηση θα μειωθεί σταδιακά από τη συνέχιση του αγώνα. Έχουμε ήδη δει μέσα σε λίγους μήνες το επίπεδο πολιτικοποίησης των συμμετεχόντων στο κίνημα, είτε της νεολαίας είτε των σοσιαλιστικών και δημοκρατικών οργανώσεων, των σωματείων, του κινήματος των αγροτών και πολλών άλλων οργανώσεων να ανεβαίνει. Kατανοούν πολύ περισσότερο την πολιτική σήμερα απ’ ό,τι μερικούς μήνες πριν. Και βέβαια αυτές οι οργανώσεις δεν είχαν το χρόνο να οργανωθούν και να ξεκινήσουν το μακρύ μακρύ ταξίδι της επαναπολιτικοποίησης του λαού, ώστε να τους βοηθήσουν να κατανοήσουν τι είναι στην πραγματικότητα το πολιτικό ισλάμ. Γι’ αυτό και η στρατηγική των ΗΠΑ, του Ομπάμα, όπως επίσης της Σαουδικής Αραβίας αλλά και του καλού τους φίλου, του Ισραήλ, ήταν από την αρχή του κινήματος υπέρ της πολύ γρήγορης διενέργειας εκλογών. Γιατί γνώριζαν ότι αυτές οι εκλογές θα έφερναν μαζί τους τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και το πολιτικό ισλάμ, οι οποίοι είναι σύμμαχοί τους και όχι εχθροί. Και γι’ αυτό άλλωστε έχουν δώσει πιστοποιητικό δημοκρατίας σε αυτά τα μη δημοκρατικά και αντιδραστικά κόμματα. Τώρα, απέναντι σε αυτό υπάρχει και μια άλλη νομιμοποίηση, που εμφανίζεται κυρίως στην Αίγυπτο. Υπάρχει η νομιμοποίηση του αγώνα, των κινητοποιήσεων και γι’ αυτό εισερχόμαστε στην Αίγυπτο σε μια πολύ μακρά περίοδο αγώνα διαρκείας, κινητοποιήσεων που δεν πρόκειται να τελειώσουν όπως και αυξανόμενων αντιφάσεων στο εσωτερικό του αντιδραστικού μπλοκ και ειδικά στην περίπτωση της Αιγύπτου, ανάμεσα στην ηγεσία του στρατού και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Είναι κατά βάση σύμμαχοι, αλλά βρίσκονται σε ανταγωνισμό για το ποιος θα είναι επικρατέστερος σε αυτή τη συμμαχία.

– Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι έχουν ήδη δομές που απλώνονται στη χώρα, αλλά υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε αυτές και τη διακυβέρνηση ενός κράτους. Θεωρείτε ότι η οικονομική και η όποια κοινωνική πολιτική τους είναι επαρκής ώστε να διατηρήσουν την πολιτική τους ισχύ και αφού αναλάβουν τη διακυβέρνηση του κράτους; Mπορούν να πάρουν την εξουσία από το στρατό;

– Εδώ έχουμε δύο προβλήματα. Αν υποθέσουμε ότι ο στρατός θα αποδεχτεί τη συμμετοχή τους στην εξουσία, κι αυτό αποτελεί ουσιαστικά τη «διαμάχη» μεταξύ τους, αλλά έστω ότι τους το επιτρέπει, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι δεν είναι μόνο ισλαμικό κόμμα, αλλά είναι ένα αντιδραστικό κόμμα. Όχι απλά συντηρητικό. Αντιδραστικό όχι μόνο σε πολιτισμικό επίπεδο, όπως όσον αφορά τη μεταχείριση των γυναικών ή των κοπτών χριστιανών, αλλά είναι επίσης, κι αυτό δεν είναι μικρότερης συμμασίας, πολύ αντιδραστικοί σε οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Ήταν αντιδραστικό κόμμα από την ίδρυσή του. Χωρίς να μακρυγορώ, σημειώνω ότι δημιουργήθηκαν το 1927, το 1930 υποστήριξαν τη φασιστική δικτατορία του Πασά, ενάντια στο Γουάφτ που εκείνη την εποχή εκπροσωπούσε την πιο δημοκρατική δύναμη στην Αίγυπτο. Το 1946, όταν βρέθηκαν απέναντι στον αγώνα της εργατικής τάξης και των φοιτητών και πάλι στήριξαν ένα φασιστικό πραξικόπημα από τον Νοκράσι και το 1954, όταν ο Νάσερ κινήθηκε προς τα αριστερά, μετατράπηκαν σε αντιπολίτευση και στηρίχθηκαν από τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία. Είναι λοιπόν κατά βάση ένα αντιδραστικό κόμμα που βέβαια χρησιμοποιεί τη θρησκεία, αλλά αυτό αποτελεί μέρος του χαρακτήρα τους. Τώρα είναι ολοκληρωτικά και απολύτως ευθυγραμμισμένοι με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και γι’ αυτό η Δύση δεν τους φοβάται αλλά ουσιαστικά καλωσορίζει οποιαδήποτε συνεργασία. Θεωρώντας όμως ότι θα συνεργαστούν σε μια κυβέρνηση που θα συνεχίσει ακριβώς αυτό που ο Σαντάτ και ο Μουμπάρακ εφάρμοζαν, τη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Με αυτό τον τρόπο κανένα από τα προβλήματα της κοινωνικής καταστροφής που είναι η ρίζα της επανάστασης, δεν θα βρει λύση. Επομένως το κίνημα θα συνεχιστεί και είναι βέβαιο ότι οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι θα χάσουν την αξιοπιστία τους. Επιπλέον, δεν ξέρουμε ακριβως σε τι έκταση η ηγεσία του στρατού θα ανεχτεί να αποκτήσουν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι μεγάλη δύναμη στην κυβέρνηση. Έπαιζαν ήδη σημαντικό ρόλο στις προηγούμενες κυβερνήσεις των Σαντάτ και Μουμπάρακ, τους είχε δοθεί άλλωστε εξουσία σε τρεις μεγάλους θεσμούς, την εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη και την τηλεόραση. Ξέρετε καμία χώρα στην οποία η κυβέρνηση να παραχωρεί στην αντιπολίτευση αυτούς τους θεσμούς; Όχι! Ήταν πάντα συνέταιροι και συνεχίζουν να είναι στο νεοφιλελεύθερο ψέμα. Όμως με την αυξανόμενη πολιτικοποίηση και τη συνέχιση των αγώνων, είμαι βέβαιος ότι θα χάσουν όποια νομιμοποίηση έχουν.

– Το ισλαμικό κόμμα, που πήρε την πρωτιά στις εκλογές της Τυνησίας, συμβούλευσε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου να μη συμμαχήσουν σε κυβέρνηση με τους σαλαφιστές, αλλά με κάποιο πιο κοσμικό κόμμα, ώστε να αποκτήσουν μεγαλύτερη λαϊκή εμποστοσύνη. Το θεωρείτε πιθανό;

– Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν είναι σε καμία περίπτωση κοσμικοί, όχι μόνο οι σαλαφιστές αλλα και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Υπάρχει ουσιαστικά καταμερισμός εργασίας μεταξύ των δύο, δεν είναι εχθροί. Για τους Αδελφούς Μουσουλμάνους οι σαλαφιστές είναι πολύ χρήσιμοι γιατί μπροστά τους μοιάζουν μετριοπαθείς. Αλλά μετριοπαθείς με ποια έννοια; Είναι, όπως σας είπα, απολύτως ευθυγραμμισμένοι με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική.

– Νομίζετε ότι υπάρχει πεδίο για τις πολιτικές της Αριστεράς αυτή τη στιγμή στην Αίγυπτο;

– Αν κάποιος το δει βραχυπρόθεσμα, σίγουρα όχι. Αλλά μακροπρόθεσμα, σίγουρα ναι! Γιατί οι αγώνες θα συνεχίζουν και θα εξελίσσονται και η πολιτικοποίηση θα κλιμακώνεται. Η ιστορία της Αιγύπτου άλλωστε είναι μια ιστορία μεγάλων περιόδων, διάρκειας μέχρι και μισού αιώνα, συνεχιζόμενων αγώνων που κινούνταν προς τα αριστερά και τις οποίες ακολουθούσαν μεγάλες περίοδοι ήττας και θα λέγαμε, κινηματικής νάρκωσης. Τώρα μπαίνουμε σε μια μακρά περίοδο αγώνων διαρκείας.

– Μετά την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου των εκλογών, υπάρχει δυνατότητα τα νέα κοσμικά και αριστερά κόμματα που πήραν μέρος στην επανάσταση στην Αίγυπτο να διαμορφώσουν συμμαχία ώστε να έχουν καλύτερα αποτελέσματα;

– Δεν θα μπορούσαν να έχουν καλύτερα αποτελέσματα, γιατί δεν είχαν χρόνο να οργανωθούν, επίσης δεν διαθέτουν οικονομική ή οποιαδήποτε άλλη υποστήριξη. Γι’ αυτό και η στρατηγική των ΗΠΑ ήταν να υπάρξει μια μικρή περίοδος μετάβασης και γρήγορες εκλογές. Κάτι που θα επέτρεπε στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που έχουν μια τεράστια οργάνωση και δισεκατομμύρια δολάρια από τις κυβερνήσεις του Κόλπου, να είναι οι νικητές. Αλλά ξέρετε, ο λαός της Αιγύπτου δεν είναι τόσο αφελής. Δεν βλέπουν τη νίκη των Αδελφών Μουσουλμάνων σαν κάτι μόνιμο. Είναι διαδεδομένη ρήση ότι στην Αίγυπτο υπάρχουν δύο κοινοβούλια. Η Βουλή, που ονομάζεται το κοινοβούλιο του χρήματος, και το κοινοβούλιο των ανθρώπων στους δρόμους. Που σημαίνει ότι είναι δεδομένο ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί.

– Οι ισλαμιστές και ειδικά οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην Αίγυπτο λένε ότι δεν έχουν καλές σχέσεις με το Ισραήλ. Θεωρείτει ότι αυτό είναι αλήθεια;

– Αυτό είναι ψέμα. Το καταλαβαίνετε όταν βλέπετε τον Εμίρη του Κατάρ να επισκέπτεται το Ισραήλ. Το Ισραήλ, οι ΗΠΑ και η Σαουδική Αραβία έχουν κοινούς στόχους στην περιοχή και ο βασικός τους είναι ακριβώς να εμποδίσουν την Άνοιξη των λαών. Γιατί ειδικά αν η Αίγυπτος σταθεί στα πόδια της, αυτό θα σημάνει το τέλος της επιρροής των ΗΠΑ, θα σημάνει το τέλος της ηγεμονίας της Σαουδικής Αραβίας που λειτουργεί προς όφελος των ισλαμικών κινημάτων και θα είναι μια ήττα στην προσπάθεια του Ισραήλ να προσαρτήσει την Παλαιστίνη. Έτσι έχουν συμφέροντα. Βέβαια οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, ιδιαίτερα στην Αίγυπτο, δεν μπορούν να τα πουν αυτά. Γιατί ένα μέρος της δημαγωγικής τους προπαγάνδας είναι ότι εμφανίζονται ως αντισιωνιστές. Δεν είναι στην ουσία, αλλά δεν μπορούν να το παραδεχτούν δημόσια. Και οι ΗΠΑ ξέρουν πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να κάνουν το παραμικρό προς υποστήριξη των Παλαιστινίων.

– Ποιος νομίζετε ότι είναι ο ρόλος του στρατού στην Αίγυπτο;

– Ο στρατός, ήδη από την εποχή του Σαντάτ, είναι μέρος του καθεστώτος. Στους επικεφαλής του δίνονται ενάμιση εκατομμύριο δολλάρια το χρόνο, ώστε να γίνουν μέρος του συστήματος, δηλαδή να πλουτίσουν. Ο λαός ονομάζει αυτή τη στιγμή το στρατό της Αιγύπτου «επιχείρηση στρατός», τους βλέπουν σαν οικονομικη επιχείρηση. Έχουν αποκτήσει επιχειρήσεις, μεταφορικά μέσα, σπίτια κ.λπ. Επομένως, είναι μέρος του συστήματος το οποίο μοιράζονται με το ισλαμικό κίνημα. Υπάρχει όμως ανταγωνισμός μεταξύ τους για την ηγεσία αυτής της συμμαχίας. Κι αυτό δεν είναι γνωστό.

Στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ έγινε στη Λιβύη για τον έλεγχο των πετρελαίων

– Υπάρχουν φωνές που λένε ότι η Αραβική Άνοιξη φτάνει στο τέλος της. Νομίζετε ότι έχουν δίκιο;

– Νομίζω ότι οι δυτικές δυνάμεις, οι ιμπεριαλιστές, θα το ευχόντουσαν αυτό. Δεν θα είμαι απόλυτος, αλλά είναι πολύ μεγάλη πιθανότητα το κίνημα να συνεχιστεί στην Αίγυπτο και την Τυνησία και να κάνει την εμφάνισή του και σε άλλες χώρες. Θεωρώ κάποιες από αυτές πως είναι το Μαρόκο και η Αλγερία. Θεωρώ επίσης ότι τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν σύμφωνα με τις προβλέψεις των ιμπεριαλιστών. Ο αγώνας θα επικρατήσει σταδιακά, αλλά πρόκειται για μια μακρά και αργή διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης.

– Αν τώρα στρέψουμε το βλέμμα στη Λιβύη, θεωρείτε ότι είναι μέρος της Αραβικής Άνοιξης;

– Όχι και σε αυτό είμαι απόλυτος. Η περίπτωση της Λιβύης είναι τελείως διαφορετική από αυτή της Αιγύπτου και της Τυνησίας. Εκεί από την πρώτη μέρα επρόκειτο για ένα πραξικόπημα μικρών ομάδων ενάντια στο καθεστώς Καντάφι, οι οποίες στηρίχτηκαν αμέσως από τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ. Η Λιβύη είναι περίπτωση που δεν υπήρξε καθόλου μαζικό κίνημα, ήταν μια στρατιωτική επέμβαση της οποίας οι στόχοι είναι τρεις: O έλεγχος του πετρελαίου, ο έλεγχος των αποθεμάτων και πηγών νερού που δεν είναι μικρότερης σημασίας από το πετρέλαιο και οι οποίες στη Λιβύη είναι υπόγειες, μη ανανεώσιμες αλλά εν αφθονία και κάτι που οι ιμπεριαλιστικές και ιδιαίτερα οι γαλλικές εταιρείες ήθελαν. Και τρίτον, η εγκατάσταση της στρατιωτικής βάσης των ΗΠΑ, της Αφρικόμ, η οποία έχει την έδρα της στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας και προγραμματίζεται να μεταφερθεί στη Λιβύη με σκοπό να εγκατασταθεί σε μια θέση κλειδί ώστε να διαχειριστεί εν συνεχεία την Αίγυπτο, την Αλγερία, την Νιγηρία, δηλαδή τις μεγάλες χώρες της περιοχής.

– Υπάρχουν πληροφορίες ότι στη Λιβύη και ειδικά σε κάποιες περιοχές, μπορούμε να κάνουμε λόγο για σφαγές. Έχετε γνώση των περιστατικών;

– Θεωρώ ότι είναι αλήθεια, αλλά έχουμε δυστυχώς πολύ λίγες πληροφορίες. Ακριβώς γιατί αυτοί που ανήλθαν στην εξουσία δεν είναι λαϊκές δυνάμεις, είναι συμμορίες που απέκτησαν εξουσία με τη στήριξη των ιμπεριαλιστών και του ΝΑΤΟ και επομένως απλώς δολοφονούν όσους θεωρούν ότι δεν θα τους στηρίξουν.

– Μπορεί να υπάρξουν ομοιότητες ανάμεσα σε αυτό που συνέβη στη Λιβύη και σε αυτό που πρόκειται να συμβεί στη Συρία;

– Όχι, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Αρχικά γιατί οι Ρώσοι και οι Κινέζοι έχουν μάθει από την απόφασή τους να μη θέσουν βέτο στην επέμβαση στη Λιβύη και δεν θα επαναλάβουν αυτό το σφάλμα όσον αφορά τη Συρία. Δεύτερον, στη Συρία έχουμε δύο πολύ ισχυρά λαϊκά κινήματα. Το ένα, που πιθανότατα είναι και το πιο σημαντικό, αποτελείται από δημοκρατικές δυνάμεις που περιλαμβάνουν και την Αριστερά, έτοιμες να εξαναγκάσουν το καθεστώς σε διαπραγματεύσεις και να επιτύχουν τον εκδημοκρατισμό και την αλλαγή της οικονομικής πολιτικής από τον νεοφιλελευθερισμό σε περισσότερο κοινωνικά προσανατολισμένες πολιτικές. Ταυτόχρονα, υπάρχουν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι που στηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ στους οποίους έχουν δoθεί μέχρι και όπλα. Στην περίπτωση της Συρίας αληθεύει ότι άθρωποι που συμμετέχουν στους Αδελφούς Μουσουλμάνους έχουν χρησιμοποιήσει όπλα ενάντια στο στρατό και την αστυνομία. Πρόκειται δε για μια πολύπλοκη κατάσταση, γιατί ακόμα και στο εσωτερικό του καθεστώτος υπάρχουν φωνές γύρω από τον Άσαντ που δεν μπορούν να φανταστούν διαπραγματεύσεις με τις δημοκρατικές και λαϊκές δυνάμεις, κάτι που θα ήταν ο μόνος τρόπος ώστε να απομονωθούν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Αλλά πιθανότατα υπάρχουν και άλλες που κατανοούν ότι αυτός ο αδιέξοδος μονόδρομος της καταπίεσης δεν μπορεί να συνεχιστεί εσαεί.

– Έχει όμως ήδη δημιουργηθεί το Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας στην Κωνσταντινούπολη.

– Ναι, αλλά αυτό δεν αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία του κινήματος. Βέβαια προβάλλεται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης μιας και είναι φιλικό προς τους ιμπεριαλιστές.

– Θεωρείτε λοιπόν ότι στη Συρία, παρά τις κινήσεις της Γαλλίας, των ΗΠΑ ή ακόμα και της Τουρκίας, δεν θα αποτολμήσουν εισβολή στη χώρα;

– Μην ξεχνάτε ότι και η κυβέρνηση της Τουρκίας δεν είναι απλώς ισλαμική, είναι μια αντιδραστική κυβέρνηση, νεοφιλελεύθερη και μέλος του ΝΑΤΟ και γι’ αυτό το λόγο δεν βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Επομένως, η πίεση της Τουρκίας προς τη Συρία είναι στο πλαίσιο της στρατηγικής των ιμπεριαλιστών, που ουσιαστικά στηρίζουν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και όχι το πραγματικό, δημοκρατικό και λαϊκό, κίνημα.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ

αποφαση πανελλαδικου συντονιστικου ΕΑΑΚ (26-27/11/2011)

2011-12-21T08:37:00.000-08:00

ΚΑΛΕΣΜΑ απο σωματειο μισθωτων τεχνικων

2011-12-19T03:48:00.000-08:00

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

2011-12-11T07:28:00.000-08:00

ΑΘΩΟΙ οι 5 από τους 7 συλληφθέντες της 6/12

Το Σάββατο εκδικάστηκαν οι υποθέσεις των συλληφθέντων της 6/12. Μετα από μια πολύωρη διαδικασία το κατηγορητήριο έπεσε και οι 5 από τους 7 συλληφθέντες κρίθηκαν αθωοι. Οι άλλοι 2 πήραν αναβολή από το δικαστήριο και εκδικάζονται στις 19/12

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ, ΔΕN ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ ...

συσκεψη φοιτητων-εργαζομενων του τεχνικου κλαδου

2011-12-08T09:42:00.000-08:00

Χθες με πρωτοβουλια του σχηματος Αριστερη Πρωτοβουλια Τεχνικων, που παρεμβαινει στο Σωματειο Μισθωτων Τεχνικων, πραγματοποιηθηκε συσκεψη φοιτητων - εργαζομενων του τεχνικου κλαδου. Στη συναντηση παρεβρεθηκαν αγωνιστες απο διαφορες σχολες του Πολυτεχνειου (αρχιτεκτονικη, ηλεκτρολογοι, μηχανολογοι, πολιτικοι μηχανικοι) καθως και απο το γεωλογικο και την πληροφορικη.

Στοχος μας η συζητηση σε ζητηματα που αφορουν τον κλαδο των μηχανικων και την εργασιακη πραγματικοτητα που διαμορφωνεται στο εδαφος της κρισης, καθως και η αναζητηση μιας ενιαιας και συντονισμενης απαντησης απο πλευρας φοιτητικου και εργατικου κινηματος , σε ενα κοινο μετωπο παιδειας εργασιας .

ολοι στην ΠΟΡΕΙΑ !

2011-12-05T12:21:00.000-08:00

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ, ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

τρια χρονια μετα.. οι σφαιρες τους βουιζουν ακομα στα αυτια μας

2011-12-05T12:15:00.000-08:00

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 συμπεριλαμβάνει τόσες πολλές αφηγήσεις, και παρέχει τόσο κρίσιμα συμπεράσματα που δεν μπορούν να αναλυθούν σε ένα σύντομο κείμενο. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι στιγμάτισε και καθόρισε μια ολόκληρη γενιά και μια ολόκληρη περίοδο.

Ήταν ο Δεκέμβρης μια εικόνα από το μέλλον, ή ακόμα καλύτερα ένα ερώτημα που αναζητά ακόμα απάντηση; Ήταν η αρχή μιας περιόδου και το τέλος μιας άλλης; Ήταν η μετάβαση στο σκληρό αλλά και ελπιδοφόρο σήμερα; Το σίγουρο είναι ότι τρία χρόνια μετά οι σφαίρες τους βουίζουν όλο και περισσότερο στα αυτιά μας. Το σίγουρο είναι ότι σήμερα έχουμε 100 φορές περισσότερους λόγους για να εξεγερθούμε.

Σήμερα, το κοινωνικό υπέδαφος πάνω στο οποίο πάτησε ο Δεκέμβρης του 2008, είναι απείρως πιο εκρηκτικό. Η κρίση που τότε φανέρωνε τα πρώτα της σημάδια, έχει σήμερα βυθίσει την κοινωνία σε μια κοινωνική άβυσσο χωρίς τέλος. Την κυβέρνηση των δολοφόνων της ΝΔ, διαδέχτηκε το ΠΑΣΟΚ, στην πιο λαομίσητη εκλεγμένη κυβέρνηση της σύγχρονης Ελλάδας για να ακολουθήσει μια πραξικοπηματική κυβέρνηση των τραπεζών και της κοινοβουλευτικής δικτατορίας.

Το «μαύρο μέλλον» για το οποίο μιλούσαν οι προκηρύξεις, είναι εδώ, σήμερα. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος. Μαθητές λιποθυμούν στα σχολεία από ασιτία, οι οικογένειες βλέπουν ακόμα και ένα πενιχρό χαρτζιλίκι σαν πολυτέλεια όταν μπορεί να τους κοπεί το ρεύμα. Τα σχολεία δεν έχουν βιβλία και καθηγητές. Στα πανεπιστήμια δοτές επιτροπές προσπαθούν να υλοποιήσουν ένα νόμο που προσφέρει την εκπαίδευση στις επιχειρήσεις και αποκλείει από αυτήν την κοινωνική πλειοψηφία. Οι νέοι, ακόμα και τα αγέννητα παιδιά θα είναι χρεωμένοι και υποθηκευμένοι για όλη τους τη ζωή.

Ίσως ο Δεκέμβρης να έδειξε και κάτι ακόμη. Να μας άνοιξε τα μάτια για να δούμε πως βρισκόμαστε στην εποχή των εξεγέρσεων, πως δεν είναι μόνο ένας νόμος ή μια κυβέρνηση, αλλά και ένα σύστημα, πως μπορούμε να κοιτάμε και να παλεύουμε και πέρα από αυτό. Και σήμερα, μετά από γιγαντιαίους αγώνες, με τη δυναμική και τα όρια τους, ο Δεκέμβρης θα μας βρει ξανά στο δρόμο.

Στις διαδηλώσεις εκείνης της μέρας αλλά και σε όλο το επόμενο διάστημα, η νεολαία και όλος ο λαός θα στείλουν σημάδι ανασυγκρότησης και επανέναρξης της τεράστιας κοινωνικής αναμέτρησης που θα μας βγάλει νικητές.

Η ΛΑΜΨΗ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ

Μήνυμα των απεργών χαλυβουργών στο λαό

2011-12-04T08:23:00.000-08:00

Προς την εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό.

Συνάδελφοι διαδώστε το μύνημά μας: Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!

Στην πύλη της Χαλυβουργίας γράφουμε όλοι μαζί μια ακόμη σελίδα στο μεγάλο βιβλίο των αγώνων του λαού μας.
Σωματεία, άνεργοι, φτωχός λαός, φοιτητές, μαθητές, μας δίνετε υλική βοήθεια από το υστέρημά σας, από το μισθό που δεν έχετε, από το επίδομα ανεργίας που δεν φτάνει. Μας δίνετε δύναμη και πείσμα!
Κλείσαμε μήνα σε απεργία σκληρή και συνεχίζουμε.
Σπάσαμε την σιωπή, αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουμε μεγάλη δύναμη. Οι βιομήχανοι ανησυχούν, ο βιομήχανος Μάνεσης αν και τρομοκρατημένος, δεν είναι μόνος του. Τον στηρίζουν γιατί έχει το ρόλο του λαγού.
Αν τα μέτρα περάσουν στην χαλυβουργία, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια.
Μην ακούτε τα ψέμματα των βιομηχάνων και των ανθρώπων τους. Δεν θα δουλεύουν αυτοί, για ψίχουλα στα εργοστάσια. Αυτοί πληρώνονται καλά για τη βρώμικη δουλειά τους.
Αφού οι «επισκέψεις» στα σπίτια, οι «επιστολές», η τρομοκρατία με τα εξώδικα, έπεσαν στο κενό, τώρα βάζουν το Υπουργείο Εργασίας να μας «συμβουλεύει»: «Δεχθείτε τους όρους του Μάνεση, διαφορετικά θα βρεθείτε όλοι στο ταμείο ανεργίας». Μας απειλούν με 180 ακόμα απολύσεις!
Κύριοι βιομήχανοι, είστε βαθιά νυχτωμένοι. Την τελευταία μας λέξη δεν την είπαμε ακόμα! Είμαστε μια γροθιά. Έτοιμοι, για την πιο σκληρή ταξική αναμέτρηση!
Δεν γυρνάμε στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Να γυρίσουν πίσω οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.
Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι αποκάλυψη. Οι βιομήχανοι αξιοποιούν τους νόμους της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Καρατζαφέρη.
Επιβάλλουν την εκ περιτροπής εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών στα 450 – 500 ευρώ.
Όπου οι εργάτες υποχώρησαν η επίθεση της εργοδοσίας γιγαντώθηκε. Ακολούθησαν απολύσεις, εντατικοποίηση της εργασίας, μέχρι και κλείσιμο των επιχειρήσεων, με τους εργάτες απλήρωτους για πολλούς μήνες.
Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα, όλοι έχουμε πείρα. Οι βιομήχανοι μας κλείνουν τα σπίτια και όχι ο αγώνας μας για δουλειά. Το ψωμί μας το υπερασπίζουμε με αγώνα όχι με παρακάλια.
Συνάδελφοι εργάτες, τα μέτρα γενικεύονται, δεν είναι μόνο οι χαλυβουργοί στο στόχο, είμαστε όλοι.
Ήρθε η ώρα ο αγώνας σαν φωτιά να ανάψει στα εργοστάσια. Τώρα η συμμετοχή σας στον αγώνα δεν είναι ζήτημα αλληλεγγύης είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη.
Παραμερίστε τους ανθρώπους των βιομηχάνων, μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση.
Κάντε γενική συνέλευση, ελάτε σε επαφή μαζί μας, αποφασίστε απεργία. Είναι η ώρα οι βιομήχανοι να πάρουν ένα καθαρό μύνημα που μόνο ο αγώνας των εργατών στα εργοστάσια μπορεί να δώσει. Όλοι στον αγώνα. Η νίκη θα είναι δική μας.

Η γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Ασπρόπυργος 30/11/2011

Κείμενο συμβολής στο διήμερο της Ε.Α.Α.Κ. από την ΑΝ.Α.ΚΙΝΗΣΗ Ε.Α.Α.Κ.

2011-11-30T11:23:00.000-08:00

Για μια άλλη παιδεία σε μια άλλη κοινωνία

Μια βασική αδυναμία του φοιτητικού κινήματος σε πολιτικό επίπεδο, παρ’ όλο που υιοθέτησε ένα αναβαθμισμένο και ριζοσπαστικό πρόγραμμα πάλης ήταν η σαφής απουσία ενός θετικού προτάγματος από τη μεριά του. Ο εγκλωβισμός του αγώνα γύρω από την ανατροπή του νόμου και η έλλειψη διεκδικήσεων για την σύγχρονη παιδεία των αναγκών της νεολαίας έβαλε φραγμούς στην προοπτική και διάρκεια του αγώνα ενώ ταυτόχρονα δεν έδωσε απαντήσεις στους προβληματισμούς ενός μεγάλου κομματιού στη σπουδάζουσα νεολαία. Υπο αυτή τη σκοπιά το παρόν κείμενο επιχειρεί (με μερικό και ανολοκλήρωτο τρόπο) να συμβάλλει στη συζήτηση συμπληρώνοντας το κομμάτι της θετικής πρότασης που πρέπει να έχει η Ε.Α.Α.Κ., γύρω από ζητήματα που αφορούν τη σύγχρονη παιδεία των αναγκών μας.

Η « κοινωνία της γνώσης» και η περιπλανώμενη νεολαία της «από-γνωσης»

Η χρόνια προσπάθεια πρόσδεσης και υποταγής της επιστήμης και της έρευνας στις ανάγκες της αγοράς και του κεφαλαίου, και η βίαιη προσπάθεια μετατροπής της ίδιας της εκπαίδευσης σε ένα νεο πεδίο κερδοφορίας , που κρύβονται κάτω από τις καλοδιαλεγμένες φράσεις «κοινωνία της γνώσης», «δια βίου μάθηση» κτλ, έρχονται να αλλάξουν και τον ίδιο τον ορισμό του τι είναι εκπαίδευση και να επαναπροσδιορίσει ριζικά τον χαρακτήρα της. Η εκπαίδευση από κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Στρατηγικό ζητούμενο της αντι-εκπαιδευτικής πολιτικής του κεφαλαίου τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς δεν είναι η παιδεία, η κριτική σκέψη, η αισθητική καλλίεργεια, αλλά η στείρα επαγγελματική κατάρτιση ενός απασχολήσιμου εργατικού δυναμικού που θα ανταποκρίνεται οικονομικά, πολιτικά, και πολιτιστικά στις ανάγκες του καπιταλισμού.

Αντίθετα για τους «από κάτω» η γνώση της κοινωνικής πραγματικότητας και η διεκδίκηση των πρωτόγνωρων απελευθερωτικών δυνάμεων και δυνατοτήτων της εργασίας, της επιστήμης και της τεχνικής είναι η μόνη ρεαλιστική βάση για ένα πρόγραμμα παιδείας με βάσης τις εργατικές και νεολαιίστικες ανάγκες. Αυτή η απελευθερωτική ουσία ιδιοποιείται, διαστρέφεται και καταπνίγεται από τον καπιταλισμό, γι’ αυτό και επιδίωξη της νεολαίας πρέπει να είναι η αποκάλυψη και η κατάκτηση αυτών των δυνατοτήτων. Η κριτική της ταξικής ουσίας της αστικής εκπαίδευσης οφείλει να αντιπαραθέτει τον θετικό και αναγκαίο στόχο της ολόπλευρης καλλιέργειας του ανθρώπου. Στοιχεία τέτοια ανιχνεύονται και μπορούν να κατακτηθούν και μέσα στην αντιφατικότητα του καπιταλιστικού παρόντος, αλλά πολύ περισσότερο στην κατεύθυνση επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Συνεπώς πρέπει να επιδιώκουμε την ποιοτική αναμόρφωση και τον διαρκή έλεγχο της παρεχόμενης γνώσης σε μορφή περιεχόμενο και κατεύθυνση ώστε να μπορεί να ικανοποιεί τα κριτήρια μιας παιδείας ικανής να απελευθερώσει τον άνθρωπο από την αστική φυλακή στην οποία είναι υποχρεωμένος να ζει.

Άρα είναι επιτακτικό για τις δυνάμεις του κινήματος να επιβάλλουν ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα αντίστασης και αντεπίθεσης το οποίο να διεκδικεί να κυριαρχούν οι ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας στο τι, πως, με ποιο τρόπο και για ποιο σκοπό μαθαίνουμε καθώς και στο τι, πως, για ποιο σκοπό και με ποιο τρόπο παράγουμε. Να είναι αντιπαραθετικό σε κάθε είδους διακρίσεις, ταξικούς φραγμούς κλπ, να υπερβαίνει το στείρο οικονομισμό και “επαγγελματισμό” και να μην περιορίζεται μόνο στο πλαίσιο του επίσημου εκπαιδευτικού συστήματος και στην διαρκειά του. Μια τέτοιας κατεύθυνσης παιδεία είναι ικανή να προβάλλει μια άλλη αντίληψη για το ίδιο το περιεχόμενο των σπουδών αλλά και τη διαδικασία της γνώσης σε όλα τα επίπεδα που να βασίζεται στις ανάγκες των εργατών, στην προοπτική της απελευθέρωσης από τα καπιταλιστικά δεσμά ως μάχιμη διαδικασία στο σήμερα.

Η Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι και ως τέτοιο πρέπει να διατυπώνεται και να παλεύεται του αναγκαίου εργατικού προγράμματος παιδείας. Η αναγκαιότητα της ύπαρξης μιας τέτοιας σχέσης (παιδείας-εργασίας) δεν αποτελεί κάτι το υποκειμενικό αλλά αντικειμενική ανάγκη με βάση της εξελίξεις στην εκπαίδευση και την εφαρμοζόμενη πολιτική. Αυτό σημαίνει πως τόσο το ίδιο το εκπαιδευτικό κίνημα οφείλει να θέτει εργατικά- εκπαιδευτικά αιτήματα και να επιδιώκει τη συμπόρευση-συντονισμό και κοινή δράση με το εργατικό κίνημα, όσο και το ίδιο το εργατικό κίνημα οφείλει να στρέψει την προσοχή και δράση του στην ουσία του εκπαιδευτικού προβλήματος.

Ενιαία, δημόσια και δωρεάν, πανεπιστημιακή παιδεία

Η Ενιαία πανεπιστημιακή είναι αίτημα που ενώ ζυμώνεται και παλεύεται στο σήμερα θα βρεί πλήρη εφαρμογή έξω απο τα όρια του καπιταλισμου, ύστερα από τη πολιτική πάλη της εργατικής τάξης και την νίκη της απέναντι στην αντίπαλη της με αποτέλεσμα τον έλεγχο των μέσων παραγωγής απο την πλητόμενη πλειοψηφία. Με αυτό το δεδομένο ως γνώμονα και με πλήρη γνώση των ανεπαρκειών και των αδυναμιών μας επιχειρούμε να σκιαγραφήσουμε βασικές πλευρές της πολιτικής μας θέσης. Η Ενιαία πανεπιστημιακή λοιπόν θα πρέπει να στηρίζεται σε πλατιά γνωστικά αντικείμενα ώστε να δίνει την δυνατότητα σε όλους τους φοιτητές να έχουν επαρκείς γνωστικές και εργασιακές ικανότητες. Να είναι εκείνο το πεδίο που θα διαμορφώνει ολοκληρωμένους ανθρώπους ικανούς να λειτουργούν (σκέψη-δράση) με διαλεκτική αντίληψη, μακριά από παροπιδισμούς και τεχνοκρατισμούς. Επι της ουσίας παλεύουμε ώστε ο αυριανός εργαζόμενος να έχει πλήρη γνωστική επάρκεια πάνω στο αντικείμενο που καλείται να εργαστεί, και να μην είναι έρμαιο του εκάστοτε εργοδότη. Η πολυδιάσπαση των γνωστικών αντικειμένων τόσο με κάθετο όσο και με οριζόντιο τρόπο έχει ως σκοπό αφ’ενός τη δημιουργία πολλών διαφορετικών ταχυτητων εργαζομένων και απο την άλλη θέλει να έρθει να καλύψει τις ανάγκες της αγορας τη δεδομένη χρονική στιγμη μετατρέποντας τον εργαζόμενο σε αναλώσιμο προιόν με ημεροομηνία λήξης, η οποία επεκτείνεται μονάχα μεσα από τα διάφορα ινστιτούτα εκπαίδευσης που παρέχουν θραύσματα τυποποιημένης γνώσης ημερομηνίας λήξης. Η Ε.Α.Α.Κ οφείλει να αρνηθεί την υπάρχουσα γεωγραφία της «επιστημονικής ειδίκευσης» και να διεκδικήσει εκείνη την παιδεία που θα διασφαλίζει τον ολοκληρωμένο απο άποψη γνωστικής επάρκειας ανθρωπο, και ταυτόχρονα τον κατοχύρωμένο απο άποψη εργασιακών δικαιωμάτων εργαζόμενο. Άρα κομβικά διεκδικούμε:

Κατάργηση των διακρίσεων σε ανώτατα και τεχνολογικά ιδρύματα, αλλα και ενάντια σε οριζόντιους διαχωρισμούς γνωστικών αντικειμένων. Ύπαρξη μιας σχολής για καθε γνωστικό αντικείμενο. Επαναπροσδιορισμός των γνωστικών αντικειμένων της ανώτατης εκπαίδευσης στη βάση των πραγματικών αναγκών της κοινωνίας όχι προς όφελος της αγοράς. Ενάντια σε λογικές καταμερισμού της γνώσης στις άμεσες ή στρατηγικές ανάγκες της καπιταλιστικής παραγωγής και του κεφαλαίου. Ελεύθερη και ενιαία ροή σπουδών. Όχι στην εκπαίδευση των διαχωρισμών σε δύο κύκλους σπουδών σε ΑΕΙ και στην κατηγοριοποίηση των σχολών.
Όλα τα εργασιακά δικαιώματα άρα και το δικαίωμα πρόσβασης στο επάγγελμα να κατοχυρώνεται με την απόκτηση του πτυχίου. Κατάργηση κάθε μηχανισμού διαπίστευσης της επαγγελματικής ικανότητας των πτυχιούχων(ενιαίο πτυχίο), όπως οι εξετάσεις για απόκτηση άσκησης επαγγέλματος στους διάφορους επαγγελματικούς φορείς. . Όχι στον ατομικό φάκελο προσόντων – συμπλήρωμα διπλώματος. Καμία αντιστοίχηση τωνπρογραμμάτων σπουδών με πιστωτικές μονάδες που προσανατολίζουν στη δεξιότητα και την τυποποιημένη γνώση που χρονομετρείται βάσει της ανταποδοτικότητας στην αγορά.
Όχι στην ομηρία της εκπαίδευσης από το κεφάλαιο, την εισβολή των επιχειρήσεων και των χορηγών στις σχολές και το αντίστροφο. Όχι στην εμπορευματοποιημένη γνώση, και τη γνώση που οδηγεί στη χειραγώγηση και την υποταγή. Όχι στην αξιολόγηση της αγοράς και της υποταγής των πανεπιστήμιων στις ανάγκες της.
Έρευνα για τις εργατικές-λαϊκές-νεολαιίστικες ανάγκες και όχι για το κεφάλαιο. Διαμόρφωση συνθηκών κοινωνικού ελέγχου των κατευθύνσεων της έρευνας, τη σύνδεση της με την πανεπιστημιακή εκπαίδευση και την αποδεύσμευσή της από τους νόμους της ατομικής ιδιοκτησίας (πατέντες, εμπορικά σήματα κλπ) ώστε να γίνει δυνατή η ελεύθερη και πλατιά διάδοση και αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της για την βελτίωση της ανθρώπινης ζωής. Κατάργηση της δυνατότητας να δημιουργούνται εταιρείες εμπρικής εκμετάλλευσης ερευνητικών προϊόντων από πανεπιστήμια ερευνητικά κέντρα ή από μέλη του επιστημονικού τους προσωπικού.

Κείμενο συμβολής στο διήμερο της Ε.Α.Α.Κ. από την ΑΝ.Α.ΚΙΝΗΣΗ Ε.Α.Α.Κ.
anakinisi.blogspot.com

προταση της ΠΑΦ για καταληξη του διημερου

2011-11-30T10:20:00.000-08:00

Πρόταση της ΠΑΦ για κατάληξη του πανελλαδικού διημέρου

Καμιά αναμονή! Παλλαϊκή εξέγερση για την ανατροπή!

Ζούμε σε μια εκρηκτική εποχή τρομερών δυσκολιών για την κοινωνική πλειοψηφία με την άνευ προηγουμένου επίθεση που έχει εξαπολύσει ο αστικός συνασπισμός εξουσίας αλλά και πρωτόγνωρων δυνατοτήτων. Δυνατοτήτων που έφερε στο προσκήνιο η όξυνση της ταξικής πάλης με τους αγώνες που αναπτύσσονται στην Ελλάδα και διεθνώς. Από το Γουισκόνσιν και την κατειλημμένη Wall Street, τις πλατείες της Ευρώπης και τις Αραβικές εξεγέρσεις μέχρι τους συγκλονιστικούς αγώνες του ελληνικού λαού για την ανατροπή της χούντας ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ, όλα δείχνουν πως αλλάζει άρδην το γενικό στίγμα της εποχής, ότι ζούμε το νέο ‘89 του «υπαρκτού καπιταλισμού», κι ότι το ιστορικό προβάδισμα μπορεί να διεκδικηθεί και να κατακτηθεί από τις δυνάμεις της εργασίας και της νεολαίας.

Η περίοδος που διανύουμε σφραγίζεται από το βάθεμα και την περιπλοκή της διεθνούς κρίσης που μαστίζει το σύνολο του καπιταλιστικού κόσμου και ιδιαίτερα την Ευρωζώνη και την Ελλάδα. Τρία χρόνια μετά το πρώτο ξέσπασμα της και τις διάφορες μορφές που εκδηλώθηκε-χρηματοπιστωτική κρίση, «κρίση χρέους», κρίση του Ευρώ, παγκόσμια ύφεση- είναι φανερό ότι εισέρχεται σε μία νέα περίοδο αποσταθεροποίησης με βασικούς πυλώνες της καπιταλιστικής ατμομηχανής όπως η Ιταλία να βρίσκονται στο χείλος της κατάρρευσης, και τη διασπορά κινδύνου να επεκτείνεται στην καρδιά της ΕΕ (Γαλλία, Ολλανδία). Ταυτόχρονα οξύνονται στο έπακρο οι ενδοιμπεριαλιστικές- ενδοαστικές αντιθέσεις, πράγμα που σηματοδοτεί μια περίοδο παγκόσμιας καπιταλιστικής αστάθειας. Στην ΕΕ παρά την ποιοτική όξυνση που έχουν αποκτήσει οι ενδοαστικοί ανταγωνισμοί, κυρίαρχη είναι η τάση σωτηρίας του Ευρώ, με την επιβολή άγριων αντιλαϊκών μέτρων, τις παρεμβάσεις δημοσιονομικού χαρακτήρα και τον ηγεμονικό ρόλο των υπερεθνικών οργανισμών έναντι των εθνικών αστικών θεσμών. Η μεταφορά και η εκδήλωση της κρίσης από την περιφέρεια στις καπιταλιστικές μητροπόλεις καθώς και η αδυναμία εύρεσης αστικής στρατηγικής υπέρβασης έρχεται να διαψεύσει την κυρίαρχη ρητορεία περί «τεμπέληδων Ελλήνων» και «απείθαρχου νότου» και να επιβεβαιώσει το δομικό χαρακτήρα της. Η κρίση του συστήματος βαθαίνει κι ο βασιλιάς στέκει γυμνός. Το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός.

Από την άλλη στην Ελλάδα, η εισβολή του λαϊκού παράγονται στο προσκήνιο κατάφερε να σφραγίσει τις εξελίξεις και να μεγαλώσει το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί στον αστικό συνασπισμό εξουσίας. Ρήγμα που αναμφίβολα οφείλεται και στην γενικότερη αδυναμία αστικού σχεδίου υπέρβασης της κρίσης, τις εσωτερικές αντιθέσεις, τη διάρρηξη των παραδοσιακών κοινωνικών συμμαχιών του κεφαλαίου. Το νέο δυναμικό στοιχείο ωστόσο είναι η αδυναμία του να καθυποτάξει τις ανερχόμενες, ανατρεπτικές, μαζικές αγωνιστικές τάσεις του λαού. Κορυφαία εκδήλωση αυτών των τάσεων είναι η 48ώρη απεργία στις 19-20/10 κι ο μαζικός ξεσηκωμός στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου που αποτελούν ένα ανώτερο ποιοτικό βήμα στην παρατεταμένη ταξική αντιπαράθεση που ξεκίνησε με το μνημόνιο. Βήμα γιατί δεν περιορίστηκε μόνο στο αίτημα «να μην περάσουν τα μέτρα» αλλά έθεσε ως αίτημα την ανατροπή της ίδιας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του σφαγείου ΕΕ-ΔΝΤ καθώς κι επειδή ο λαός σε μεγάλα τμήματα του, πήρε μέρος στις πολύμορφες κινητοποιήσεις όχι ως «ατομοκεντρικές συλλογικότητες» αλλά ως «συλλογικά υποκείμενα», μέσω των συνδικάτων, των μαζικών φορέων, αλλά και συνελεύσεων σε χώρους δουλειάς και τις γειτονιές.

Αυτήν την ανοδική τάση του λαϊκού κινήματος έρχεται να αναχαιτίσει η δημιουργία «κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας» που στηρίζεται από το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και έχει Πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Παπαδήμο. Μπροστά στη δυνατότητα το λαϊκό κι εργατικό κίνημα να γίνει ένα αντίπαλο δέος ανατροπής της επίθεσης, το αστικό πολιτικό σύστημα πραγματοποιεί μια επιθετική αναδίπλωση με στόχο την πολιτική-αυταρχική θωράκιση του και την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης «κατά του εχθρού λαού», κάτι που δεν μπορούσε να κάνει μόνη της η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, παρά την εγχώρια και διεθνή στήριξη. Στόχος αυτής της κυβέρνησης είναι, μέσα από μία πρωτοφανή ιδεολογική τρομοκρατία, να εφαρμόσει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα μαζικής εξαθλίωσης που έχουν ήδη ψηφιστεί με την «αναγκαία αποφασιστικότητα», να ψηφίσει τη νέα «δανειακή σύμβαση» και το νέο Προϋπολογισμό λιτότητας που θα βάλει τα οικονομικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα του λαού «στο γύψο» τις επόμενες δεκαετίες και να μας δέσει ακόμα πιο στενά στο άρμα του Ευρώ και της ΕΕ. Είναι κυβέρνηση πολέμου ενάντια στο λαό και τη νεολαία και δεν πρέπει να έχει καμία περίοδο χάριτος.

Το ΠΑΣΟΚ έχοντας αναλάβει μέχρι τώρα επιτελικό ρόλο στην επίθεση ως κυβέρνηση, παρουσιάζει μια δραματική καθίζηση της επιρροής του, ιδιαίτερα σε στρώματα με τα οποία παραδοσιακά είχε ισχυρούς δεσμούς. Η αστική μετάλλαξη αυτού του κόμματος είναι μη αναστρέψιμη, ενώ στα πλαίσια αδυναμίας υπογραφής ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου στα πρότυπα της σοσιαλδημοκρατίας, οι δυνατότητες απεγκλωβισμού κοινωνικών δυνάμεων που ήλπιζαν μέχρι τώρα σε μια πιο φιλολαϊκή διαχείριση της κρίσης είναι τεράστιες(βλ διασπάσεις στη βάση της ΠΑΣΚΕ). Παρόλα αυτά, στο χώρο της κεντροαριστεράς, αναπτύσσονται σχέδια ενσωμάτωσης αυτών των κομματιών, που προτάσσουν την αντιπολίτευση-είτε από τα μέσα είτε κι απ’ τα έξω-με το ΠΑΣΟΚ, πάντα μέσω του κοινοβουλευτικού δρόμου και με προσανατολισμό την αναζήτηση του παλιού καλού ΠΑΣΟΚ και μιας άλλης διαχείρισης στα πλαίσια του συστήματος. Η ΝΔ με τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση Παπαδήμου έχασε ακόμα και το όποιο αντι-μνημονιακό προφίλ που προσπαθούσε να φτιάξει, στερώντας έτσι μία πολύτιμη εφεδρεία του συστήματος, ως εναλλακτικός διαχειριστής της αστικής επίθεσης. Η μεγάλη διαφορά της από το ΠΑΣΟΚ σε δημοσκοπικό επίπεδο δεν την κάνει ηγεμονική δύναμη στο αστικό στρατόπεδο, πολύ δε περισσότερο στη συνείδηση των πληττόμενων κομματιών. Το ΛΑΟΣ με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση ήρθε να επιβεβαιώσει το ρόλο του ως ακροδεξιό δεκανίκι του συστήματος. Με την ενεργή εμπλοκή του κι από κυβερνητικές θέσεις στην υλοποίηση της επίθεσης συμβάλλει ώστε να μετατοπιστεί συνολικά το φάσμα της συζήτησης προς τα δεξιά ώστε να προωθηθούν πτυχές της επίθεσης. Το ΚΚΕ παρά τις θετικές μετατοπίσεις που πραγματοποιεί το τελευταίο χρονικό διάστημα κάτω από την πίεση του κινήματος και της εξ αριστερών κριτικής του, παρουσιάζει στρατηγικές ανεπάρκειες στην πολιτική του πρόταση για το κίνημα. Υιοθετεί το «Κάτω η κυβέρνηση και τα κόμματα που τη στηρίζουν» αλλά με εκλογές, επιμένει σε μια ιδιοκτησιακή λογική για το κίνημα που το κάνει να στέκεται εχθρικά απέναντι σε άλλα ρεύματα εντός του, αρνείται μεν τον «αριστερό κυβερνητισμό» ωστόσο προτείνει μια λαϊκή εξουσία που θα έρθει μέσα από την αλλαγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών υποτιμώντας τον αυτοτελή ρόλο ανατροπής της επίθεσης που μπορεί να έχει το κίνημα. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ παρά τη συμμετοχή σημαντικών τμημάτων τους στο κίνημα και ορισμένες σημαντικές διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του, ακολουθεί μια ακραιφνώς κοινοβουλευτική-διαχειριστική γραμμή με την προοπτική της «αριστερής κυβέρνησης», ενώ ο ρόλος που επιφυλάσσει για το κίνημα είναι το να αποτελεί «διαπραγματευτικό χαρτί» της κυβέρνησης, ακόμα και της ελληνικής ολιγαρχίας απέναντι στην τρόικα!

38 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη η είσοδος στην κυβέρνηση τεχνοκρατών-ανθρώπων του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, των υμνητών της χούντας και του Μεταξά, έρχεται να σηματοδοτήσει μια συνολική μετάλλαξη του αστικού πολιτικού συστήματος. Η πραξικοπηματική δημιουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου δεν συνιστά «θεσμική εκτροπή» από την πάλαι ποτέ κραταιά αστική δημοκρατία, αλλά τη σύγχρονη μορφή κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού που έχει ανάγκη το κεφάλαιο για να προχωρήσει την επέλασή του. Στο πολιτικό επίπεδο τα 3 κόμματα που συγκυβερνούν καθώς και δυνάμεις όπως η ΔΗ.ΣΥ. έρχονται να συγκροτήσουν ένα μαύρο μέτωπο που παρά τα επιμέρους παζάρια για τους κυβερνητικούς θώκους, βρίσκονται σε βαθιά σύμπνοια, αναδιατάσσοντας έτσι τον πολιτικό συσχετισμό δύναμης σε βάρος του κινήματος και της Αριστεράς.

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ο ΝΟΜΟΣ ΕΚΤΡΩΜΑ 4009 ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ

Η πρωτοφανής συμπαράταξη των τριών κομμάτων(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ) για την ψήφιση του νόμου μες το καλοκαίρι αποκαλύπτει τη βαθύτερη επιδίωξη όλων των δυνάμεων του συστήματος για υπέρβαση της οικονομικής κρίσης σε βάρος των εργαζομένων και της νεολαίας, προσπαθώντας ταυτόχρονα να «κάνουν την κρίση τους ευκαιρία» και να πετύχουν σε ένα μικρό χρονικό διάστημα μια απότομη προσαρμογή σε αυτό που πραγματικά είναι το πανεπιστήμιο στην νέα εποχή. Μάλιστα πρόκειται για ένα νόμο που δεν αποτελεί απλή συνέχεια των προηγούμενων μεταρρυθμίσεων αλλά τομή καθώς επί της ουσίας κατοχυρώνει νομικά μια εντελώς καινούρια βάση πάνω στην οποία θα έρθει να οικοδομηθεί το νέο πανεπιστήμιο του μνημονίου και της κρίσης. Πραγματοποιείται δηλαδή, μια ριζική τομή στο στάτους των ΑΕΙ και των ΤΕΙ, που θα ολοκληρώσει την μετάλλαξη αυτού που ήταν γνωστό στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση και μετά ως πανεπιστήμιο.

Οι βασικοί άξονες που συγκροτούν τη φυσιογνωμία του σύγχρονου Πανεπιστημίου όπως προκύπτει κι από τις διατάξεις του νόμου είναι οι εξής:

Επιχειρηματική Λειτουργία των Ιδρυμάτων- Αυταρχικό αντιδημοκρατικό μοντέλο διοίκησης:

Ο νέος νόμος για την εκπαίδευση έχει σαν βασικό στόχο την υλοποίηση και επιτάχυνση της επιχειρηματικοποίησης των πανεπιστημίων δηλαδή την οργανική και στενή σύνδεση τους με την αγορά και τις εκάστοτε επιδιώξεις του κεφαλαίου. Η διοίκηση του πανεπιστημίου περνά στο συμβούλιο διοίκησης ενώ η επιχειρηματική λειτουργία δεν αφορά μόνο στις διοικητικές υπηρεσίες αλλά γενικεύεται και καθιερώνεται σε ότι αφορά στο σκληρό πυρήνα του πανεπιστημίου δηλαδή στην έρευνα και στην παραγωγή νέας γνώσης. Πιο συγκεκριμένα επιχειρείται η παραγωγή – αξιοποίηση και αφομοίωση μίας νέας οικονομικά χρήσιμης γνώσης και η απόλυτη υποταγή της έρευνας στις ανάγκες του κεφαλαίου. Επιπλέον σαφής στόχος αποτελεί η προσπάθεια για τη διαμόρφωση ενός νέου μοντέλου εργαζόμενου φθηνού, ευέλικτου, αναλώσιμου, άμεσα παραγωγικού και ειδικευμένου, πειθήνιου και παράλληλα χωρίς συλλογικές αναπαραστάσεις, πολύ πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμου από την εργοδοσία και το κεφάλαιο.
Παράλληλα οι πόροι που θα αναζητά το πανεπιστήμιο στη νέα εποχή θα προέρχονται από την αξιοποίηση της περιουσίας του και από μεγάλους επιχειρηματικούς κύκλους ενώ το κράτος θα περιορίζει στο ελάχιστο τη δική του συμμετοχή.

Τσάκισμα της εργασιακής προοπτικής – κατάργηση της συλλογικής κατοχύρωσης πτυχίου

Η οργάνωση των σπουδών σε τρεις κύκλους και σε πιστωτικές μονάδες με βάση τις κατευθύνσεις του Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης καθώς και η καθιέρωση ευέλικτων προγραμμάτων σπουδών καταστρέφουν το ενιαίο γνωστικό αντικείμενο και μετατρέπουν τις σπουδές σε ένα χηλό διάσπαρτων δεξιοτήτων και πληροφοριών που θα αντιστοιχίζονται σε πιστωτικές μονάδες τις οποίες ο κάθε φοιτητής πρέπει να συλλέγει εφόρου ζωής.

Κατάργηση της δωρεάν παιδείας-παροχών

Η επιβολή διδάκτρων, η κατεύθυνση κατάργησης της δωρεάν διανομής έντυπων συγγραμμάτων, η περικοπή παροχών όπως σίτιση και στέγαση καθώς και η καθιέρωση φοιτητικών δανείων αναδεικνύουν πως στο νέο πανεπιστήμιο αποτελεί ξένο σώμα κάθε έννοια δημόσιου και δωρεάν.

Κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου- Αυταρχικοποίηση – Εντατικοποίηση των Όρων Φοίτησης

Οι εντατικοποιημένοι ρυθμοί σπουδών, τα προαπαιτούμενα και οι διαγραφές φοιτητών έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ του νέου πανεπιστημίου. Επιτυγχάνεται έτσι η όξυνση των ταξικών φραγμών, ενώ ο ελεύθερος χρόνος εξαφανίζεται. Ταυτόχρονα, στο νέο αυταρχικό πανεπιστήμιο οι αποφάσεις των φοιτητών δεν θα διαδραματίζουν κανένα ουσιαστικό ρόλο καθώς η δυνατότητα παρέμβασης των φοιτητικών συλλόγων απαγορεύεται. Το Άσυλο καταργείται προκειμένου να λάβουν τέλος οι κινηματικές διαδικασίες και πρακτικές στα πανεπιστήμια ώστε να πάψουν αυτά να αποτελούν κέντρα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής και προάσπισης του φοιτητικού και λαϊκού κινήματος.

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – Ε.Ε. - ΔΝΤ

Μπροστά στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και τις εκρηκτικές καταστάσεις που δημιουργεί η κρίση αλλά και με τους αγώνες που αναπτύχθηκαν, όλα είναι διαφορετικά. Κι όλα δείχνουν πως μπαίνουμε στην καρδιά μιας αναμέτρησης που όμοιά της δεν έχει ξαναγνωρίσει η Ελλάδα μεταπολεμικά. Το μεγάλο ζητούμενο είναι ξαναβρεθεί στο προσκήνιο ο εργαζόμενος λαός, η νεολαία και το κίνημα τους. Για να γίνει αυτή η αναγκαιότητα πράξη, χρειάζεται να οικοδομηθεί άμεσα ένα πολιτικό αντίπαλο δέος μέσα στην ελληνική κοινωνία, ένα κοινωνικο-πολιτικό μέτωπο ρήξης κι ανατροπής της άθλιας ταξικής κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας», και συνολικά του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, για να σαρωθεί το σύγχρονο σφαγείο ΕΕ-ΔΝΤ, για την απαλλαγή από τη δικτατορία των αγορών, των τραπεζών, του κέρδους και της ΕΕ. Ένα μέτωπο αγώνα και ανατροπής που θα στηρίζεται στο ταξικά ανασυγκροτημένο και πολιτικά επικίνδυνο εργατικό και λαϊκό κίνημα διαρκείας κόντρα στο κυβερνητικό και αστικοποιημένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που θα βάζει μπροστά την λογική του ανεξάρτητου και οριζόντιου συντονισμού των σωματείων, όπως ακριβώς το έκανε ο Συντονισμός των Πρωτοβάθμιων Σωματείων και οι συντονισμοί σε πολλούς κλάδους. Ένα τέτοιο μέτωπο θα συγκροτείται στα πλαίσια κλιμάκωσης του αγώνα και υιοθέτησης εκείνου του πολιτικού περιεχομένου που είναι αναγκαίο για να απαντήσει στην επίθεση ενώ ταυτόχρονα θα στηρίζεται στα δικά του όργανα επιβολής της εργατικής-λαϊκής θέλησης, για να μπορεί να ασκεί μαζικό πολιτικό εκβιασμό στο αστικό μπλοκ και να αποσπά κατακτήσεις στο σήμερα.

Στα πλαίσια αυτά και το φοιτητικό κίνημα καλείται να συνδράμει σε αυτήν την υπόθεση απ’ τη σκοπιά της νεολαίας εκφράζοντας παράλληλα τις συνολικότερες αγωνιστικές τάσεις και διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στους κόλπους της και συγκροτώντας ένα ανατρεπτικό πολιτικό ρεύμα εντός της. Μόνο ένα τέτοιο αγωνιστικό μέτωπο απαντά στη διάχυτη ανάγκη υπέρβασης του κατακερματισμού των αντιδράσεων, την πολυδιάσπαση του αγωνιστικού μπλοκ και θα πολιτικοποιεί τους επιμέρους αγώνες που βγαίνουν διαρκώς στο προσκήνιο κάνοντάς τους ανατρεπτικούς, αποκρούοντας τόσο την απομόνωση αλλά και τον εκφυλισμό που θα επιφέρουν οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατικές λογικές και η επίθεση των ΜΜΕ, αλλά και η επίθεση του κράτους.

ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΕΝΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ:

Αντικυβερνητικό, αντιΕΕ, αντι-ΔΝΤ, αντι-μνημονιακό, ανατρεπτικό, που θα διαμορφώνει ένα πλειοψηφικό ρεύμα αμφισβήτησης, που δε θα αρκείται στην υπεράσπιση των κεκτημένων και τους αγώνες εντός ορίων, που θα παλεύει να πληρώσει την κρίση το κεφάλαιο. Που θα συγκρούεται με την πολιτική αυτή, κατανοώντας ότι δρόμος της ανατροπής της μαζί με τους εργαζόμενους αποτελεί τη μόνη λύση στην κρίση του πολιτικού συστήματος. Που θα συγκρούεται με τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και κάθε άλλο επίδοξο διαχειριστή της ίδιας πολιτικής. Που θα παλεύει για σύγκρουση και ρήξη με την ΕΕ στην κατεύθυνση διάλυσης τέτοιων ολοκληρώσεων καθώς είναι ενάντια στα συμφέροντα εργαζομένων και νεολαίας. Που θα παλεύει για την ανατροπή των μνημονίων, του μεσοπρόθεσμου και όλων των αντιλαϊκών αντεργατικών μέτρων που αυτά φέρνουν που εν τέλει θα παλεύει να ανατρέψει την αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Μετωπικό και σύμμαχο με πανεκπαιδευτική - πανεργατική απεύθυνση, που θα αποτελεί τον κρίκο ενοποίησης των επιμέρους αγώνων της νεολαίας, για την εμφάνιση ενός ριζοσπαστικού παννεολαιίστικου κινήματος κόντρα στην πολυδιάσπασή της. Που θα προσπαθεί να συντονίζεται με άλλες αγωνιζόμενες μερίδες της εκπαίδευσης και της κοινωνίας. Που θα απαντάει σε κάθε επιμέρους ζήτημα από τη σκοπιά της εργασιακής του προοπτικής, που θα αναζητά την ενοποίησή του με το εργατικό κίνημα, που θα μπορεί να αποτελεί τη σπίθα και το εφαλτήριο αγώνων για το εργατικό πυροδοτώντας ευρύτερες κινηματικές διαδικασίες. Σε αυτό τον αγώνα, το φοιτητικό κίνημα θέλουμε να συμμετέχει όχι από τη σκοπιά της αλληλεγγύης στο εργατικό αλλά με ενεργητικό – πρωταγωνιστικό τρόπο καθώς τα συμφέροντα της πληττόμενης πλειοψηφίας φοιτητών - σπουδαστών που θα αποτελέσουν τους αυριανούς μισθωτούς εργαζόμενους είναι κοινά με τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Να συμβάλει στη σύνδεση φοιτητικών και εργατικών αγώνων με συγκεκριμένα βήματα, ήδη μέσα από την επικοινωνία με τους εργαζόμενους και τους συμβασιούχους στα πανεπιστήμια. Να ανοίγει το δρόμο για πλατιές κοινωνικές συμμαχίες με τους εργαζόμενους γονείς που πλήττονται άμεσα, με το δημόσιο που χτυπιέται επίσης από το νέο μισθολόγιο και την εργασιακή εφεδρεία, με την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία που δέχεται επίθεση στο όνομα του χρέους και της σωτηρίας του ευρώ. Με απεύθυνση και κάλεσμα σε κοινό αγώνα προς το μαθητικό κίνημα και τους μαθητές που προετοιμάζονται να γίνουν η γενιά της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Αμεσοδημοκρατικό και ανεξάρτητο, πολύμορφο και πανελλαδικό, που θα δημιουργεί τις δικές του μορφές οργάνωσης, αυτοτελείς και ανεξάρτητες από την κατεστημένη πολιτική των εκπροσώπων και των επιτελείων, που θα στηρίζεται στις γενικές συνελεύσεις που θα διεξάγονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, στις οποίες οι ίδιοι οι φοιτητές θα παράγουν πολιτική με βάση τις ανάγκες και τα δικαιώματά τους. Που θα συνδυάζει την παράδοση του νικηφόρου τριπτύχου Συνελεύσεις- Καταλήψεις- Διαδηλώσεις με νέες πολυποίκιλες μορφές που αναδείχτηκαν και στη μάχη των πλατειών. Που θα ενοποιεί το σύνολο της σπουδάζουσας νεολαίας πάνω στη βάση των κοινών αναγκών και δικαιωμάτων της, ενώ θα δρα ενάντια σε κάθε προσπάθεια των καθεστωτικών παρατάξεων που προσπαθούν να επιτύχουν την ενσωμάτωση και γραφειοκρατικοποίηση του φοιτητικού κινήματος. Μια προσπάθεια που από τις παρατάξεις της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ έρχεται να κωδικοποιηθεί στις προτάσεις τους για συγκρότηση περιφερειακών συμβουλίων φοιτητών , που έρχονται να διαπραγματευτούν στο όνομα του φοιτητικού κινήματος τους όρους υποταγής των φοιτητών. . Κόντρα στο ΕΣΥΠ (Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας) και τη σύνοδο των Πρυτάνεων, με ένα φοιτητικό κίνημα διαρκείας του οποίου η πανελλαδική δράση κατοχυρώνεται μέσα από τις ανοιχτές διαδικασίες των πανελλαδικών συντονιστικών των Γενικών Συνελεύσεων, καθώς και των ανοιχτών συντονιστικών επιτροπών τους. Ενός φοιτητικού κινήματος που θα συμβάλλει στην ποιοτική αναβάθμιση των Γενικών Συνελεύσεων και του Πανελλαδικού Συντονιστικού που θα συγκροτείται στη βάση της εργατικής δημοκρατίας με αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους από τις ίδιες τις γενικές συνελεύσεις. Ενάντια σε οποιαδήποτε προσπάθεια συγκρότησης της Ε.Φ.Ε.Ε. και των τοπικών οργάνων της που θα κινείται στην προοπτική γραφειοκρατικοποίησης του φοιτητικού κινήματος και των διαδικασιών του και θα παίζει το ρόλο επίσημου συνομιλητή με την εκάστοτε κυβέρνηση. Ενάντια της συγκρότηση κομματικών, αυτοαναφορικών δομών, που δρουν ενάντια στις Γενικές Συνελεύσεις και διασπαστικά ως προς τις μαζικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των συλλόγων (π.χ. ΜΑΣ) .

Βασικός μοχλός και πυροκροτητής του φοιτητικού κινήματος αποτελεί το επιτυχημένο εγχείρημα των σχημάτων της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης. Με ξεκάθαρο ηγεμονικό – πρωτοπόρο ρόλο στις πρόσφατες μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του, με διακριτό, ριζοσπαστικό και ανεξάρτητο λόγο και παρέμβαση μέσα στις σχολές κόντρα στις συντεχνιακές λογικές, κόντρα στις παρατάξεις – ιμάντες μεταβίβασης κομματικών οδηγιών.

ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ,

ΤΩΝ ΑΝΥΠΟΧΩΤΗΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

Στα είκοσι χρόνια της η Ε.Α.Α.Κ. έχει παίξει πρωτοπόρο ρόλο στον ορισμό και την οριοθέτηση μιας άλλης Αριστεράς, των ανυποχώρητων ανατρεπτικών αγώνων διαρκείας, που μορφώνει τους αγωνιστές μέσα στη φλόγα του κινήματος, ανεξάρτητα και σε ρήξη με την αστική ιδεολογία, που αναδεικνύει την ανάγκη για μία άλλη κοινωνία. Η Ε.Α.Α.Κ. έρχεται να εκφράσει και να συνδεθεί με το ευρύτερο αντικαπιταλιστικό ρεύμα που δυναμώνει στην κοινωνία. Θα προχωρήσει σε πρωτοβουλίες κοινού πολιτικού συντονισμού με όλα τα σχήματα στους εργασιακούς, εκπαιδευτικούς και μαθητικούς χώρους ώστε η Αντικαπιταλιστική Αριστερά να εμφανιστεί ενιαία και με τους καλύτερους δυνατούς όρους στους κοινωνικούς αγώνες της επόμενης περιόδου. Το κίνημα έχει ανάγκη την αυτοτελή παρουσία της Αντικαπιταλιστικής Επαναστατικής Αριστεράς ιδιαίτερα τώρα που η ταξική επίθεση από του αστούς εντείνεται. Με επίγνωση των μέχρι τώρα αδυναμιών της η Ε.Α.Α.Κ επιδιώκει την εμβάθυνση της πολιτικής - ιδεολογικής σύγκλισης των δυνάμεών της σε βαθύτερο πολιτικό - ιδεολογικό επίπεδο, με χάραξη μίας μακροπρόθεσμης στρατηγικής για τα μέτωπα μέσω ενός δημοκρατικού μοντέλου οργάνωσης που θα διασφαλίζει την πολυφωνία και θα προάγει τη βαθύτερη πολιτική ενοποίηση και με στόχο το δεύτερο γύρο της νικηφόρας επανεμφάνισης του κινήματος, θα πρέπει να είναι το επίδικο.

ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΕΕ – ΔΝΤ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

Κάτω η συγκυβέρνηση-πραξικόπημα της αστικής ενότητας. Ανατροπή του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ- ΔΗΣΥ , της ΕΕ, του ΔΝΤ ,των τραπεζιτών, πολυεθνικών, ΣΕΒ
Δεν πληρώνουμε την κρίση τους- Διαγραφή του χρέους - Άμεση παύση πληρωμών.
Εθνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο.
Ανατροπή του μνημονίου και όλων των αντιδραστικών νόμων και νομοσχεδίων.
Βαριά φορολογία για το κεφάλαιο. Καμία δαπάνη για εξοπλισμούς. Δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας.
Έξω από ΕΕ – ΟΝΕ – ΔΝΤ από τη σκοπιά των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων. Άμεση διάλυση τους γιατί είναι ενάντια στα συμφέροντά των εργαζομένων και της νεολαίας.
Ανατροπή του σύγχρονου πολιτικού – οικονομικού αυταρχισμού και των αλλεπάλληλων λευκών πραξικοπημάτων. Συγκρότηση οργάνων επιβολής των λαϊκών αναγκών που θα εκφράζουν τη Δημοκρατία του Αγωνιζόμενου Λαού.
Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών
Κάτω το επαίσχυντο Σύμφωνο πρώτης Απασχόλησης για τη νεολαία, που ορίζει πρώτο μισθό το 592 ευρώ.
Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, 1400 ευρώ κατώτατος μισθός, αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις.
Πλήρη, δημόσια, καθολική και υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση. Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, οι εισφορές να καταβάλλονται αποκλειστικά από κράτος και εργοδότες.
Να απαγορευτούν οι απολύσεις. Μείωση των ωρών εργασίας, 35-ωρο - 5μερο - 7ωρο. Επίδομα ανεργίας ίσο με το βασικό μισθό.
Ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου και όλων των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στην εκπαίδευση. Όχι στην μετατροπή του πανεπιστημίου σε μεταδευτεροβάθμιο ίδρυμα της αγοράς και του Μνημονίου. .
Κάτω όλοι οι αντιεκπαιδευτικοί-αντεργατικοί νόμοι και νομοσχέδια. Απόσυρση του νόμου για τα κολέγια, για τη Δια Βίου Μάθηση, για την αξιολόγηση, για το ΔΟΑΤΑΠ. Απόσυρση του νόμου για τα μεταπτυχιακά που επιβάλλει τους κύκλους σπουδών, την αγοραία λογική στη λειτουργία των ιδρυμάτων και τα δίδακτρα. Απόσυρση του νόμου για την έρευνα.
Καμία αναθεώρηση του Συντάγματος. Πάλη ενάντια στη συνολική πολιτική αντιδραστική στροφή που επιχειρείται στο επίπεδο των πολιτικών θεσμών.
Απεμπλοκή από Μπολόνια – ΚΕΧΑΕ και όλες τις συμφωνίες της ΕΕ για την Εκπαίδευση. Άμεση διάλυση του ΚΕΧΑΕ. Σύγκρουση με την πολιτική κυβέρνησης -ΕΕ- κεφαλαίου με μέτωπο κοινών συμφερόντων, των φοιτητών –σπουδαστών –μεταπτυχιακών –εργαζόμενων. Όχι στο ευρωπαϊκό πλαίσιο προσόντων.
Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων σε ΑΕΙ – ΤΕΙ. Να καταργηθούν οι εργολαβίες.
Κατοχύρωση του ασύλου στα πανεπιστήμια και διεύρυνσή του σε σχολεία και χώρους δουλειάς.
Πάλη ενάντια σε κάθε σύνδεση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τις ανάγκες της καπιταλιστικής αγοράς και των επιχειρήσεων. Όχι στα επιχειρηματικά – ανταποδοτικά κριτήρια λειτουργίας της εκπαίδευσης.
Όχι στον κατακερματισμό της εκπαίδευσης και την πολυδιάσπαση της μαθητικής και σπουδάζουσας νεολαίας σε ΚΕΣ, ΙΕΚ, ΚΕΚ, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ. Κατάργηση των ΚΕΣ -ΚΕΚ- ΙΕΚ.
Ενιαίο 12χρονο δημόσιο και δωρεάν σχολείο, για όλα τα παιδιά, με ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες χωρίς ταξικούς – οικονομικούς – εξεταστικούς φραγμούς
Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση, Δημόσια και Δωρεάν για όλους, με μία σχολή ανά γνωστικό αντικείμενο και όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα στο πτυχίο
Δωρεάν σίτιση, στέγαση και όλων των απαραίτητων συγγράμματα για όλους. Καμία επιβολή ενοικίου στις φοιτητικές εστίες. Δωρεάν χορήγηση πάσο από τις Γραμματείες. Ενιαίος δημόσιος φορέας διαχείρισης της φοιτητικής μέριμνας με αυτόνομο κονδύλι από τον κρατικό προϋπολογισμό που θα ελέγχεται από τους φοιτητικούς συλλόγους και τα εργατικά σωματεία
Μπλόκο στην πολεμική έρευνα, τον τρομονόμο, τον κουκουλονόμο, την ευρωσυνθήκη. Να σταματήσει εδώ και τώρα η αστυνομοκρατία. Να καταργηθούν τα ΜΑΤ και όλες οι ειδικές δυνάμεις καταστολής. Αφοπλισμός της αστυνομίας. Κατάργηση της χρήσης χημικών και δακρυγόνων.
Να ακυρωθούν άμεσα τα τερατώδη εξοπλιστικά σχέδια για τις ανάγκες του ιμπεριαλισμού και του αναβαθμισμένου ρόλου της ελληνικής ολιγαρχίας στην περιοχή. Έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και τον Ευρωστρατό – Διάλυσή τους.
Μείωση της στρατιωτικής θητείας. Πλήρη δημοκρατικά δικαιώματα στους στρατευμένους. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα, όχι στη στράτευση στα 18. Κίνημα μαζικό μέσα κι έξω απ’ το στρατό.

Παρέμβαση της ΡΑΦ-ΕΑΑΚ στο διήμερο 26-27/11/11

2011-11-30T08:15:00.000-08:00

Περί των νέων κοινωνικοπολιτικών συνθηκών και του φοιτητικού κινήματος.

Η ιστορία αλλάζει σελίδα στη νέα χιλιετία.

Εισαγωγή

Έχουν ιδιαίτερη συμβολική κι αισθητική αξία οι συμπτώσεις της ιστορίας όπως η σημερινή, όπου η αρχή της νέας χιλιετίας σύμφωνα με το δυτικό ημερολόγιο σημαδεύεται από την κρίση που διανύουμε. Μία κρίση, η οποία σε πείσμα πάρα πολλών (αστικών ή και αριστερών-οπορτουνιστικών) αναλύσεων αποδεικνύει πως πρόκειται για κάτι παραπάνω από «άλλη μία» περιοδική κρίση του Καπιταλισμού. Πρόκειται για μια κρίση που σηματοδοτεί ποιοτικές αλλαγές μιας σειράς χαρακτηριστικών του.

Όλο και μειώνεται το ποσοστό κέρδους που μπορεί να αποσπάσει το Κεφάλαιο από την ανθρώπινη εργασία, και όλες οι προσπάθειές του να κερδίσει χρόνο ζωής φτάνουν στο τέλος τους η μια μετά την άλλη (π.χ. παγκοσμιοποίηση, διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέa). Αυτή η αδυναμία εύρεσης διεξόδου από την πτώση του ποσοστού κέρδους είναι ο πυρήνας της κρίσης που διανύουμε.

Από τη μία οξύνονται απίστευτα οι αντιθέσεις μεταξύ κομματιών του ίδιου του Κεφαλαίου (π.χ. ανταγωνισμός μεταξύ εθνικών Κεφαλαίων, τάσεις διάλυσης του Ευρώ, αντιθέσεις παραγωγικού-χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου), κι από την άλλη όλα αυτά τα κομμάτια στέκουν παγκοσμίως ενωμένα απέναντι στους εργαζόμενους. Κινητοποιούν κάθε μηχανισμό που έχουν στη διάθεσή τους για να πετύχουν μια άμεση και βίαιη αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ του Κεφαλαίου και σε βάρος των εργαζομένων, ακόμα κι αν χρειάζεται να κάψουν κάθε «κοινωνική εφεδρεία» που είχαν ποτέ.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έκφανση αυτής της διαδικασίας είναι το νέο μοντέλο διακυβέρνησης: οι αστοί θεωρούν πως πλέον δεν χρειάζεται να εμπιστεύονται σε πολιτικό προσωπικό τη διαχείριση των κοινωνικών αντιδράσεων. Εκτιμώντας πως δεν υπάρχει «αντίπαλο δέος», προχωρούν σε (δοκιμαστική μέχρι στιγμής) δημιουργία κυβερνήσεων τεχνοκρατών. Συγκυβερνήσεων στις οποίες παράγοντες του Κεφαλαίου κυβερνούν οι ίδιοι, χωρίς να ενδιαφέρονται για κάποιου τύπου εκλογική «κοινοβουλευτική νομιμοποιήση». Πολιτεύονται με την αλαζονεία των «μπανανιών» της Λατινικής Αμερικής, επιβάλλοντας αναδιανομή κοινωνικού πλούτου χωρίς προηγούμενο.

Πιλοτική εφαρμογή αυτού του μοντέλου στις συνθήκες της κρίσης είναι κι η τωρινή συγκυβέρνηση. Μίλησε πιο ξεκάθαρα από ποτέ η ταξική ταυτότητα των αστικών κομμάτων, αφήνοντας στην άκρη κάθε τυπικό προσωπείο. Από τη μία έτσι αφοπλίζεται πολιτικά μεγάλο κομμάτι του λαού, το οποίο ελπίζει σε μια λύση μέσω κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Από την άλλη ανοίγει ο δρόμος για απεγκλωβισμό από τις αυταπάτες του δικομματικού μοντέλου. Ο βασιλιάς μπορεί να είναι πλέον γυμνός, αλλά αυτό θα αποκτήσει σημασία μόνο όταν ο λαός αρχίσει να γράφει τις εξελίξεις, με πόλο συσπείρωσης την Αριστερά.

Πλέον το πεδίο της πολιτικής πάλης είναι πολύ πιο αφιλόξενο, αλλά και πολύ πιο ξεκάθαρο: Οι δυνάμεις του Κεφαλαίου κυβερνούν σαν σύγχρονη απολυταρχία κι η Αριστερά βρίσκεται απέναντί τους.

Τέρμα πια στις αυταπάτες ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες!

Κεφάλαιο πρώτο: Νέα χαρακτηριστικά εργαζομένων και φοιτητών

Στο σημερινό δυτικό κόσμο, τα εργατικά στρώματα εμφανίζουν μια σειρά χαρακτηριστικά διαφορετικά από παλιότερα, τα οποία αξίζει να δούμε, καθώς αλλάζουν μια σειρά υποκειμενικοί παράγοντες της, οι απαιτήσεις από την Αριστερά, οι δυνατότητες κι οι τρόποι παρέμβασης.

Πρώτο στοιχείο είναι η (χάρις την παγκοσμιοποίηση) μετακίνηση μεγάλου μέρους της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής στην ανατολική Ασία και σε άλλες χώρες με πλήρως εκμεταλλεύσιμο εργατικό δυναμικό και αδύναμο εργατικό κίνημα. Μέρος της πολύ μεγαλύτερης υπεραξίας που αποσπάται έτσι διοχετευόταν και στα μεσαία στρώματα των πιο ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών.

Δεύτερο στοιχείο είναι η αντιφατική πορεία της ιμπεριαλιστικής φάσης του καπιταλισμού. Από τη μία, δημιουργούνται όλο και πιο τεράστιοι επιχειρηματικοί κολοσσοί, συγκεντρώνοντας τεράστια οικονομική και πολιτική δύναμη συγχωνευόμενες μεταξύ τους και εξαφανίζοντας προοδευτικά μέρος του «μικρού κεφαλαίου». Την ίδια στιγμή όμως, δημιουργούνται πάμπολλες μικρές εταιρείες οι οποίες αναλαμβάνουν ρόλο «υπεργολάβου», αναλαμβάνοντας επιμέρους λειτουργίες των κολοσσών. Π.χ. κατασκευαστικές εταιρείες που απασχολούν πολλές μικρότερες (συχνά εναλλάξ) για λειτουργίες όπως λογιστικά, επενδυτικά, φορολογικά, μηχανικά, μελέτες κλπ.

Τρίτο στοιχείο είναι η όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα με την οποία το εργατικό δυναμικό αλλάζει εργασία και αντικείμενο. Εξαφανίζεται η σχετική σταθερότητα που είχε ο εργαζόμενος, μέχρι του σημείου να χρειάζεται να αλλάζει συχνά όχι μόνο δουλειά, αλλά και αντικείμενο.

Τέταρτο στοιχείο είναι η πολύ διευρυμένη πρόσβαση των εργαζόμενων στρωμάτων στο εκπαιδευτικό σύστημα, πράγμα που εξασφαλίζει ένα υψηλότερο επίπεδο νοητικής συγκρότησης και κατανόησης. Άλλος ένας λόγος για τον οποίο προωθείται η πλήρης υποταγή της παρεχόμενης γνώσης στην επιχειρηματική λογική, ώστε ν’ αντιμετωπιστεί η επαναστατική προοπτική ενός μορφωμένου προλεταριάτου.

Αποτελέσματα:

Τα εργαζόμενα στρώματα στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού έχουν πλέον πολύ πιο μικροαστικά αντανακλαστικά κι εύκολα πειθαναγκάζονται να ταυτίσουν τα συμφέροντά τους με τα συμφέροντα του Κεφαλαίου.
Είναι δυσανάλογα μικρό σε αριθμό και το δυνητικά πιο επαναστατικό κομμάτι της εργατικής τάξης, το βιομηχανικό προλεταριάτο.
Η πολυδιάσπαση των εργασιακών χώρων, η εργασιακή αστάθεια, η μαύρη εργασία δυσχεραίνουν τη δημιουργία σωματείων, τα οποία εκ των πραγμάτων είναι πολύ μικρότερα και διάσπαρτα.
Γίνεται πολύ πιο δύσκολη η δόμηση αλληλεγγύης και συνείδησης ταξικού αγώνα, καθώς ο εργαζόμενος βρίσκεται για πραγματικά προσωρινό χρονικό διάστημα στον εργασιακό του χώρο.
Η κλασική συνταγή παρέμβασης που ξεκινά από τους οικονομικούς αγώνες σωματείου και τους εξελίσσει σε πολιτικούς γίνεται πιο δύσκολη λόγω των παραπάνω κι επειδή η διάλυση των συλλογικών συμβάσεων κι εργασιακών δικαιωμάτων συσκολεύει πάρα πολύ οποιαδήποτε οικονομική διεκδίκηση ξεπερνά τα όρια του ενός σωματείου.
Εμφανίζεται η αναγκαιότητα νέων φορέων που θα ξεκινούν από πολύ νωρίτερα τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες, με ευρύτερη βάση από αυτή που μπορεί να εξασφαλίσει ένα σωματείο.
Η υψηλότερη μόρφωση των εργαζόμενων στρωμάτων ενισχύει ρεφορμιστικές τάσεις τους, στο μέτρο που η Αριστερά δεν έχει ακόμα απτή και πλήρη πρόταση εξουσίας για το σήμερα, και αφήνει τον Καπιταλισμό να έχει τη μόνη σαφή πρόταση για το πώς να λειτουργεί ο κόσμος.
Από την άλλη, ανεβάζει την πήχη για την Αριστερά και δίνει στο λαό όλο και μεγαλύτερες δυνατότητες να βγει στο προσκήνιο και να δημιουργήσει δικές του δομές που μπορούν να αποτελέσουν «πόλο εξουσίας». Άλλωστε, μια βασική αντίφαση του Καπιταλισμού είναι το ότι δίνει στους εργαζόμενους τα «εργαλεία» που χρειάζονται για να λειτουργήσουν οι ίδιοι την οικονομία. Δημιουργεί ένα εργατικό δυναμικό που δε χρειάζεται πλέον αφεντικά.
Από αυτή την πλευρά, μια κομμουνιστική κοινωνία είναι σήμερα πιο επιτεύξιμη από ποτέ.

Στο πλαίσιο των παραπάνω, πρέπει να αναγνωρίσουμε μερικά ειδικά χαρακτηριστικά του φοιτητικού σώματος:

Πρώτον, στην Ελλάδα πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο μέρος του νέου πληθυσμού. Είναι διαταξικό, με μια μειωμένη παρουσία των πιο φτωχών στρωμάτων. Αυτός ο ταξικός αποκλεισμός εντείνεται τάχιστα, με διάφορες μορφές, από την ανεργία των γονέων μέχρι τις πανελλήνιες εξετάσεις.

Δεύτερον, βρίσκεται κατ’ αρχήν εκτός παραγωγής, υπό την έννοια ότι δεν εργάζεται, ή εργάζεται με ειδικούς όρους (διάφορες μορφές μεταπτυχιακών-διδακτορικών κλπ.). Ως εκ τούτου, δύσκολα αποκτά ταξική συνείδηση, καθώς λείπουν οι συνθήκες ύπαρξής της. Αυτό το σημείο όμως δεν είναι στατικό, καθώς όλο και μεγαλύτερο μέρος πλέον δουλεύει παράλληλα με τις σπουδές του, αν και με πλήρως ελαστικές και προσωρινές μορφές εργασίας.

Τρίτον, ενώ παλαιότερα η τριτοβάθμια εκπαίδευση παρήγαγε το πιο ευνοημένο κομμάτι του εργατικού δυναμικού, κυρίως της μεσαίας τάξης, τα τελευταία χρόνια αυτό προλεταριοποιείται βιαίως. Η ανεργία σχεδόν των μισών νέων κι ο καλπάζων ρυθμός της ελαστικής εργασίας το δείχνουν περίτρανα. Μπορούμε να πούμε πως η ταξική του προοπτική τσαλαπατά τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του.

Τέταρτον, λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δοκιμάζονται πάνω του όλες οι νέες επιταγές της αγοράς («λιγότερη γνώση», πολυδιάσπαση, ελαστική εργασία-stage κλπ.)

Βάσει των παραπάνω, το φοιτητικό σώμα, σε αντιστοιχία και με την υπόλοιπη κοινωνία, εμφανίζει ταυτοχρόνως τάσεις χειραφέτησης κι υποταγής: Αφ’ ενός, έχει μεγάλες δυνατότητες στο να αποφασίσει, να οργανώσει και να διεξάγει αγώνες και διεκδικήσεις. Αφ’ ετέρου, όσο δε βρίσκει το πρόγραμμα τακτικών και στρατηγικών διεκδικήσεων, μα ούτε και τις μορφές διεξαγωγής, οργάνωσης και συντονισμού της ταξικής πάλης σε κάθε χώρο (για οικονομία λόγου σε αυτό το κείμενο, εν συντομία δομές), τείνει να υποταχθεί μπροστά στο βάρος της επίθεσης.

Κεφάλαιο δεύτερο: Απαιτείται απάντηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος

Το Κεφάλαιο ξεδιπλώνει ταχύτατα όλο το πρόγραμμα της ταξικής επίθεσης του και βάζει σε λειτουργία κάθε μηχανισμό που έχει στη διάθεσή του για να το επιβάλλει. Υπ’ αυτό το πρίσμα, και το εργατικό-λαϊκό κίνημα πρέπει να εξετάσει στρατηγικά και τακτικά την απάντησή του και να την επιβάλλει.

Πρώτα και κύρια, πραγματική απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο από ένα πανκοινωνικό-πανεργατικό μέτωπο, καθώς η επίθεση του Κεφαλαίου είναι πιο συνολική και πολύπλευρη από ποτέ.

Εκτιμούμε πως ραχοκοκκαλιά αυτού του παλλαϊκού κινήματος μπορεί να είναι μόνο το εργατικό κίνημα, και πως μπορεί να συγκροτηθεί μόνο στη βάση στόχων που θα διασφαλίζουν τα συμφέροντα του λαού, κόντρα στις απαιτήσεις και τα συμφέροντα εργοδοτών-τραπεζιτών-δανειστών-ιμπεριαλιστών.

Στις σημερινές συνθήκες μάλιστα, φαίνεται πως ο Καπιταλισμός δε θέλει, αλλά και δε μπορεί να κάνει παραχωρήσεις χωρίς κίνδυνο για την επιβίωσή του. Ως εκ τούτου, ένα πρόγραμμα των λαϊκών αναγκών εκ των πραγμάτων προωθεί την αλλαγή της κοινωνίας, καθώς δίνει τέρμα πια στις αυταπάτες και χωρίζει σε στρατόπεδα το Κεφάλαιο και τους εργάτες.

Νικηφόρο μέτωπο μπορεί να συγκροτηθεί μόνο στη βάση τακτικών στόχων και στρατηγικού οράματος, τα οποία να μπορούν να είναι ευρείας αποδοχής. Κάπου εδώ πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων διάφορες οπορτουνιστικές αντιλήψεις που αφαιρούν την πληρότητα και το όραμα για να πετύχουν μια ευρύτερη ενδοαριστερή και μόνο συνεννόηση, ή που βάζουν μαξιμαλιστικά αιτήματα, αδιαφορώντας για ο,τιδήποτε θα μπορούσε να τα συνδέσει με την ελληνική κοινωνία του σήμερα, ελέω «ιδεολογικής καθαρότητας».

Μια απόπειρα ψηλάφησης αυτής της παντιέρας είναι ένα εμπλουτιζόμενο σύνολο αιτημάτων γι ανατροπή και αυτής και κάθε αντεργατικής κυβέρνησης, σταθερή και αξιοπρεπή εργασία για όλους, αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των εργαζομένων, διαγραφή του χρέους τους, έξοδο από την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, εθνικοποίηση βασικών τομέων της παραγωγής και τραπεζικού συστήματος με εργατικό έλεγχο, διεκδίκηση δημοκρατικών δικαιωμάτων, λαϊκή κυριαρχία κι ανεξαρτησία από κάθε οικονομικό (και όχι μόνο) επικυρίαρχο.

Κεφάλαιο τρίτο: Ο ρόλος του φοιτητικού κινήματος σε αυτήν

Στα πλαίσια των παραπάνω, η Ε.Α.Α.Κ. πρέπει να εξετάσει τί ρόλο μπορεί να παίξει το φοιτητικό κίνημα, οργανώνοντας τις επιμέρους μάχες και διεκδικήσεις του κι εντάσσοντάς τες σ’ ένα ευρύτερο κοινωνικό-πολιτικό σχέδιο.

Κατ’ αρχάς, ο φοιτητικός πληθυσμός είναι κατά πλειοψηφία ο αυριανός εργαζόμενος πληθυσμός. Ως εκ τούτου, είναι τεράστιας σημασίας η ενημέρωση κι η πολιτική διαπαιδαγώγησή του, ώστε να έχει μαι βασική συνείδηση της θέσης του στην κοινωνία και την παραγωγή.

Δεύτερον, το φοιτητικό κίνημα έχει αποδείξει πως μπορεί υπό προϋποθέσεις να δράσει ως καταλύτης ευρύτερων κοινωνικών εξελίξεων, λόγω της μαχητικότητας και της μικρής του ανάγκης να αρκεστεί σε συμβιβασμούς. Μπορεί και πρέπει να σταθεί πλάι στις εργατικές διεκδικήσεις με κάθε τρόπο.

Τρίτον, αποτελείται από το πιο μορφωμένο κομμάτι της νεολαίας, οπότε πρέπει να μπορέσει μέσα από τις δομές του να παράξει πρόταγμα για την παιδεία των αναγκών του, συμβάλλοντας έτσι στη συνολική απαίτηση του λαού για το μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Τέταρτον, καθώς είναι πιο κοντά στην αιχμή της εξελισσόμενης γνώσης, πρέπει να την κρίνει, να εντάσσει με κάθε δυνατό τρόπο την εξέλιξή της στο συμφέρον του λαού και να τη χρησιμοποιήσει για να χτίσει την κοινωνία του αύριο.

Εν ολίγοις, πρέπει να αντιμετωπίσει τη γνώση και την εκπαίδευση σαν πεδίο ταξικής πάλης και να τα αξιοποιήσει με σκοπό να χτίσει το ίδιο το εργατικό-λαϊκό κίνημα, μέσα από τις δομές του την παραγωγή που θα υπάρχει, όχι για τους αστούς, αλλά για να καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες όλων μας.

Κεφάλαιο τέταρτο: Οι δομές του σήμερα

Σε κάθε ιστορική περίοδο, οι δομές είναι διαφορετικές, καθώς ακολουθούν τις ανάγκες και τα χαρακτηριστικά της εποχής. Δεδομένου του ότι βρισκόμαστε στην αρχή μιας νέας περιόδου της ιστορίας, πρέπει να συζητηθεί διεξοδικά σε κάθε ένα σχήμα της Ε.Α.Α.Κ. το ποιές μπορεί και πρέπει να είναι οι μορφές που έχει ανάγκη η εποχή που ζούμε.

Στις σημερινές συνθήκες, το εργατικό κίνημα δε βρίσκεται με επιθετικό κι οργανωμένο τρόπο στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων, αντιθέτως μάλιστα τις τελευταίες δεκαετίες βρίσκεται σε φάση σοβαρής ύφεσης, με τις προηγούμενες δομές του να έχουν ατονήσει, παρακμάσει, ενσωματωθεί, ή και να έχουν γίνει προδοτικές, με πιο χαρακτηριστικές τις εργοδοτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες. Υπό αυτές τις συνθήκες, δε μπορεί να υπάρξει κανενός είδους λύση «από τα πάνω». Λογικές αντικατάστασης των παρηκμασμένων δομών με «πιο αγωνιστικές» (σε φοιτητικά δεδομένα βλέπε φιλολογία περί ανασύστασης Ε.Φ.Ε.Ε. ή οργάνωσης γύρω από το ήδη υπάρχον και πολιτικά αποκρυσταλλωμένο Μ.Α.Σ.), ως τρόπο λύσης των πραγματικών προβλημάτων του κινήματος είναι τελείως ανεδαφικές.

Το πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό και οι όποιες δομές υπάρξουν θα έχουν νόημα ύπαρξης μόνο στο μέτρο που θα δημιουργηθούν από την ίδια την ανάγκη του κινήματος να οργανωθεί σε ανώτερο επίπεδο.

Ο λαϊκός παράγοντας είναι πλέον πιο ώριμος από προηγούμενες εποχές, όσο κι αν αυτό δεν αντικατοπτρίζεται ακόμα σε αντιπρόταση. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το ότι ένα κίνημα δευτερευούσης ιστορικής σημασίας όπως το «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» έχει πιο συνειδητό και ορθό αντικαπιταλιστικό λόγο από το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης.

Όλη η πείρα που έχουμε αποκομίσει το τελευταίο διάστημα στηρίζει την εκτίμηση αυτή, καθώς φαίνεται μια συνεχής ανάγκη του λαού να μπορέσει να βρει έναν τρόπο να συζητήσει, να βάλει σε μια σειρά ποιό είναι το δίκιο του και να το επιβάλλει. Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των προσπαθειών είναι η επιμονή σε συνελεύσεις βάσης. Γίναμε μάρτυρες μιας βεντάλιας πρωτόλειων δομών που βασίζονταν στο μοντέλο της Γενικής Συνέλευσης: Συντονιστικό Πρωτοβάθμεων Σωματείων, Λαϊκές Συνελεύσεις σε γειτονιές και Σύνταγμα, καταλήψεις υπουργείων από τους ίδιους τους εργαζόμενους τους, Συντονιστικό Συνελεύσεων και Καταλήψεων στο φοιτητικό κίνημα.

Εκτιμούμε πως αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή ο υποκειμενικός παράγοντας αρχίζει να ωριμάζει με μεγάλη ταχύτητα. Άλλωστε στις κρίσεις ο ιστορικός χρόνος συμπιέζεται εκπληκτικά. Εκτιμούμε πως βασικός άξονας όποιων δομών θελήσουν να καλύψουν τις σύγχρονες ανάγκες θα είναι πως η Συνέλευση Βάσης (με όποια μορφή, Γενική Συνέλευση σχολής, συνέλευση σωματείου, γειτονιάς κλπ.) πρέπει να είναι το βασικό κύτταρο των δομών.

Φυσικά όλες αυτές οι προσπάθειες έχουν τις επιμέρους αδυναμίες τους όσον αφορά τη χαμηλή πολιτικοποίηση, την έλλειψη πρακτικότητας κι αποτελεσματικότητας και τον κακώς εννοούμενο συνδικαλισμό. Κατά ένα μεγάλο μέρος οφείλονται και στα μικροαστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας τα οποία αναφέραμε στο πρώτο κεφάλαιο. Χρέος μας είναι κι από τη μεριά μας να τις εξαλείψουμε.

Για μια δομή στο φοιτητικό κίνημα συγκεκριμένα, θεωρούμε πως τα σχήματα της Ε.Α.Α.Κ. πρέπει να προχωρήσουν στα εξής βήματα στις σχολές:

Παγίωση των συχνών Γενικών Συνελεύσεων σε κάθε σύλλογο όπου αυτό είναι δυνατόν, με στόχο το να γίνονται μια το μήνα ή συχνότερα. Επιβάλλεται από τις καταστάσεις συνεχών εξελίξεων τις οποίες βιώνουμε και παγιώνει τη Συνέλευση ως το ανώτατο όργανο των ίδιων των φοιτητών.
Δεδομένου αυτού, σχετικό συντονισμό των ημερομηνιών των Γενικών Συνελεύσεων, ώστε να είναι απτή η ύπαρξη «γύρων συνελεύσεων». Με αυτόν τον τρόπο διευκολύνεται η παρέμβαση σε άλλους συλλόγους ώστε να μπουν σε αυτούς τους ρυθμούς.
Επιλογή από κάθε Συνέλευση ενός ή περισσότερων ανακλητών ατόμων που θα είναι επιφορτισμένα να την εκπροσωπήσουν, δεσμευμένα από την απόφαση που πάρθηκε.
Ως εκπρόσωποι των επιμέρους Γενικών Συνελεύσεων, να συγκροτούν το σώμα ενός Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων.
Το Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων θα δρα μεταξύ των γύρων συνελεύσεων, με σκοπό να συντονίζει τη δράση των επιμέρους Γενικών Συνελεύσεων. Μεταξύ των δράσεών του θα πρέπει να είναι ο συντονισμός κινητοποιήσεων, πορειών κι εξώστρεφων δράσεων, κι η σύνταξη ανακοινώσεων ή/και δελτίων τύπου μετά από γύρους συνελεύσεων και για έκτακτα γεγονότα.

Κεφάλαιο πέμπτο: Ο ρόλος των αριστερών δυνάμεων

Τέλος, πρέπει να δούμε ποιός είναι ο ρόλος που θέλουμε να παίξουμε ως αριστερές δυνάμεις. Όχι μόνο εντός των σχολών, αλλά και πώς μπορεί η ίδια η Ε.Α.Α.Κ. να συμβάλλει στην οικοδόμηση μιας νέας Αριστεράς που πραγματικά θα καλύπτει τις πολιτικές ανάγκες του λαού. Που θα μπορέσει να βοηθήσει στη διαμόρφωση προγράμματος εξουσίας από τον ίδιο το λαό, για τον ίδιο το λαό.

Κατ’ αρχήν, οι αριστερές δυνάμεις έχουν χρέος πολύ μεγαλύτερο από το να «έχουν δίκιο». Δεν έχουν χρέος μόνο να παρεμβαίνουν εκεί όπου πραγματικά εκτυλίσσεται η ταξική πάλη, μέσα κι έξω από χώρους δουλειάς, μέσα κι έξω από σωματεία, μέσα κι έξω από σχολές, μέσα κι έξω από το στρατό και ούτω καθ’ εξής.

Η Αριστερά θεωρεί εαυτόν με αναπόσπαστο τρόπο κομμάτι του εργατικού-λαϊκού-νεολαιίστικου κινήματος. Ακριβώς γι αυτό παρεμβαίνει με κάθε τρόπο, προσπαθώντας να έχει όσο το δυνατόν πιο διεισδυτική ματιά στις εξελίξεις. Είναι χρέος κάθε αριστερού και κάθε αριστερής συλλογικότητας να προσπαθεί να βάζει όλο και πιο ψηλά τον πολιτικό πήχη για το εαυτό της. Να προσπαθεί να βρίσκεται στην αιχμή του πολιτικού δόρατος του κινήματος και να θέτει την πιο ακριβή και πλήρη ανάλυσή της στην υπηρεσία του εργατικού-λαϊκού κινήματος.

Αυτό για τον κάθε έναν αγωνιστή της Αριστεράς μεταφράζεται σε προσωπική και συλλογική μελέτη, προβληματισμό, συλλογή και μοιρασιά πείρας και σκέψης. Σε προσωπική και συλλογική καθαρά πολιτική στάση στην επίλυση διαφωνιών. Στην εκτίμηση της δημιουργικότητας του ίδιου του κινήματος, αλλά και της δομημένης σκέψης. Στον τρόπο με τον οποίο δένει την πάλη στο σήμερα με το όραμα του αύριο. Σε μια συνολική στάση για την οποία θα μπορεί να είναι περήφανος ως επαναστάτης.

Ο λόγος που η Αριστερά πρέπει να θέτει τόσο ψηλά τον πήχη είναι πως θεωρούμε πως έχουμε να προσφέρουμε κάτι σοβαρό: πως είναι χρέος μας να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια ώστε η πολιτική παντιέρα του εργατικού-λαϊκού κινήματος να είναι νικηφόρα, πλήρης και στοχευμένη εκεί που πρέπει να είναι, να καλύπτει τις ανάγκες του λαού, να ξεπερνά τα σάπια δεσμά του Καπιταλισμού και να εμπνέει τον καθένα για να χτίσει ένα νέο κόσμο.

Σε αυτή τη λογική κι η Ε.Α.Α.Κ., ως Αριστερή Κίνηση εντός των πανεπιστημίων πρέπει να παρεμβαίνει στα πεδία της ταξικής πάλης, στα συμφέροντα των φοιτητών, τις διεκδικήσεις των δικαιωμάτων τους, στις διεκδικήσεις που αφορούν την εργασία εντός κι εκτός του πανεπιστημίου, που αφορούν την κοινωνία και τη νεολαία.

Πρέπει κάθε σχήμα να δίνει κάθε μια επιμέρους μάχη μαζί με τη διεκδίκηση του οράματος. Να παλεύει από το «μικρό», σαν την ποιότητα σίτισης κι εστιών μέχρι το πιο μεγάλο, σαν την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και του σηπόμενου Καπιταλισμού. Να δίνει κάθε μια επιμέρους μάχη εντάσσοντάς την ουσιαστικά στο στρατηγικό στόχο της ανατροπής υπέρ μιας κοινωνίας των αναγκών μας.

Μέσα από τις μαζικές διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος να παλεύει για την παιδεία των αναγκών μας πέρα κι από τα επιμέρους. Να συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός προτάγματος του ίδιου του φοιτητικού κινήματος για την παιδεία των πραγματικών λαϊκών αναγκών. Να συμβάλλει αποφασιστικά στον εμπλουτισμό του και στην συγκεκριμενοποίηση του. Να το θέτει προς κρίση στις ίδιες τις μαζικές διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος, το μόνο υγιές πεδίο για να διαμορφωθεί και να κριθεί ένα πρόγραμμα.

Μέσα από αυτές τις διαδικασίες είναι που θα κυοφορηθεί η Αριστερά που έχει ανάγκη η εποχή μας, αυτή που θα εμπνεύσει τον κόσμο με την απτή της πρόταση για μια άλλη κοινωνία, μια κοινωνία για τους ανθρώπους που πραγματικά παράγουν τον ανθρώπινο πλούτο και πολιτισμό, κι όχι τους μπουρζουάδες που μας κρατούν υποδουλωμένους για να σφετερίζονται την εργασία μας.

Ρ.Α.Φ. ★ Ε.Α.Α.Κ.

ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

http://rafeaak.blogspot.com/

παρεμβαση της Ενωτικης Πρωτοβουλιας

2011-11-30T00:25:00.000-08:00

Κείμενο συμβολής της Ενωτικής Πρωτοβουλίας

Η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2007-2008 στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα επηρέασε σε σημαντικό βαθμό, την στρατηγική της αστικής τάξης αλλά και προσέδωσε νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στους λαϊκούς αγώνες. Η συντεταγμένη επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι δυνάμεις του κεφαλαίου ενάντια στα λαϊκά στρώματα μετά το ξέσπασμα της κρίσης, με τις μαζικές απολύσεις, τις μειώσεις μισθών, τη διόγκωση της ανασφάλιστης εργασίας, τη συμπίεση των λαϊκών στρωμάτων διαμορφώνουν μια ιδιότυπη δυσμενή πραγματικότητα για το σύνολο των εργαζομένων και οδηγούν όλο και περισσότερες κοινωνικές ομάδες στην εξαθλίωση.

Από την μια η όξυνση της επίθεσης και από την άλλη οι παραστάσεις συλλογικών αγώνων που είχε κυρίως η νεολαία οδήγησαν στο πρώτο μαζικό ξέσπασμα της λαϊκής οργής, αυτό της εξέγερσης του Δεκέμβρη, σηματοδοτώντας την απαρχή μιας σειράς κοινωνικών αγώνων στη χώρα μας. Είναι γεγονός ότι με το βάθεμα της οικονομικής κρίσης, τα πρώτα ξεσπάσματα της νεολαίας και των εργαζομένων, αν και αποτελούσαν μια μαζική απάντηση στη κατάσταση που διαμορφωνόταν, χαρακτηρίζονταν από το στοιχείο του αυθόρμητου.

Παρ' όλα αυτά, η καταλυτική συμβολή των πιο πρωτοπόρων κομματιών της αριστεράς και του εργατικού κινήματος στο ζήτημα της ρήξης με την κυβέρνηση και την ΕΕ, της διαγραφή του χρέους και της αντικαπιταλιστικής απάντησης στην κρίση, οδήγησε στο περαιτέρω πολιτικό βάθεμα των εργατικών αγώνων. Κάτι το οποίο αποτυπώθηκε στις μαζικές απεργίες των τελευταίων χρόνων, στην οργάνωση των λαϊκών αγώνων μέσα από τις πλατείες, στις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών και στα κινήματα “δεν πληρώνω” με αποκορύφωμα τη διήμερη απεργία στις 19-20 Οκτώβρη και την απρόσμενη εμφάνιση του λαϊκού παράγοντα στις παρελάσεις της 28ης Οκτώβρη.

Η παραπάνω κατάσταση δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα στην Ελλάδα, με την τεράστια πλέον πληττόμενη πλειοψηφία να ριζοσπαστικοποιείται και να αμφισβητεί το σύνολο της κυρίαρχης αστικής πολιτικής. Συγκεκριμένα, οι κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών είχαν ως χαρακτηριστικό την ιδιαίτερη μαζικότητα, αποφασιστικότητα και διάρκεια, με την πλειοψηφία του λαού να αμφισβητεί έμπρακτα πλέον τόσο τη φυσική καταστολή, όσο και τη στοχοποίηση και ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων, μέσω της εργοδοτικής τρομοκρατίας, της προπαγάνδας των ΜΜΕ κ.α. Οι διεργασίες αυτές εντός των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας, όρισαν τον λαϊκό παράγοντα ως τον πλέον καταλυτικό μοχλό στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας, οδηγώντας σε μια γενικευμένη πολιτική αστάθεια και σε πρωτόγνωρα σενάρια αστικής πολιτικής, συγκυβερνήσεων μηδενικής λαϊκής απεύθυνσης και κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού.

Μέσα σε αυτή την όξυνση των λαϊκών αγώνων, συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό και η μεγαλειώδης εμφάνιση του φοιτητικού κινήματος στα τέλη Αυγούστου. Η απότομη έξαρση των φοιτητικών κινητοποιήσεων υπήρξε αποτέλεσμα της ψήφισης του νέου νόμου πλαίσιο ως εξειδίκευση του μνημονίου στα πανεπιστήμια, των ευρύτερων κοινωνικών συνθηκών που βιώνει η σπουδάζουσα νεολαία και των κινηματικών διεργασιών που αναπτύχθηκαν εντός των ιδρυμάτων την προηγούμενη περίοδο.

Κατά τους δύο μήνες φοιτητικών κινητοποιήσεων, εμφανίστηκαν μέσα στα φοιτητικά αμφιθέατρα βαθιά πολιτικοποιημένα αγωνιζόμενα κομμάτια φοιτητών τα οποία χαρακτηρίζονταν από ιδιαίτερη μαζικότητα και διάρκεια. Καταλυτική συμβολή σε αυτό αποτέλεσε το ζήτημα ότι το φοιτητικό κίνημα από τις πρώτες μέρες εμφάνισής του δεν περιορίστηκε αποκλειστικά στο ζήτημα της ανατροπής του νόμου, αλλά κατάφερε να βαθύνει πολιτικά και να συνδέσει το αγωνιζόμενο κομμάτι των φοιτητών με το πρόταγμα της ανατροπής του συνόλου της κυρίαρχης πολιτικής και της κυβέρνησης. Παράλληλα συνέβαλε στην προσπάθεια να συνδεθεί ο αγώνας των φοιτητών με τον ευρύτερο λαϊκό παράγοντα, τους εργαζομένους, τις πλατείες και να αποτελέσει πυροδότη ευρύτερων κινηματικών διεργασιών και εξάρσεων. Εντός της ακαδημαϊκής κοινότητας η μαζικότητα και η μαχητικότητα των φοιτητών κατάφεραν να απονομιμοποιήσουν πλήρως ένα νόμο ψηφισμένο από 250 βουλευτές., οδηγώντας έτσι την πλειοψηφία των διοικήσεων των ιδρυμάτων να αδυνατούν να πάρουν αποφάσεις υπεράσπισης του νέου νόμου, δημιουργώντας σημαντικά αναχώματα στην περαιτέρω εφαρμογή του. Ουσιαστική συμβολή του φοιτητικού κινήματος στο κοινωνικό επίπεδο αποτέλεσε το γεγονός ότι κατάφερε να κινητοποιήσει μεγάλα κομμάτια μαθητών, οδηγώντας σε μια πρωτόγνωρη εμφάνιση του μαθητικού κινήματος με εκατοντάδες καταλήψεις σχολείων πανελλαδικά καθώς επίσης ότι κατάφερε να συναντηθεί με πλατιά κομμάτια εργαζομένων, στις μεγαλύτερες μετά την μεταπολίτευση απεργιακές κινητοποιήσεις των προηγούμενων δύο μηνών. Τέλος, το φοιτητικό κίνημα μέσα από τον μεγαλειώδη αγώνα που έδωσε, έκανε ένα σημαντικό βήμα για τον ίδιο του τον εαυτό, αφήνοντας παρακαταθήκη για τις περαιτέρω μάχες της νεολαίας.

Από την άλλη πλευρά είναι σημαντικό να εξετάσουμε και κάποιους παράγοντες οι οποίοι έπαιξαν ανασταλτικό ρόλο στην κλιμάκωση των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Καταρχήν το φοιτητικό κίνημα δεν κατάφερε να σπάσει την πολιτική απομόνωση και το “τείχος σιωπής” που του επέβαλε συντεταγμένα το αστικό μπλοκ εξουσίας. Συγκεκριμένα δείξαμε σχετική αδυναμία στο να πάρουμε κινηματικές πρωτοβουλίες μαζικής κοινωνικής απεύθυνσης. Δε δημιουργήσαμε εκείνα τα πολιτικά γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν τροφοδοτικά για τη συνέχιση και κλιμάκωση του φοιτητικού αγώνα καθώς επίσης και να εμπλέξουν ενεργά το σύνολο των αγωνιζόμενων φοιτητών στις δράσεις του φοιτητικού κινήματος. Βασική πλευρά αδυναμίας μας ήταν ότι δεν καταφέραμε σε ικανοποιητικό βαθμό να συγκροτήσουμε ένα πανεκπαιδευτικό κίνημα ενάντια στη συνολικότερη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, να συνδεθούμε οργανικά με τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια της εργασίας καθώς και να συνάψουμε ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες. Τέλος ως ΕΑΑΚ, δεν δείξαμε εκείνα τα αντανακλαστικά και την πολιτική ωριμότητα, ώστε να καταφέρουμε να συνεδριάσουμε και να οργανώσουμε τους φοιτητικούς αγώνες την στιγμή που ξέσπασε το φοιτητικό κίνημα.

Οι δυνάμεις μας παρ' όλα αυτά, στο φόντο της οικονομικής κρίσης και των επιταχυνόμενων πολιτικών εξελίξεων, οφείλουν να συμβάλουν στην κλιμάκωση του αγώνα των εργαζομένων και της νεολαίας ενάντια στη βάρβαρη επίθεση, στη συγκρότηση κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών με σκοπό τον παλλαϊκό ξεσηκωμό για την ανατροπή της κυβέρνησης. Στο χώρο των πανεπιστημίων αυτός ο στόχος εξειδικεύεται με τη συγκρότηση ενός μαζικού ρεύματος στη νεολαία. Ρεύμα ανατροπής της πολιτικής που οδηγεί στην εξαθλίωση την πλειοψηφία των νέων εργαζομένων. Αναγκαίο λοιπόν είναι να ορίσουν οι δυνάμεις μας ένα σύγχρονο πρόγραμμα πάλης, με αναγκαία προϋπόθεση την αναβάθμιση των πολιτικών μας διαδικασιών, με σκοπό τα σχήματα της ΕΑΑΚ να παλεύουν μέσα από έναν ενιαίο πολιτικό και κινηματικό σχεδιασμό. Ζήτημα το οποίο θα αναβαθμίσει σε σημαντικό βαθμό την αποτελεσματικότητα μας, αποφεύγοντας διαλυτικές διαδικασίες εντός του μορφώματος και των σχημάτων.

Είναι στοίχημα για τις δυνάμεις μας, να συγκροτήσουν εκείνες τις πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες εντός των πανεπιστημίων, με από κοινού διαδικασίες των φοιτητών και των εργαζομένων για την ανατροπή του συνόλου της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Να συμβάλλουμε σε ένα μαζικό κοινωνικό ρεύμα για την ανατροπή της κυρίαρχης αστικής πολιτικής και κάθε κυβέρνησης που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Να στοιχειοθετήσουμε τις σύγχρονες ανάγκες της νεολαίας και να δώσουμε την μάχη για το πανεπιστήμιο και την εκπαίδευση της γενιάς μας. Να θέσουμε το ζήτημα της εξόδου της χώρας από την ΕΕ, της διαγραφής του χρέους, της κρατικοποίησης των τραπεζών και των στρατηγικών παραγωγικών μονάδων με σκοπό η παραγωγή και τα αγαθά να είναι στα χέρια του λαού. Είναι ανάγκη τέλος για τις δυνάμεις μας να συμβάλλουν στην αναβάθμιση της ενιαίας έκφρασης του φοιτητικού κινήματος μέσω του οριζόντιου συντονισμού των συλλόγων και των συνελεύσεων τους. Σκοπός είναι η πολιτική και ο σχεδιασμός του φοιτητικού κινήματος να παράγεται από τον κόσμο του αγώνα, με εκπροσώπους από τις συνελεύσεις και τα συντονιστικά των φοιτητικών συλλόγων για την περαιτέρω δράση και οργάνωση του φοιτητικού κινήματος με ποιοτικά ανώτερα χαρακτηριστικά ουσιαστικής δημοκρατίας.

Ενωτική Πρωτοβουλία

ΟΛΟΙ στην Γ Ε Ν Ι Κ Η α π ε ρ γ ι α

2011-11-29T12:36:00.000-08:00

ΚΕΙΜΕΝΟ-καλεσμα στη ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

2011-11-27T14:49:00.000-08:00

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ

2011-11-27T14:40:00.000-08:00

LUCAS PAPADEMOS

2011-11-21T04:36:00.000-08:00

καλεσμα στην κοινωνια απο το ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ εν οψει 17ης Νοεμβρη

2011-11-18T10:12:00.000-08:00

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΑ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

Η κρίση που μαστίζει όλο τον καπιταλιστικό κόσμο και ιδιαίτερα την ευρωζώνη και την Ελλάδα βαθαίνει και περιπλέκεται. Τρία χρόνια μετά το ξέσπασμά της, κόντρα στις προβλέψεις των «ειδικών» η παγκόσμια οικονομία οδηγείται σε μια περίοδο παρατεταμένης ύφεσης. Η μόνη λύση που προβάλλεται σα δυνατή από τους, «από τα πάνω», είναι η επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των λαών. Στην Ελλάδα, μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, που έρχεται να επιβάλλει βάρβαρα μέτρα (χαράτσια, ενιαίο μισθολόγιο, εργασιακή εφεδρεία), οι δυνάμεις του κεφαλαίου σχεδιάζουν μια ακόμη μεγαλύτερη επίθεση απέναντι στην κοινωνία. Αυτή την κατεύθυνση υπηρετεί η απόφαση της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ για “κούρεμα” του ελληνικού χρέους, που χρεοκοπεί τα ασφαλιστικά ταμεία, τα χρήματα δηλαδή που συσσώρευαν γενιές επί γενεών για ασφάλιση και περίθαλψη.

Παρόλα αυτά η ζώνη της αμφισβήτηση αυτής της πολιτικής κάθε μήνα ολοένα και διευρυνόταν. Οι δρόμοι αλλά και οι δεκάδες καταλήψεις υπουργείων έδωσαν διέξοδο και έκφραση στη συσσωρευμένη οργή του κόσμου που πλήττεται. Το «Όχι» που τρόμαξε τους αστούς, που κλόνισε την κυβέρνηση και όλο το πολιτικό σύστημα ήταν το συγκλονιστικό, μαζικό και ανυπόταχτο λαϊκό «Όχι» που παρέλασε την 28η Οκτώβρη ενάντια στη «νέα κατοχή» της ΕΕ και των αγορών. Που έσβησε μέσα σε μια μέρα τους πανηγυρισμούς για το κούρεμα του χρέους και έπιασε το νήμα από την μεγαλειώδη 48ωρη πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 19-20 Οκτώβρη. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τελικά οδηγήθηκε σε παραίτηση από την φοβερή πίεση που ασκούσε σε αυτήν η μαζική εισβολή του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο, γεγονός που κατέστησε αδύνατη από την ίδια την απρόσκοπτη προώθηση της πολιτικής του κεφαλαίου. Στόχος της μεταβατικής κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» και συνεργασίας που την αντικαθιστά, είναι να κερδηθεί χρόνος για το πολιτικό σύστημα ώστε να ψηφιστεί η δανειακή σύμβαση και ο νέος προϋπολογισμός, που θα ισοπεδώσει τα λαϊκά δικαιώματα. Επίσης στόχος αυτής είναι η συγκέντρωση όλων των αστικών δυνάμεων για να παγώσουν οι αντιδράσεις, να ανακοπεί η ορμή του κινήματος και μετά να το χτυπήσουν.

Το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα μπορεί να ανατραπεί. Στο τρίτο μεγάλο κύμα αγώνα θα θαφτεί η νέα κυβέρνηση του κεφαλαίου. Η κυβέρνηση της συμμορίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, του τραπεζίτη Παπαδήμου, η οποία παρά τη στήριξη του σάπιου κόσμου που υπηρετεί, δε θα πάρει καμία πίστωση χρόνου από το λαό. Η κλιμάκωση των αγώνων, ειδικά μπροστά στην 17η Νοέμβρη, μπορεί να αναδειχθεί σε ένα νέο μεγάλο σταθμό ανατροπής.

Η νέα κυβέρνηση, παρόλα αυτά στο φοιτητικό κίνημα θυμίζει και τη «δική του» αντιπαράθεση με την πολιτική τους. Την αντιπαράθεση που εγκαινιάστηκε στις 24 Αυγούστου, με τη ψήφιση του νόμου για τα πανεπιστήμια. Όπως και τώρα το μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ με τη στήριξη της ΔΗΣΥ προσπαθεί να φτιάξει ένα πλαίσιο συναίνεσης που μπορεί να εκφράζεται μονάχα μέσα στους τέσσερις τοίχους της βουλής και συγκροτεί μια κυβέρνηση που θα επιτεθεί με λύσσα στα δικαιώματα του λαού μας. Έτσι και τότε επιχειρήθηκε το ίδιο πράγμα. 250 βουλευτές ψήφισαν το αντιδραστικότερο νόμο που έχει περάσει ποτέ για την παιδεία, βάζοντας φωτιά στα πανεπιστήμια ολόκληρης της χώρας. Βάζοντας φωτιά σε μια ολόκληρη γενιά που συνειδητοποιεί ότι σφαγιάζεται το παρόν και το μέλλον της. Οι 300 καταλήψεις ήταν μόνο μια πρόγευση του τί τους επιφυλάσσει η νεολαία!

Ο νόμος της Διαμαντοπούλου έχει σαν στόχο να ολοκληρώσει την επίθεση που όλα τα προηγούμενα χρόνια προσπαθούν να εδραιώσουν στα ελληνικά πανεπιστήμια οι διάφορες κυβερνήσεις και η ΕΕ. Πρόκειται ουσιαστικά για έναν νόμο που έρχεται να συνδεθεί με τις αλλαγές που προωθήθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα στην εργασία. Τα αλλεπάλληλα μνημόνια, οι αντεργατικοί νόμοι αλλά κυρίως η επίθεση στην νεολαία μέσα από την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης προϋποθέτουν αλλαγές συνολικά και στην εκπαίδευση και κυρίως στα Πανεπιστήμια.

Τσάκισμα των πτυχίων και διάλυση της εργασιακής προοπτικής

Είναι ο νόμος που θα μας βγάζει και με την βούλα πλέον στην ανεργία, στην μετανάστευση ή στην καλύτερη περίπτωση ανασφάλιστους εργαζόμενους, που άμεσα θα χρειάζονται επανακατάρτιση, με μισθούς των 500 ευρώ χωρίς δικαιώματα και ελπίδα για το μέλλον. Είναι ο νόμος που εισάγει τους δυο κύκλους σπουδών (bachelor, master) και ατομικά προγράμματα σπουδών κομμένα και ραμμένα για τiς ανάγκες της αγοράς εργασίας (ή καλύτερα αγοράς ανεργίας-ημιαπασχόλησης). Με την αντικατάσταση του πτυχίου από τον ατομικό φάκελο προσόντων και τη ουσιαστική κατάργηση της ισχύος των συλλογικών συμβάσεων αποδυναμώνεται η δυνατότητα τους να διεκδικούν συλλογικά. Οι απόφοιτοι τελικά θα είναι μόνοι απέναντι στις ορέξεις της εργοδοσίας.

Διάλυση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης - Ένταση επιχειρηματικής και ανταποδοτικής λειτουργίας

Με την κρατική χρηματοδότηση των ιδρυμάτων να έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που να μη μπορούν να καλύψουν τα στοιχειώδη για τη λειτουργία τους, εκβιάζεται η ευθυγράμμιση με τις εντολές της κυβέρνησης και τη στρατηγική του κεφαλαίου για την εκπαίδευση (βλ. αξιολόγηση), η σκληρότερη σύνδεση τους με επιχειρήσεις προκειμένου να βρεθούν πόροι χρηματοδότησης που θα καλύψουν τα τεράστια κενά των προϋπολογισμών των ιδρυμάτων. Θεσπίζονται δίδακτρα, επέρχεται ριζική περικοπή των συγγραμμάτων, κλείνουν οι εστίες και εισάγεται η έννοια του φοιτητικού δανείου.

Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια χτυπήματος κάθε φωνής αμφισβήτησης που γεννιέται εντός των πανεπιστημίων, αλλά και συνολικά της κοινωνίας. Η κατάργηση του ασύλου, επί της ουσίας αποτελεί ευθεία κατάργηση των αγώνων της μεταπολίτευσης, των πιο χρυσών σελίδων της σύγχρονης ιστορίας της ελληνικής κοινωνίας, και μια συνέχεια έντασης της καταστολής απέναντι στον εσωτερικό εχθρό, που δεν είναι άλλος από τους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό και τα κινήματα υιοθετούν μαζικά ριζοσπαστικές πρακτικές.

Κατάργηση κάθε δημοκρατικής κατάκτησης εντός των πανεπιστημίων - Τσάκισμα κάθε φοιτητικού δικαιώματος

Βασική επιδίωξη για το «νέο» πανεπιστήμιο είναι η πειθάρχηση της φοιτητικής νεολαίας, που αποτελεί τον πυροδότη κινημάτων. Αυτό έρχεται τόσο με την εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών μας (προαπαιτούμενα, αλυσίδες μαθημάτων, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις), όσο και με τα πειθαρχικά συμβούλια (μέτρο που έχει να εφαρμοστεί από τη χούντα) μιας και είναι δεδομένο ότι σε αυτό το νέο πανεπιστήμιο, αλλά και κατά τη προσπάθεια της εφαρμογής του δε χωράνε αναταραχές και κινήσεις ανυπακοής στην εκπαιδευτική (κι όχι μόνο) μεταρρύθμιση.

Ο νόμος για τα πανεπιστήμια είναι φτιαγμένος από τα υλικά του ίδιου του πλάστη. Από τα υλικά του μαύρου μετώπου που τον έφερε και τώρα κυβερνά τη χώρα. Θα τον ανατρέψουμε μαζί με την κυβέρνηση συνεργασίας και την πολιτική της λεηλασίας των κοινωνικών δικαιωμάτων. Η νέα κυβέρνηση, δηλαδή η προσπάθεια της άρχουσας τάξης, των Τραπεζιτών και των ισχυρών του πλούτου, αλλά και της ΕΕ και του ΔΝΤ να συνεχίσουν με νέα ορμή τα μέτρα, πρέπει να αντιμετωπιστεί εδώ και τώρα με την ίδια ορμή των εργατικών και νεολαιίστικων αγώνων που κόλλησαν στο τοίχο τη κυβέρνηση Παπανδρέου. Καμιά αναστολή των αγώνων! Ήρθε η ώρα να μιλήσει ο λαός!

Ο Νοέμβρης του ‘73 έδειξε ότι καμία χούντα δεν είναι ανίκητη. Το μαζικό, λαϊκό, δημοκρατικά και «από τα κάτω» οργανωμένο, πολιτικά αιχμηρό και ανυποχώρητο, κίνημα κλόνισε συθέμελα τη χούντα των συνταγματαρχών, θα διώξει και τους τωρινούς δυνάστες. Πόσο επίκαιρα είναι σήμερα τα αιτήματα για Ψωμί- Παιδεία- Ελευθερία, όταν ένας λαός βυθίζεται στην πείνα, τη φτώχεια, και τη βία; Πόσο ανάγκη έχει σήμερα να διατρανωθεί το «Έξω η Ε.Ε.», «Έξω το Δ.Ν.Τ»

Με κρίσιμο σταθμό τις κινητοποιήσεις στις 17 Νοέμβρη και το Πολυτεχνείο. Είναι τώρα η στιγμή που ο λαός πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και μέσα από ανυποχώρητους αγώνες διαρκείας να συγκρουστεί με την πολιτική τους και να τους ανατρέψει! Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που έχουν επιβάλει οι αγορές και το κεφαλαίο πρέπει να ανατραπεί και θα ανατραπεί. Οι φοιτητές δεν είμαστε αυτοί που απλά τιμούμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Είμαστε αυτοί που εμπνεόμαστε από τους νικηφόρους αγώνες των εξεγερμένων φοιτητών του ’73 και παλεύουμε για την ανατροπή των αλλεπάλληλων κοινοβουλευτικών πραξικοπημάτων που επιβάλλουν κεφαλαίο-ΕΕ-ΔΝΤ. Το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τα συνθήματά του και ο ηρωικός αγώνας τους, αποτελούν επίκαιρη ανάγκη για να ξαναβγεί ο λαός στους δρόμους. Όπως και τότε έτσι και τώρα καμία χούντα δεν είναι ανίκητη!

ΚΑΜΙΑ ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΗ - ΚΑΤΩ Η ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΕΞΩ Η ΕΕ - ΕΞΩ ΤΟ ΔΝΤ
Με ανυποχώρητους μαζικούς αγώνες εργαζομένων και νεολαίας
ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ

ΑΝΤΙΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

17 ΝΟΕΜΒΡΗ με συγκέντρωση 17.30 πολυτεχνείο

η πορεία θα επιστρέψει στο άσυλο

συντονιστικό γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων φοιτητικών συλλόγων

αρχιτεκτονικής, μηχανολόγων – ηλεκτρολόγων, χημικών μηχανικών, φιλολογικού, ψυχολογίας, χημείας, φυσικού, πληροφορικής

ανακοινωση ΕΑΑΚ για την κοινη επιθεση ΠΑΣΠ-ΜΑΤ (αθηνα 15νοέμβρη)

2011-11-18T09:43:00.000-08:00

Σήμερα, 38 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το νόημα του Νοέμβρη είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ο αγώνας του λαού για απελευθέρωση από την εκμετάλλευση και την καταπίεση που επέβαλλε η χούντα των συνταγματαρχών, η πάλη για πραγματική δημοκρατία στα χέρια του λαού εμπνέει τους σύγχρονους αγώνες για την ανατροπή του μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και την απελευθέρωση από τα δεσμά της ΕΕ και του ΔΝΤ. Το σύνθημα ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ συμπυκνώνει ακόμη και σήμερα τα βασικά αιτήματα των εργαζόμενων και της νεολαίας ενάντια στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που επιβάλλει το κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του. Η αλλαγή του διαχειριστή της αντιδραστικής πολιτικής και ο διορισμός του εκλεκτού των Τραπεζών Παπαδήμου, έρχεται να αναχαιτίσει την ανοδική τάση του λαϊκού κινήματος και το φόβο του αστικού συνασπισμού εξουσίας για μια μεγάλη λαϊκή εξέγερση.
Σε αυτό το πλαίσιο, αστικά ΜΜΕ και παπαγαλάκια της συγκυβέρνησης σπεύδουν για ακόμη μία φορά να αλλοιώσουν το πραγματικό νόημα του Νοέμβρη του ΄73 που αποτελεί φάρο για τη σύγχρονη πάλη του λαού για τις ανάγκες και τα δικαιώματά του. Προσπαθούν να παρουσιάσουν το Πολυτεχνείο ως δείγμα ενός «αγώνα» που πάλευε για την αστική δημοκρατία ενώ ταυτόχρονα τρομοκρατούν το λαό μέσα από την αστυνομοκρατία για να μετατρέψουν το Πολυτεχνείο σε «νεκρή ζώνη».

Πιστός σύμμαχος της πολιτική Συγκυβέρνησης και ΜΜΕ είναι και η ΠΑΣΠ, η κυβερνητική παράταξη, που σήμερα Τρίτη 15 Νοέμβρη ήρθε να την υλοποιήσει με όρους κατασταλτικής δύναμης. Συγκεκριμένα, η ΠΑΣΠ προσήλθε στο Πολυτεχνείο σε παράταξη στρατιωτικής φάλαγγας εξοπλισμένη με κράνη και καδρόνια θυμίζοντας περισσότερο ΜΑΤ με πολιτικά παρά φοιτητική παράταξη. Μετά από απειλές και ύβρεις που εξαπέλυε απέναντι σε όσους τόσο καιρό αγωνίζονται για την ανατροπή της αντιδραστικής πολιτικής που προωθεί ο πολιτικός της φορέας, το ΠΑΣΟΚ, απωθήθηκε από τους Φοιτητικούς Συλλόγους και μέλη της ΕΑΑΚ. Στη συνέχεια μέλη της ΠΑΣΠ «απήγαγαν» φοιτήτρια της Πληροφορικής και μέλος της ΕΑΑΚ, την εγκλώβισαν σε καφετέρια και υπό την κάλυψη των ΜΑΤ την ξυλοκόπησαν, της έσπασαν προσωπικά αντικείμενα και της φέρθηκαν για αρκετή ώρα με χυδαίο τρόπο. Όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Όταν μέλη των Φοιτητικών Συλλόγων και της ΕΑΑΚ προσπάθησαν να απεγκλωβίσουν τη φοιτήτρια τους επιτέθηκαν μαζί με τα ΜΑΤ πετώντας πέτρες και ξύλα και χειροβομβίδες κρότου λάμψης χτυπώντας αδιακρίτως (ακόμα και περαστικούς) με καδρόνια και σιδηρολοστούς.

Η κοινή επίθεση της ΠΑΣΠ με τα ΜΑΤ αποδεικνύει πως το ΠΑΣΟΚ δεν συγκυβερνά απλώς με το ΛΑΟΣ αλλά πλέον υιοθετεί πλήρως τις ακροδεξιές πρακτικές της ΕΚΟΦ και της Χρυσής Αυγής. Φανερώνει πως η ΠΑΣΠ δεν έχει εναρμονιστεί απλώς με την αντιδραστική, αυταρχική πολιτική του Μαύρου Μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ αλλά γίνεται ο πιο σκληρός φορέας υλοποίησης αυτής της πολιτικής ενάντια σε μία ολόκληρη γενιά που βλέπει τα δικαιώματα της να θυσιάζονται στο βωμό της κρίσης. Η νεολαία δεν έχει καμία αυταπάτη για τον αντιδραστικό και κατασταλτικό ρόλο της ΠΑΣΠ και της νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Η σπουδάζουσα νεολαία θα συνεχίσει να απαντά δυναμικά στις προκλήσεις και τα σχέδια της ΠΑΣΠ.

Στο Πολυτεχνείο, της εποχής του μνημονίου, δε χωράνε όσοι υποθηκεύουν το παρόν και τσακίζουν το μέλλον μας. Κόντρα σε όσους αλλοιώνουν το νόημα της εξέγερσης του Νοέμβρη εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι ανατραπούν η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και φύγουμε από τις αλυσίδες της ΕΕ και του ΔΝΤ. Η πραγματική μεταπολίτευση δε θα έρθει με κανένα Καραμανλή, Παπαδήμο ή όποιον άλλο διορίζει ως «εθνικό σωτήρα» το κεφάλαιο. Οι ανάγκες μας δε χωράνε στο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Ας γίνουν οι σύγχρονοι αγώνες των εργαζόμενων και της νεολαίας αυτοί που θα ανοίξουν το δρόμο για τη κοινωνική χειραφέτηση.

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

http://eaak.gr